|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ PT 141 Structuur
Bron: PubChem |
Sequentie: Ac-Nle-cyclo(DHFRWK)-OH Molecuulformule: C 50H 68N 14O10 Moleculair gewicht: 1025,2 g/mol CAS-nummer: 189691-06-3 PubChem klantnummer: 9941379 Synoniemen: Bremelanotide |
▎ PT 141 Onderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van PT 141?
PT 141 is een synthetisch peptide-analoog en een agonist van melanocortinereceptoren, waaronder voornamelijk MC3R en MC4R, die voornamelijk tot expressie komen in het centrale zenuwstelsel [1] . De ontdekking van PT 141 heeft nieuwe hoop gebracht voor de behandeling van seksuele disfunctie. Vroege studies hierover gaven aan dat het toedienen van PT 141 aan ratten en niet-menselijke primaten leidde tot erecties van de penis. Na systemische toediening aan ratten werd de activering van neuronen in de hypothalamus aangetoond door een toename van de c-Fos-immunoreactiviteit. Neuronen in dezelfde regio van het centrale zenuwstelsel zouden het pseudorabiësvirus opnemen dat in het corpus cavernosum van de rattenpenis wordt geïnjecteerd [1] . PT 141 heeft het potentieel om seksuele disfunctie te behandelen. Studies hebben aangetoond dat er na toediening van PT 141 aan normale mannen en patiënten met erectiestoornissen een snelle en dosisafhankelijke toename van de erectiele activiteit plaatsvond. Deze resultaten suggereren dat PT 141 een groot potentieel heeft als een nieuwe behandeling voor seksuele disfunctie [1].
Wat is het mechanisme waarmee PT 141 inwerkt op melanocortinereceptoren?
Het specifieke mechanisme waarmee PT 141 (Bremelanotide) inwerkt op melanocortinereceptoren is tamelijk complex, en het volgende is een gedetailleerde uitwerking van het mechanisme:
Het melanocortinereceptorsysteem bestaat uit melanocortinepeptiden, unieke receptoren, hulpeiwitten en endogene antagonisten. Melanocortinepeptiden zijn kleine peptidehormonen die onder verschillende fysiologische en pathologische omstandigheden zijn onderzocht. Momenteel zijn er vijf bekende typen melanocortinereceptoren, die worden gedistribueerd in het centrale zenuwstelsel en enkele perifere weefsels. G-eiwit-gekoppelde melanocortinereceptoren zenden gewoonlijk signalen uit via adenylaatcyclase en andere stroomafwaartse signaalroutes. Afhankelijk van het ligand, de oppervlakte-expressie van de melanocortinereceptor, de bezettingstijd van de receptor, geassocieerde eiwitten, het celtype en andere parameters, zijn de signaalroutes complex en pleiotroop. Hoewel alle vijf de melanocortinereceptoren aan Gs gekoppeld zijn, kunnen ze af en toe ook aan Gq of Gi gekoppeld zijn [2].
Binding van PT 141 aan melanocortinereceptoren:
PT 141 is een peptide-analoog. Als melanocortinereceptoragonist kan het zich binden aan centrale melanocortinereceptoren. PT 141 is, als synthetisch peptide-analoog van α-melanocytstimulerend hormoon, een agonist van melanocortinereceptoren, waaronder MC3R en MC4R, die voornamelijk tot expressie komen in het centrale zenuwstelsel [1] .
Effecten op vrouwelijke ratten:
Bij vrouwelijke ratten stimuleert PT 141 selectief baltsgedrag zonder de lordose, het ritme of ander seksueel gedrag te beïnvloeden. PT 141 veroorzaakt geen systemische motorische activering en heeft geen invloed op de perceptie van seksuele beloningen. Dit geeft aan dat het centrale melanocortinesysteem belangrijk is bij het reguleren van het vrouwelijke seksuele verlangen. Het selectieve farmacologische effect op het seksuele gedrag van vrouwelijke ratten is nog nooit eerder gerapporteerd, wat PT 141 mogelijk ook het eerste geïdentificeerde medicijn maakt dat vrouwelijke seksuele verlangensstoornissen kan behandelen [3]..
Effecten op ratten en niet-menselijke primaten: Toediening van PT 141 aan ratten en niet-menselijke primaten leidt tot erecties van de penis. Systemische toediening van PT 141 activeert neuronen in de hypothalamus van ratten, wat zich manifesteert als een toename van de c-Fos-immunoreactiviteit. Neuronen in dezelfde regio van de hypothalamus zullen het pseudorabiësvirus opnemen dat in het corpus cavernosum van de rattenpenis wordt geïnjecteerd [3]..
Effecten op menselijke mannen:
Toediening van PT 141 aan normale mannen en patiënten met erectiestoornissen leidt tot een snelle en dosisafhankelijke toename van de erectiele activiteit. De resultaten suggereren dat PT 141 naar verwachting een nieuwe behandeling voor seksuele disfunctie zal worden [3]..
Effecten op menselijke vrouwen: Bij premenopauzale vrouwen met seksuele opwindingsstoornis rapporteerden meer vrouwen na een intranasale dosis Bremelanotide (dwz PT 141) een matig of hoog niveau van seksueel verlangen. Vergeleken met de placebo was er een duidelijkere trend van positieve reacties met betrekking tot de gevoelens van genitale opwinding na behandeling met Bremelanotide. Onder de vrouwen die binnen 24 uur na de behandeling geslachtsgemeenschap probeerden, waren significant meer vrouwen tevredener over de mate van seksuele opwinding na gebruik van Bremelanotide vergeleken met de placebo. Na de toediening van Bremelanotide was er echter geen significante verandering in de vaginale vasocongestie bij het bekijken van pornografische video’s [4].
Concluderend kan worden gezegd dat PT 141, als melanocortinereceptoragonist, door binding aan melanocortinereceptoren verschillende fysiologische effecten produceert in diermodellen en mensen, en vooral een belangrijke rol speelt bij het reguleren van de seksuele functie.
Dosis-responseffecten van PT-141 op seksueel gedrag in kamers op twee niveaus. (Top) Effecten op verzoeken bij vrouwen die zijn geprimed met oestrogeen en progesteron (EP) of alleen oestrogeen (alleen E). Uit post-hoctests bleek dat zowel de doses van 100 als 200 g/kg het aantal verzoeken aanzienlijk verhoogden in vergelijking met met zoutoplossing behandelde controles (P-waarden <0,05). (Midden) Effecten op het tempo bij vrouwen die alleen met EP of E zijn geprimed. (Onder) Effecten op lordosequotiënten bij vrouwen die alleen met EP of E zijn geprimed. Gegevens zijn middelen SEM. *, P <0,05 van controle.
Bron: PubMed [3]
Wat zijn de specifieke potentiële voordelen van PT 141 voor mannen met een laag seksueel verlangen en erectieproblemen?
Verbetering van de erectiele functie:
Talrijke onderzoeken hebben aangetoond dat PT 141 een bepaald therapeutisch effect heeft op erectiestoornissen bij mannen. In sommige klinische onderzoeken bleek het bijvoorbeeld penis-erecties te kunnen veroorzaken [5] (Shadiack AM, 2007). In een fase IIb-onderzoek bij mannelijke diabetespatiënten met erectiestoornissen werden de patiënten willekeurig toegewezen aan een placebo of verschillende doses PT 141. De resultaten toonden aan dat er in de groepen met hogere doses PT 141 (12,5 mg en 15 mg) een significante verbetering was in het domein van de erectiele functie (EF) van de International Index of Erectile Function (IIEF), met een duidelijk verschil vergeleken met de placebogroep [5]. .
Het mechanisme waarmee PT 141 de erectiele functie verbetert, kan verband houden met zijn rol als melanocortinerg geneesmiddel, dat zich bindt aan melanocortinereceptoren in het centrale zenuwstelsel, vooral in de hypothalamus. Deze binding kan de neurale routes reguleren die verband houden met erectie, waardoor de erectie van de penis wordt bevorderd [5] .
Goede verdraagbaarheid en veiligheid:
Volgens de klinische ervaring met Bremelanotide wordt de toediening van melanocortine-agonisten (zoals Bremelanotide) goed verdragen [6] . Het is niet geassocieerd met de hypotensie die wordt waargenomen bij de huidige fosfodiësterase-5-remmers die worden gebruikt voor de behandeling van erectiestoornissen.
Onderzoek naar klinische effecten:
Evaluatie bij gezonde mannelijke proefpersonen en patiënten met erectiestoornissen:
Na subcutane toediening bij gezonde mannelijke proefpersonen en patiënten met erectiestoornissen (ED) die onvoldoende respons op Viagra rapporteerden, werd het cyclische heptapeptide melanocortine-analoog PT 141 geëvalueerd [7] (Rosen RC, 2004). Doses variërend van 0,3 tot 10 mg werden toegediend aan gezonde mannelijke proefpersonen, en doses groter dan 1,0 mg veroorzaakten een statistisch significante erectiele respons. ED-patiënten kregen placebo, 4 of 6 mg PT 141 in een crossover-ontwerp in aanwezigheid van visuele seksuele stimulatie (VSS). Bij beide doses was de door PT 141 geïnduceerde erectiele respons statistisch significant. PT 141 was in beide onderzoeken veilig en werd goed verdragen. Bij patiënten die geen adequate respons op PDE5-remmers hadden, suggereren het erectiele potentieel, de verdraagbaarheid en het vermogen van PT 141 om significante erecties te veroorzaken dat PT 141 een andere behandelingsoptie voor erectiestoornissen zou kunnen bieden voor een potentieel breed scala aan patiënten.
Effect van combinatie met sildenafil:
Negentien patiënten met erectiestoornissen die zelf een reactie op Viagra of Levitra rapporteerden, kregen 25 mg sildenafil en 7,5 mg intranasaal PT 141, 25 mg sildenafil en intranasale placebospray, en placebotabletten en intranasale placebospray in een gerandomiseerd cross-over ontwerp [8] (Diamond LE, 2005). De erectiele respons op twee visuele seksuele stimulaties van 30 minuten werd geëvalueerd met RigiScan. De resultaten toonden aan dat de erectiele respons veroorzaakt door de combinatie van PT 141 en sildenafil aanzienlijk groter was dan die veroorzaakt door alleen sildenafil. De combinatie was veilig en werd goed verdragen, zonder nieuwe bijwerkingen of een toename van de frequentie of ernst van bijwerkingen te veroorzaken. De conclusie is dat de combinatie van intranasale PT 141 en fosfodiësterase 5-remmers een behandelingsoptie kan bieden voor patiënten die niet effectief zijn of een slechte tolerantie hebben bij hogere doses monotherapie.
Het gebruik van PT 141 is in veel opzichten van groot belang, vooral omdat het nieuwe hoop biedt aan talrijke patiënten op het gebied van seksuele gezondheid. Voor vrouwen in de pre-menopauze die lijden aan verworven en gegeneraliseerde hypoactieve seksuele luststoornis (HSDD) is PT 141 een grote doorbraak. Voorheen hadden dergelijke patiënten in hun dagelijks leven vaak te maken met de psychologische druk die werd veroorzaakt door een laag seksueel verlangen, wat ernstige gevolgen had voor hun emotionele toestand en hun intieme relaties met hun partners. De opkomst van PT 141 heeft deze situatie veranderd. Door de routes in de hersenen die betrokken zijn bij de seksuele respons te reguleren, verbetert het het seksuele verlangen van patiënten aanzienlijk. Uit klinische onderzoeksgegevens blijkt dat er na gebruik van Bremelanotide duidelijke verschillen zijn in de gemiddelde veranderingen van het Female Sexual Function Index - Desire-domein (FSFI-D) en de 13e itemscore van de Female Sexual Distress Scale - Desire/Arousal/Orgasm (FSDS-DAO) vanaf de basislijn tot het einde van het onderzoek (EOS).
Dit weerspiegelt intuïtief de positieve effecten ervan op het vergroten van het seksuele verlangen van patiënten en het verlichten van de daarmee samenhangende problemen, waardoor de kwaliteit van leven van premenopauzale vrouwen met HSDD aanzienlijk wordt verbeterd en hen wordt geholpen het vertrouwen en de vreugde van het leven te herwinnen.
Bovendien vertoont PT 141 ook potentiële positieve effecten op mannelijke seksuele disfunctie. Wat betreft het verbeteren van het lage seksuele verlangen bij mannen, meldden veel patiënten een significante toename na gebruik ervan, waardoor ze hun interesse in seksuele activiteit konden herwinnen. En wat betreft erectieproblemen: de erectiele functie van sommige patiënten is na gebruik tot op zekere hoogte verbeterd, waardoor het effect van de erectie van de penis wordt versterkt, waardoor ze het seksuele gedrag in het seksuele leven soepeler kunnen voltooien en hun seksuele ervaring kunnen verbeteren.
Dit verlicht ongetwijfeld de fysieke en mentale last voor de mannelijke groep die al lange tijd last heeft van seksuele disfunctie, herstelt het psychologische trauma veroorzaakt door seksuele functieproblemen en helpt ook de harmonie en stabiliteit van gezinsrelaties te behouden.
Vanuit een macroscopisch perspectief van medisch onderzoek levert het gebruik van PT 141 waardevol praktisch bewijs voor een diepgaand onderzoek naar de mechanismen die verband houden met de menselijke seksuele gezondheid.
Het onderzoeksproces naar het werkingsmechanisme heeft onderzoekers ertoe aangezet om meer diepgaande verkenningen uit te voeren van de neurale paden in de hersenen die verband houden met de seksuele respons, melanocortinereceptoren, enz., waardoor de vooruitgang van fundamenteel onderzoek op het gebied van seksuele gezondheid wordt bevorderd, de basis wordt gelegd voor de ontwikkeling van meer behandelmethoden en medicijnen voor seksuele disfunctie, waardoor de medische schatkist verder wordt verrijkt en een solide stap voorwaarts wordt gezet voor de geneeskunde bij het overwinnen van de uitdagingen van seksuele gezondheidsproblemen.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur Pfaus JG, een vooraanstaand academicus verbonden aan meerdere prestigieuze instellingen, waaronder Charles University Prague, Czech National Institute of Mental Health, Universidad Veracruzana, Concordia University in Canada, Rockefeller University en de University of British Columbia. Zijn onderzoek omvat een breed spectrum aan disciplines, waarbij de nadruk vooral ligt op Gedragswetenschappen, Neurowetenschappen & Neurologie, Psychologie, Endocrinologie & Metabolisme, en Urologie & Nefrologie.
Op het gebied van de gedragswetenschappen onderzoekt Pfaus complex gedrag en hun onderliggende mechanismen. Zijn werk in Neurowetenschappen & Neurologie onderzoekt de structuur en functie van het zenuwstelsel en draagt bij aan het begrip van neurologische aandoeningen en cognitieve processen. Binnen de psychologie zou zijn onderzoek gedragspatronen en mentale processen kunnen onderzoeken, wat inzicht zou kunnen bieden in menselijk gedrag en geestelijke gezondheid. In Endocrinology & Metabolism onderzoekt hij hormonale systemen en metabolische processen, waarbij hij deze biologische functies mogelijk koppelt aan gedrag. Zijn werk op het gebied van Urologie en Nefrologie zou zich kunnen concentreren op de fysiologische en pathologische aspecten van het urinestelsel en de nieren, waarbij hij mogelijk zou onderzoeken hoe deze systemen interageren met andere lichaamsfuncties en gedragingen.
Gedurende zijn carrière heeft James G. Pfaus waarschijnlijk talloze artikelen gepubliceerd en aanzienlijk bijgedragen aan de wetenschappelijke gemeenschap, door de kloof tussen verschillende wetenschappelijke velden te overbruggen en interdisciplinair onderzoek te bevorderen. Zijn werk bevordert niet alleen het theoretische begrip van deze disciplines, maar heeft ook praktische implicaties voor de gezondheidszorg en de ontwikkeling van therapeutische interventies. Pfaus JG wordt vermeld in de referentie van citaat [3].
