Thymosine Alpha-1 10 mg

▎ Thymosine Alpha-1-structuur

▎ naar thymosine alfa-1 Onderzoek

Moleculaire achtergrond

Thymosine α-1 (Tα1) is een van de thymus afgeleid peptide dat in experimentele systemen wordt onderzocht op immuunmodulerende activiteit en ontstekings- en oxidatieve stressgerelateerde reacties. Gepubliceerde studies hebben de associaties ervan met T-celdifferentiatie, thymus-gerelateerde markers en de activiteit van dendritische cellen en macrofagen onderzocht in gedefinieerde onderzoeksmodellen ^[1].

Onderzoeksvooruitgang

Het onderzoek van Xinmei Kang rapporteerde in cellulaire en muisexperimenten dat het van de thymus afgeleide peptide thymosine α-1 (Tα1) kan werken als een niet-klassieke ligand voor de orexinereceptor 1 (HCRTR1), een typische neuropeptidereceptor op neuronen. In de geteste neuronale modellen werd deze interactie geassocieerd met lagere celdoodgerelateerde uitlezingen en verminderde activiteit van receptor-interacterend proteïnekinase 3 (RIPK3), een mediator van necroptose. De auteurs rapporteerden ook een verband tussen circulerende Tα1-niveaus en de ernst van een ischemische beroerte in observationele patiëntenmonsters en muismodellen; deze associatie is geen bewijs van een therapeutisch effect bij mensen. In het muismodel was Ptma-deletie geassocieerd met groter letsel, terwijl experimentele blootstelling aan Tα1 geassocieerd was met verschillen in neuronaal letsel en functionele uitkomsten ^[2]..

Afb.1. Neuronale overleving en functionele uitkomstmetingen in een muisslagmodel met endogene Tα1. WT en Ptma+/− mannelijke C57/Bl6 muizen werden onderworpen aan 60 minuten tMCAO en opgeofferd op 3d of 14d na tMCAO ^[2] .
(A) Tijdlijn van experimenteel ontwerp. (B) De overleving van muizen in elke groep werd 0-14 dagen na tMCAO geregistreerd. N = 20 in elke groep. Exacte p-waarden worden verstrekt. vergeleken met WT, door log-rank-test. (C) De score voor neurologisch tekort werd na tMCAO beoordeeld op 0-3d. N = 10 in elke groep. vergeleken met WT, **p < 0,01, volgens tweeweg-ANOVA (gemiddelde ± standaardafwijking). (D) Het infarctvolume werd gekwantificeerd met immunokleuring van NeuN met coronale secties verzameld op 3d na tMCAO. Er werden representatieve afbeeldingen getoond. Stippellijnen schetsten het infarctgebied. N = 10 in elke groep.*p < 0,05, vergeleken met WT, volgens Student's t-test (gemiddelde ± standaarddeviatie). (E) Neuronaal letsel bij penumbra van een beroerte werd geëvalueerd met co-immunokleuring van NeuN (rood) en TUNEL (groen) op 3d na tMCAO. Representatieve beelden van NeuN+TUNEL+ neuronen in een beroerte werden getoond. N = 4 in elke groep. **p < 0,01, vergeleken met WT, volgens Student's t-test (gemiddelde ± standaarddeviatie). (F) Het infarctvolume werd gekwantificeerd met immunokleuring van NeuN met coronale secties verzameld op 14 dagen na tMCAO. Er werden representatieve afbeeldingen getoond. Stippellijnen schetsten het infarctgebied. N = 10 in elke groep.**p < 0,01, vergeleken met WT, volgens Student's t-test (gemiddelde ± standaarddeviatie). (G) Representatieve beelden en kwantificering van schade aan de witte stof in het corpus callosum (CC), externe capsule (EC), striatum (STR) en cortex (CTX) 14 dagen na tMCAO. N = 4 in elke groep. *p < 0,05, **p < 0,01, vergeleken met WT, volgens tweeweg-ANOVA (gemiddelde ± standaarddeviatie). (H) Sensorimotorische functies van de beroertemodellen werden geëvalueerd door middel van een lijmverwijderingstest, een voetfouttest en een rotarod-test op 3-14d na tMCAO. N = 12 in elke groep, *p < 0,05, **p < 0,01, vergeleken met WT, volgens tweeweg-ANOVA (gemiddelde ± standaardfout). (I) Morris-waterdoolhoftest 10-14 dagen na tMCAO. Representatieve afbeeldingen van de zwempaden van muizen in elke groep terwijl het platform aanwezig was (leerfase) of verwijderd (geheugenfase). N = 12 per groep. **p < 0,01, ***p < 0,001. In de leerfase werd gebruik gemaakt van Two-way ANOVA. In de geheugenfase werden Student's t-test en niet-parametrische test gebruikt.

Yiting Wei ontdekte dat na chemotherapie in observationele patiëntmonsters en in tumordragende muizen de circulerende niveaus van thymosine α-1 (Tα-1) – een belangrijk endogeen peptidehormoon met immunomodulerende activiteit – afnamen. Nadat antilichamen (AB's) waren geïnternaliseerd in de endolysosomale compartimenten van dendritische cellen (DC's), bond Ta-1 zich aan tumorspecifieke AB's en interageerde met de microRNA's die door de AB's werden gedragen, waaronder miR146a-5p. In de gerapporteerde experimenten werd interactie met Tα-1 geassocieerd met verminderde afbraak van miR146a-5p gemedieerd door lysosomaal ribonuclease A en met Toll-like receptor 7 (TLR7)-gerelateerde dendritische cel (DC) rijping, migratie en presentatie van tumorantigeen aan CD8+ T-cellen. Bij muizen met gevestigde tumoren met hoge miR146a-5p-expressie rapporteerden de onderzoekers TLR7-afhankelijke verschillen in tumorgerelateerde uitkomsten met experimentele blootstelling aan Tα-1 plus chemotherapie; deze bevindingen wijzen niet op een klinisch voordeel ^[3].

1. S. Espinar-Buitrago onderzocht in vitro immuuncelreacties op Tα1 in een humaan cytomegalovirus (HCMV)-gerelateerd experimenteel systeem. Dendritische cellen (DC's) werden geïsoleerd uit mononucleaire cellen uit perifeer bloed (PBMC's) door negatieve selectie en gekweekt in de aanwezigheid of afwezigheid van Tal. Het immunofenotype van de DC's werd beoordeeld door middel van multiparameter flowcytometrie, waarbij de expressie van CD40, CD80, TIM-3 en PDL-1 werd geëvalueerd, evenals de intracellulaire TNF-a-productie. Vervolgens werden autologe CD4+ of CD8+ T-lymfocyten (TL's) geïsoleerd uit PBMC's via negatieve selectie gekweekt samen met DC's die eerder met Tal waren behandeld. Ongeacht de aan- of afwezigheid van HCMV werden de intracellulaire productie van TNF-α, IFN-γ en IL-2, evenals de expressie van CD40-L en PD-1, beoordeeld via immunofenotypering, en de multifunctionaliteit van totale TL's en geheugensubsets werd geëvalueerd. De resultaten toonden veranderingen in gemeten CD40-, CD80-, TIM-3- en TNF-α-markers na blootstelling aan Ta1, naast lagere PDL-1-expressie in sommige gekweekte dendritische celsubsets, met name plasmacytoïde dendritische cellen (pDC's). Binnen deze co-cultuurtesten rapporteerden de auteurs verschillen in TNF-α-, IFN-γ- en IL-2-metingen in totale en geheugensubsets van CD4+- en CD8+-TL's, samen met veranderingen in CD40/CD40-L- en PDL-1/PD-1-expressie ^[4]..

Afb.2. Cultuur en immunofenotypering van DC's. DC's werden geïsoleerd uit PBMC's en overnacht gekweekt (50.000 DC's) in RPMI 10% met/zonder Ta1-behandeling bij 37 °C/5% CO2. Representatieve beelden werden vastgelegd met behulp van een DMIL Leica-microscoop bij 20X (schaalbalk 100 µm). De zwarte pijl geeft een gebied van aggregatie en morfologische veranderingen aan in de richting van een volwassen DCs-fenotype in de behandelingsconditie van Tα1 ^[4] .
(a). Scatter dots-grafieken vertegenwoordigen de expressie van elke biomarker in totale DC's (tDC's), myeloïde dendritische cellen (mDC's) en plasmacytoïde dendritische cellen (pDC's): CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e) en intracellulaire TNFα-productie (f). Medianen met de interkwartielafstanden worden weergegeven. Ex-vivo: Ex-vivo-toestand; UT: onbehandelde aandoening; Ta1: met Ta1 behandelde aandoening. Elke stip vertegenwoordigt een individu (n = 20). tDC's worden gemarkeerd met rode driehoekige stippen, mDC's met groene cirkelstippen en pDC's met oranje vierkante stippen. De statistische significantie werd bepaald met behulp van de Wilcoxon-test om gepaarde gebeurtenissen te vergelijken (ns: niet statistisch significant, #0,05 ≤ p < 0,1; *p ≤ 0,05; **p ≤ 0,01; ***p ≤ 0,001). Representatieve samengevoegde cytometrie-puntdiagrammen met Ex-vivo (grijs), UT (groen) en Tα1 (rood) experimentele omstandigheden voor elke biomarker: CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e); TNFα (f) in tDC's (links), mDC's (midden) en pDC's (rechts) zijn aanwezig.

Indu Bala evalueerde de cytotoxiciteit en stikstofoxide-gerelateerde reacties van Ta-1 op RAW 264.7-cellen. Het cytotoxische effect van Ta-1 werd beoordeeld met behulp van de MTT-test, waarbij werd vastgesteld dat de halfmaximale remmende concentratie (IC₅₀) voor RAW 264.7-cellen 368,105 μg/ml bedroeg. Morfologische waarnemingen uitgevoerd bij verschillende concentraties Ta-1 toonden aan dat de cytotoxiciteit in RAW 264.7-cellen toenam en de celdichtheid afnam naarmate de testconcentratie steeg. Bovendien werd de stikstofoxide-gerelateerde respons op Ta-1 geëvalueerd door de productie van stikstofoxide (NO) in RAW 264.7-cellen te analyseren. Vergeleken met de controlegroep nam de NO-productie af naarmate de testconcentraties toenamen tijdens blootstelling aan celcultuur in het concentratiebereik van 7,813 tot 31,25 μg/ml ^[5].

Uit het onderzoek van Chaoyu Chen bleek dat in vitro Tα1-stimulatie van MoDCs geassocieerd was met verschillen in metingen van immuuncellen en de uitscheiding van het interleukine-15/RA-complex (p < 0,001). Deze interactie met de interleukine-2 Rβ/γ-receptor op T-cellen ging gepaard met hogere gemeten niveaus van CCL3/5, interferon-γ en tumornecrosefactor-α in CD8+ T-cellen (p < 0,05), werd geassocieerd met lagere p24-niveaus in CD4+ T-cellen (p = 0,002) en lagere HIV-1-geïntegreerde DNA-niveaus (p = 0,012). Bovendien namen na co-cultuur de secretieniveaus van interferon-γ, tumornecrosefactor-α en granzyme B in NK-cellen, evenals het aandeel CD8+ T VM-cellen, aanzienlijk toe. In dit in vitro-systeem waren deze metingen negatief gecorreleerd met de reservoirgrootte en reactivatie-uitlezingen. Deze effecten werden echter waargenomen bij PBMC's van immunoresponders (aantal CD4+ T-cellen > 350 cellen/μl), maar niet bij non-responders. De auteurs interpreteerden deze bevindingen uit de celcultuur als bewijs van veranderde dendritische cel-interleukine-15-signalering, CD8+ T-celreacties en metingen gerelateerd aan de activiteit van het virale reservoir, zonder klinische effecten aan te tonen ^[6]..

Afb.3. IL-15/RA-complexsecretie gemeten in een in vitro Tal-experiment ^[6] .
(a) morfologische differentiatie van THP-1 naar MoDCs na 4-6d (400x). (b) representatieve poort van volwassen CD14+CD11c+ MoDCs vergeleken met THP-1. (c) morfologische observatie van MoDC's onder een krachtige microscoop (1000x). (d) verhoudingen van vier oppervlaktemarkeringen van MoDC's (n = 3). (e) verhoudingen van oppervlaktemarker van THP-1 en MoDC's (n = 3). (f) ELISA-resultaten van IL-15 en IL-15/RA-complex tussen groepen (n = 9 voor THP-1, n = 15 voor MoDC). (g) intracellulaire IL-15 en IL-15RA van MoDC's (n = 3). (h) qPCR-resultaten van IL15 en IL15RA (n = 3). MoDC's: van monocyten afgeleide dendritische cellen; qPCR, kwantitatieve polymerasekettingreactie. De in deze figuur gebruikte statistische methode was de ongepaarde Student's t-test.

María de la Sierra Espinar-Buitrago onderzocht de in vitro immunologische effecten van gecombineerde in vitro blootstelling aan thymosine α1 (Tα1) en polyanionische carbosilaandendrimeren (PCD) op mononucleaire cellen uit perifeer bloed (PBMC's) tijdens HCMV-infectie. De biocompatibiliteit van PCD werd beoordeeld met behulp van MTT- en LDH-testen. PBMC's werden eerst voorbehandeld met de gecombineerde verbindingen en vervolgens gedurende 48 uur blootgesteld aan HCMV. Morfologische veranderingen in PBMC's werden waargenomen met behulp van lichtmicroscopie, en totale dendritische cellen (tDC's), myeloïde dendritische cellen (mDC's), plasmacelachtige dendritische cellen (pDC's), evenals CD4⁺/CD8⁺ T-cellen en regulerende T-cellen (Tregs) werden gekarakteriseerd met behulp van multiparameter flowcytometrie. De resultaten toonden aan dat blootstelling aan Tα1 + PCD geassocieerd was met veranderingen in dendritische celactivatie en rijpingmarkers. Bovendien was blootstelling aan Tα1 + G2 - S24P geassocieerd met verhoogde co-receptorexpressie en IFNγ-metingen in T-cellen, samen met veranderingen in Treg-gerelateerde en celtoestandsmarkers. Daarentegen was blootstelling aan Tα1 + G2S16 geassocieerd met lagere co-receptorexpressie en cytokinemetingen in T-cellen, naast een ander patroon van Treg-gerelateerde en celstatusmarkers ^[7]..

Fengtian Wu stelde een in situ HCC-model op bij oude C57BL/6-muizen (22-26 maanden) en vergeleek zoutoplossing-, IL-15-, Tα1- en gecombineerde blootstellingsgroepen. De progressie van de tumor werd gevolgd via bioluminescentiebeeldvorming, overlevingsanalyse en histopathologie, terwijl het fenotype en de functie van CD8+ T-cellen in de lever werden beoordeeld met behulp van meerkleurige flowcytometrie, immunofluorescentie, transcriptomische sequencing en Western blotting. Afzonderlijke in vitro testen werden uitgevoerd met behulp van primaire menselijke CD8+ T-cellen die samen met Huh7-hepatocellulaire carcinoomcellen werden gekweekt. In dit muismodel vertoonde de groep met gecombineerde blootstelling een lagere tumorlast en langere overleving dan de vergelijkingsgroepen; experimentele analyses identificeerden ook verschillen in hepatische CD8+ T-celfenotypes, proliferatiemaatregelen en cytotoxische mediatoren, waaronder granzyme B, perforine en interferon-γ. Transcriptomische en proteomische analyses gaven aan dat de groep met gecombineerde blootstelling verschilde in metingen van activering van de fosfoinositide 3-kinase/proteïnekinase B-signaleringsroute in hepatische CD8+ T-cellen ^[8]..

Onderzoeksbeperkingen

Een belangrijke beperking bij het interpreteren van Tα1-onderzoek is dat gerapporteerde receptorinteracties en stroomafwaartse signalering afhankelijk zijn van het experimentele model en de cellulaire context. Een recente studie rapporteerde een interactie met hypocretine (orexine) receptor 1 (HCRTR1) in neuronale modellen met RIPK3-gerelateerde celdoodmetingen, terwijl studies van immuuncellen andere routes hebben beschreven, waaronder TLR7-gerelateerde mechanismen in specifieke dendritische celexperimenten. Deze bevindingen mogen niet worden gegeneraliseerd naar een enkel gevestigd mechanisme of een claim van klinische werkzaamheid voor verschillende celtypen (bijvoorbeeld dendritische cellen, macrofagen en T-cellen) ^{[2, 3].}.

Verschillen in de karakterisering en bereiding van Tα1-materialen tussen laboratoria en fabrikanten kunnen de vergelijkbaarheid tussen experimentele onderzoeken beperken. Bovendien mag de stabiliteit van Tal tijdens opslag niet over het hoofd worden gezien; temperatuurschommelingen of langdurige opslag kunnen leiden tot aggregatie of afbraak van de peptideketen, waardoor de experimentele reproduceerbaarheid en analytische interpretatie worden beïnvloed ^[1].

COCER Peptides presenteert Thymosin α-1 uitsluitend voor gebruik in laboratoriumonderzoek. Niet voor menselijke of diergeneeskundige toediening, consumptie of klinisch gebruik. Het hierboven besproken onderzoek vat de bevindingen uit de geciteerde literatuur samen en stelt geen klinische veiligheid of werkzaamheid bij de mens vast, noch geeft het aanwijzingen voor gebruik; er wordt geen FDA-goedkeuring geclaimd.

▎ Relevante citaten

Referenties

[1] Simonova MA, Ivanov I, Shoshina NS, et al. Veroudering en thymosine Alpha-1[J]. International Journal of Molecular Sciences, 2025,26(23):11470.

DOI:10.3390/ijms262311470.

[2] Kang X, Wang S, Zhang L, et al. Thymosin Alpha-1 biedt directe neurobescherming door de Orexin-receptor HCRTR1 in te schakelen om neuronale necroptose te onderdrukken [J]. Geavanceerde wetenschap, 2026.

DOI:10.1002/advs.202522372.

[3] Wei Y, Chen J, Zhang Y, et al. Thymosine Alpha-1 herstelt door chemotherapie geïnduceerde antitumorimmuniteit door een microRNA-ligand van TLR7 in dendritische cellen te begeleiden [J]. Kankeronderzoek, 2026,86(17):4238-4254.

DOI:10.1158/0008-5472.can-25-5547.

[4] Espinar-Buitrago MS, Vazquez-Alejo E, Magro-Lopez E, et al. Immuunmodulatie via dendritische cellen door het effect van Thymosin-alpha-1 op de immuunsynaps bij HCMV-infectie[J]. Internationale immunofarmacologie, 2023,125:111103.

DOI:10.1016/j.intimp.2023.111103.

[5] Indu Bala U, Navita Gupta U, Pranav Kumar Prabhakar U. De effecten van thymosine Alpha-1 op macrofagen: een cytologisch en ontstekingsremmend onderzoek [J]. Journal of Advanced Zoology, 2023,44:1720-1725.

DOI:10.17762/jaz.v44is-5.1428.

[6] Chen C, Xun J, Wang J, et al. Door thymosine α1 geïnduceerde uitscheiding van het IL-15/RA-complex door van THP-1 afkomstige dendritische cellen beperkt de latentie van HIV in vitro[J]. Virulentie, 2026,17(1).

DOI:10.1080/21505594.2026.2645858.

[7] Espinar-Buitrago MDLS, Magro-López E, Vázquez-Alejo E, et al. Verbeterde immunomodulerende effecten van thymosine-alfa-1 in combinatie met polyanionische carbosilaan-dendrimeren tegen HCMV-infectie [J]. International Journal of Molecular Sciences, 2024,25(4):1952.

DOI:10.3390/ijms25041952.

[8] Wu F, Guo Z, Guan J, et al. IL-15 plus thymosine α1 vermindert senescente hepatische CD8+ T-cellen bij hepatocellulair carcinoom via PI3K/AKT-onderdrukking[J]. Tijdschrift voor gastro-enterologie en hepatologie, 2026,41(5):1600-1613.

DOI:10.1111/jgh.70359.

ALLE PRODUCTEN, ARTIKELEN, TECHNISCHE MATERIALEN, PRODUCTBESCHRIJVINGEN EN ANDERE INFORMATIE OP DEZE WEBSITE ZIJN UITSLUITEND BEDOELD VOOR LEGITIEM LABORATORIUMONDERZOEK, INFORMATIE- EN EDUCATIEVE DOELEINDEN.

Producten aangeboden door Cocer Peptides zijn uitsluitend bedoeld voor in vitro- en laboratoriumonderzoek en zijn NIET bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik, menselijke consumptie, klinisch gebruik, diagnostisch gebruik, therapeutisch gebruik, bereiding, zelftoediening, injectie of enige andere vorm van toediening aan mens of dier. Deze producten zijn niet bedoeld voor het diagnosticeren, behandelen, genezen, verzachten of voorkomen van enige ziekte of medische aandoening, noch zijn ze bedoeld om de structuur of functie van het menselijk of dierlijk lichaam te beïnvloeden. Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, zijn de producten die op deze website worden aangeboden niet geëvalueerd of goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Alle verwijzingen naar gepubliceerde onderzoeken, biochemische routes, moleculaire mechanismen of experimentele bevindingen worden uitsluitend verstrekt voor wetenschappelijke discussies en onderzoeksdoeleinden en vormen geen medisch advies, therapeutische claims, doseringsrichtlijnen of gebruiksinstructies. Kopers zijn als enige verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat alle producten worden aangeschaft, behandeld, opgeslagen, gebruikt en verwijderd in overeenstemming met de toepasselijke wetten, voorschriften, institutionele vereisten en laboratoriumveiligheidsnormen.