|
1 κιτ (10 φιαλίδια)
| Ποσότητα: | |
|---|---|
▎ Vesugen Research
Μοριακό υπόβαθρο
Το Vesugen είναι μια εμπορική ονομασία που χρησιμοποιείται στη δημοσιευμένη βιβλιογραφία για το συνθετικό τριπεπτίδιο Lys-Glu-Asp (KED). Το PubChem καταγράφει το λυσυλ-γλουταμυλο-ασπαρτικό οξύ με CID 87571363, με την αλληλουχία KED, μοριακό τύπο C15H26N4O8 και μοριακό βάρος περίπου 390,39 g/mol. Δημοσιευμένες μελέτες έχουν εξετάσει το KED σε συστήματα κυτταροκαλλιέργειας, ζώων και μοριακής μοντελοποίησης. Τα ευρήματα παραμένουν συγκεκριμένα στις πειραματικές συνθήκες στις οποίες δημιουργήθηκαν.[9]
Ερευνητική Πρόοδος
V. Kh. Ο Khavinson και οι συνεργάτες του εξέτασαν το Vesugen και το πεπτίδιο D-7 σε ιστοειδικές κυτταροκαλλιέργειες που ελήφθησαν από νεαρά και ηλικιωμένα ζώα και σε καλλιέργειες αγγειακών ενδοθηλιακών κυττάρων διαχωρισμένων. Οι συγγραφείς ανέφεραν αυξημένη έκφραση της πρωτεΐνης Ki-67 που σχετίζεται με τον πολλαπλασιασμό μετά από έκθεση σε πεπτίδιο. Η ανάλυση μοριακής σύνδεσης χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη μοντελοποίηση πιθανών αλληλεπιδράσεων του Vesugen και του D-7 με την περιοχή προαγωγέα του γονιδίου MKI67. Στο υπολογιστικό μοντέλο, και τα δύο πεπτίδια ήρθαν σε επαφή με μια αλληλουχία CATC εντός της αναφερόμενης περιοχής προαγωγέα πυρήνα. Επειδή αυτό το στοιχείο της μελέτης βασίστηκε στη μοριακή σύνδεση, υποστηρίζει ένα προτεινόμενο μοντέλο αλληλεπίδρασης αντί για άμεση πειραματική επίδειξη της δέσμευσης πεπτιδίου στο γονιδιωματικό DNA στα κύτταρα.[2]
Ο Vladimir Khavinson και οι συνεργάτες του ερεύνησαν τα πεπτίδια KED και EDR σε ένα μοντέλο ποντικού 5xFAD και σε σχετικά νευρωνικά πειράματα. Το KED χορηγήθηκε ενδοπεριτοναϊκά σε ποντίκια 5xFAD ηλικίας 2 έως 4 μηνών σύμφωνα με το πρωτόκολλο της μελέτης. Οι συγγραφείς ανέφεραν ότι η KED έτεινε να αυξάνει τη νευροπλαστικότητα του ιππόκαμπου και ότι η KED και η EDR συσχετίστηκαν με τη διατήρηση των μετρήσεων δενδριτικής σπονδυλικής στήλης στο πειραματικό μοντέλο. Η μοριακή μοντελοποίηση και η σύνδεση πεπτιδίου-DNA χρησιμοποιήθηκαν για τη διερεύνηση πιθανών αλληλεπιδράσεων που εξαρτώνται από την αλληλουχία ως προτεινόμενος μηχανισμός. Αυτές οι παρατηρήσεις δημιουργήθηκαν σε ένα γενετικά τροποποιημένο μοντέλο ποντικιού και υπολογιστικά συστήματα και δεν αποδεικνύουν επιπτώσεις στους ανθρώπους.[3]
Εικ1. Στην αναφερόμενη μελέτη αναφέρθηκαν μετρήσεις μακροπρόθεσμης ενίσχυσης του ιππόκαμπου σε ποντίκια άγριου τύπου και 5xFAD που εκτέθηκαν σε φυσιολογικό διάλυμα, EDR ή KED.[3]
Η εικόνα πηγής δείχνει τη χρονική πορεία της κλίσης fEPSP πριν και μετά την επαγωγή LTP και τη σχετική κλίση fEPSP που χρησιμοποιείται για την εκτίμηση της πλαστικότητας. Οι ορισμοί των ομάδων, η στατιστική ανάλυση και οι πλήρεις πειραματικές συνθήκες αναφέρονται στην αρχική δημοσίευση.[3]
Ο NI Chalisova και οι συνεργάτες του μελέτησαν το Lys-Glu-Asp σε οργανοτυπικές καλλιέργειες ιστών νευροανοσοενδοκρινικού συστήματος και σε ένα μοντέλο συνειρμικής μάθησης μελισσών. Στα πειράματα ιστοκαλλιέργειας, οι συγγραφείς ανέφεραν αλλαγές στους δείκτες που σχετίζονται με τον πολλαπλασιασμό και την απόπτωση, συμπεριλαμβανομένων υψηλότερων μετρήσεων Ki-67 και χαμηλότερης p53 σε καλλιέργειες επίφυσης, μαζί με αλλαγές στην έκφραση των CD5 και CD68. Το μέγεθος ορισμένων αποκρίσεων διέφερε μεταξύ των καλλιεργειών που προέρχονταν από νεότερα και μεγαλύτερα ζώα. Η δημοσίευση ανέφερε επίσης αλλαγές στις μετρήσεις συνειρμικής μάθησης στις μέλισσες. Αυτά τα ευρήματα περιγράφουν οργανοτυπικές καλλιέργειες και μοντέλα συμπεριφοράς ασπόνδυλων παρά κλινικά αποτελέσματα.[1]
Ο NS Linkova και οι συνεργάτες του εξέτασαν την κυτταρική σύνθεση του λεμφικού ιστού της επίφυσης σε οργανοτυπική καλλιέργεια και συνέκριναν αρκετά βραχέα πεπτίδια. Οι συγγραφείς ανέφεραν ότι το Vilon και το Epithalon επηρέασαν τη διαφοροποίηση προς επιλεγμένους πληθυσμούς λεμφοκυττάρων, ενώ το τριπεπτίδιο Vesugen δεν άλλαξε την ικανότητα διαφοροποίησης των ανοσοκυττάρων της επίφυσης, αλλά συσχετίστηκε με αυξημένο πολλαπλασιαστικό δυναμικό. Ως εκ τούτου, η μελέτη ανέφερε μια σχετιζόμενη με τον πολλαπλασιασμό απόκριση για το Vesugen χωρίς να καταδεικνύονται τα ίδια αποτελέσματα διαφοροποίησης που παρατηρήθηκαν με τα πεπτίδια σύγκρισης.[4]
Ο NA Kraskovskaya και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν πρωτεύοντες νευρώνες ιππόκαμπου ποντικού που εκτέθηκαν σε συναπτοτοξικές καταστάσεις που σχετίζονται με το αμυλοειδές ως μοντέλο in vitro. Στη συγκέντρωση που αναφέρεται στη δημοσίευση, η EDR συσχετίστηκε με 71% αύξηση στον αριθμό μανιταριού-σπονδυλικής στήλης, ενώ η KED συσχετίστηκε με αύξηση περίπου 20% σε σύγκριση με την κατάσταση του μοντέλου. Αυτές οι μετρήσεις ελήφθησαν σε καλλιεργημένους νευρώνες ποντικού και θα πρέπει να παραμείνουν περιορισμένες στο in vitro πειραματικό σύστημα που περιγράφεται από τους συγγραφείς.[5]
Ο LS Kozina και οι συνεργάτες του αξιολόγησαν τα βραχέα ρυθμιστικά πεπτίδια Pinealon, Vesugen, Vilon και Epitalon σε διάφορα συστήματα μοντέλων in vitro. Οι συγγραφείς ανέφεραν ότι τα πεπτίδια δεν έδειξαν άμεση αντιοξειδωτική δράση στις δοκιμασίες που χρησιμοποιήθηκαν, αλλά άλλαξαν τις μετρήσεις υπεροξείδωσης λιπιδίων σε παρασκευάσματα ανθρώπινης λιποπρωτεΐνης και αύξησαν τη σταθερότητα της μεμβράνης των ερυθροκυττάρων έναντι της οσμωτικής αιμόλυσης. Ανέφεραν επίσης αλλαγές στις μετρήσεις ενδοκυτταρικών αντιδραστικών ειδών οξυγόνου και στη βιωσιμότητα των νευρωνικών κυττάρων, με ειδικές για το πεπτίδιο διαφορές μεταξύ των ελεγχόμενων συστημάτων. Η εργασία διεξήχθη in vitro και δεν απέδειξε in vivo φαρμακολογικές ή κλινικές επιδράσεις.[6]
Η Elena Sakhenberg και οι συνεργάτες της χρησιμοποίησαν ένα in vitro σύστημα διαδιαφοροποίησης που συνδυάζει microRNA, παράγοντες μεταγραφής και μικρά μόρια για να δημιουργήσουν επαγόμενα νευρωνικά κύτταρα από εμβρυϊκά μεσεγχυματικά βλαστοκύτταρα. Το KED, το EDR και το AEDG αξιολογήθηκαν στο μεταγενέστερο στάδιο της διαδικασίας. Οι συγγραφείς ανέφεραν ότι το AEDG και το KED συσχετίστηκαν με 15% μείωση στην έκφραση της p21 και 1,51 έως 2,4 φορές μείωση στη δραστηριότητα της βήτα-γαλακτοσιδάσης υπό τις συνθήκες της μελέτης. Τα πεπτίδια δεν άλλαξαν σημαντικά την έκφραση TUj-1 ή LaminB1. Αυτά τα ευρήματα προέκυψαν σε ένα μηχανολογικό μοντέλο διαφοροποίησης in vitro.[7]
Εικ2. Κυτταρική μορφολογία μετά από έκθεση σε βραχέα πεπτίδια κατά τη διάρκεια του πειράματος in vitro νευρωνικής διαδιαφοροποίησης.[7]
Η εικόνα πηγής δείχνει αντιπροσωπευτικές εικόνες μικροσκοπίας αντίθεσης φάσης επαγόμενων νευρωνικών κυττάρων στην κατάσταση ελέγχου και μετά από έκθεση AEDG, EDR ή KED. Οι πλήρεις συνθήκες καλλιέργειας και οι αναλυτικές μέθοδοι αναφέρονται στην αρχική δημοσίευση.[7]
Ο Sergio Caputi και οι συνεργάτες του διερεύνησαν τα AED, KED, KE, AEDG και ένα μείγμα των τεσσάρων πεπτιδίων σε βλαστοκύτταρα ανθρώπινου περιοδοντικού συνδέσμου που καλλιεργήθηκαν υπό βασικές και νευροεπαγωγικές συνθήκες. Χρησιμοποιώντας ανοσοφθορισμό και ανάλυση Western blot, οι συγγραφείς ανέφεραν υψηλότερη έκφραση GAP43 και Nestin σε επιλεγμένες συνθήκες ΚΕϋ και μίγματος πεπτιδίων. Οι μετρήσεις ΜΤΤ έδειξαν επίσης διαφορές που εξαρτώνται από το πεπτίδιο και τον χρόνο στον πολλαπλασιασμό των κυττάρων. Αυτά τα αποτελέσματα ελήφθησαν σε καλλιεργημένα ανθρώπινα βλαστοκύτταρα και αντιπροσωπεύουν in vitro ευρήματα που σχετίζονται με τη διαφοροποίηση και όχι ενδείξεις νευρολογικών επιδράσεων στον άνθρωπο.[8]
Εικ3. Μετρήσεις πολλαπλασιασμού ΜΤΤ αναφέρθηκαν σε βλαστοκύτταρα ανθρώπινων περιοδοντικών συνδέσμων που εκτέθηκαν σε AEDG, KE, AED, KED ή στο μείγμα πεπτιδίων.[8]
Η εικόνα πηγής συγκρίνει μετρήσεις οπτικής πυκνότητας στις 24, 48 και 72 ώρες και μετά από 1 εβδομάδα καλλιέργειας. Οι στατιστικές συγκρίσεις και οι πλήρεις συνθήκες καλλιέργειας αναφέρονται στην αρχική δημοσίευση.[8]
Περιορισμοί Έρευνας
Τα στοιχεία που συνοψίζονται παραπάνω βασίζονται κυρίως σε οργανοτυπικές καλλιέργειες, πρωτογενείς καλλιέργειες νευρώνων, συστήματα βλαστοκυττάρων, ζωικά μοντέλα και αναλύσεις μοριακής δέσμευσης. Αυτές οι προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν διαφορετικά πειραματικά ερωτήματα και δεν είναι άμεσα εναλλάξιμα. Ειδικότερα, η μοριακή σύνδεση του KED με τον προαγωγέα MKI67 είναι ένα υπολογιστικό μοντέλο και δεν καταδεικνύει από μόνη της άμεση γονιδιωματική δέσμευση ή εμπλοκή στόχου σε ζωντανά κύτταρα.[2] Οι αναφερόμενες μελέτες επίσης δεν τεκμηριώνουν το φαρμακοκινητικό προφίλ, τη συστηματική βιοδιαθεσιμότητα, τη μακροπρόθεσμη ασφάλεια ή την κλινική αποτελεσματικότητα του Vesugen/KED στους ανθρώπους.
Ένας άλλος περιορισμός είναι η συγκέντρωση των στοιχείων σε επικαλυπτόμενες ερευνητικές ομάδες και η περιορισμένη ανεξάρτητη αναπαραγωγή των προτεινόμενων μηχανισμών πεπτιδίου-βιορυθμιστή. Το KED παρήγαγε επίσης διαφορετικές αποκρίσεις μεταξύ των τύπων κυττάρων: για παράδειγμα, το Vesugen αύξησε το πολλαπλασιαστικό δυναμικό χωρίς να αλλοιώσει τη διαφοροποίηση των ανοσοκυττάρων σε καλλιέργειες επίφυσης, ενώ άλλες μελέτες ανέφεραν αλλαγές στους δείκτες νευρώνων ή βλαστικών κυττάρων.
Το COCER Peptides παρουσιάζει το Vesugen (KED) αποκλειστικά για εργαστηριακή έρευνα και αναλυτική χρήση. Δεν προορίζεται για ανθρώπινη ή κτηνιατρική χρήση. Αυτό το υλικό δεν αντιπροσωπεύεται ως φαρμακευτικό προϊόν, φάρμακο, συμπλήρωμα διατροφής, ιατρική συσκευή ή κτηνιατρικό προϊόν εγκεκριμένο από την FDA. Η έρευνα που περιγράφεται παραπάνω συνοψίζει ευρήματα που αναφέρονται σε δημοσιεύσεις τρίτων και δεν αποτελεί δήλωση κλινικής αποτελεσματικότητας, ασφάλειας, διάγνωσης, θεραπείας, πρόληψης ή οδηγίες χρήσης.
