|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ Vesugen Onderzoek
Moleculaire achtergrond
Vesugen is een handelsaanduiding die in de gepubliceerde literatuur wordt gebruikt voor het synthetische tripeptide Lys-Glu-Asp (KED). PubChem vermeldt lysyl-glutamyl-asparaginezuur onder CID 87571363, met de sequentie KED, molecuulformule C15H26N4O8 en een molecuulgewicht van ongeveer 390,39 g/mol. Gepubliceerde onderzoeken hebben KED onderzocht in systemen voor celcultuur, dieren en moleculaire modellen; de bevindingen blijven specifiek voor de experimentele omstandigheden waarin ze zijn gegenereerd.
Onderzoeksvooruitgang
V. Kh. Khavinson en collega's onderzochten Vesugen en het D-7-peptide in weefselspecifieke celculturen verkregen van jonge en oude dieren en in gedissocieerde vasculaire endotheliale celculturen. De auteurs rapporteerden een verhoogde expressie van het proliferatie-geassocieerde eiwit Ki-67 na blootstelling aan peptiden. Moleculaire docking-analyse werd ook gebruikt om mogelijke interacties van Vesugen en D-7 met het promotorgebied van het MKI67-gen te modelleren. In het computationele model kwamen beide peptiden in contact met een CATC-sequentie binnen het gerapporteerde kernpromotergebied. Omdat dit onderdeel van de studie gebaseerd was op moleculaire koppeling, ondersteunt het een voorgesteld interactiemodel in plaats van een directe experimentele demonstratie van peptidebinding aan genomisch DNA in cellen.
Vladimir Khavinson en collega's onderzochten KED- en EDR-peptiden in een 5xFAD-muismodel en in gerelateerde neuronale experimenten. KED werd volgens het onderzoeksprotocol intraperitoneaal toegediend aan 5xFAD-muizen van 2 tot 4 maanden oud. De auteurs rapporteerden dat KED de neiging had de neuroplasticiteit van de hippocampus te vergroten en dat KED en EDR in het experimentele model geassocieerd waren met het behoud van metingen van de dendritische wervelkolom. Moleculaire modellering en peptide-DNA-docking werden gebruikt om mogelijke sequentie-afhankelijke interacties als voorgesteld mechanisme te onderzoeken. Deze waarnemingen zijn gegenereerd in een genetisch gemodificeerd muismodel en computersystemen en hebben geen effect op de mens.[3]
Afb.1. Lange termijn potentiëringsmetingen in de hippocampus gerapporteerd bij wildtype en 5xFAD muizen blootgesteld aan fysiologische oplossing, EDR of KED in de geciteerde studie.
De bronfiguur toont het tijdsverloop van de fEPSP-helling voor en na LTP-inductie en de relatieve fEPSP-helling die wordt gebruikt om de plasticiteit te schatten. Groepsdefinities, statistische analyse en volledige experimentele omstandigheden worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[3]
NI Chalisova en collega's bestudeerden Lys-Glu-Asp in organotypische culturen van weefsels van het neuro-immuno-endocriene systeem en in een associatief-leermodel voor honingbijen. In de weefselkweekexperimenten rapporteerden de auteurs veranderingen in proliferatie- en apoptose-gerelateerde markers, waaronder hogere Ki-67- en lagere p53-metingen in kweken van pijnappelklieren, samen met veranderingen in CD5- en CD68-expressie. De omvang van sommige reacties verschilde tussen culturen afkomstig van jongere en oudere dieren. De publicatie rapporteerde ook veranderingen in metingen van associatief leren bij honingbijen. Deze bevindingen beschrijven organotypische cultuur- en gedragsmodellen van ongewervelde dieren in plaats van klinische resultaten.
NS Linkova en collega's onderzochten de cellulaire samenstelling van lymfoïde weefsel van de pijnappelklier in organotypische kweek en vergeleken verschillende korte peptiden. De auteurs rapporteerden dat Vilon en Epithalon de differentiatie naar geselecteerde lymfocytenpopulaties beïnvloedden, terwijl het tripeptide Vesugen de differentiatiecapaciteit van pijnappelklierimmuuncellen niet veranderde, maar geassocieerd was met een verhoogd proliferatief potentieel. De studie rapporteerde daarom een proliferatiegerelateerde respons voor Vesugen zonder dezelfde differentiatie-effecten aan te tonen die werden waargenomen bij de vergelijkende peptiden.[4]
NA Kraskovskaya en collega's gebruikten primaire hippocampale neuronen van muizen die waren blootgesteld aan amyloïde-gerelateerde synaptotoxische omstandigheden als een in vitro model. Bij de in de publicatie gerapporteerde concentratie was EDR geassocieerd met een toename van 71% in het aantal paddenstoelwervels, terwijl KED geassocieerd was met een toename van ongeveer 20% vergeleken met de modelconditie. Deze metingen werden verkregen in gekweekte muisneuronen en zouden beperkt moeten blijven tot het in vitro experimentele systeem dat door de auteurs wordt beschreven.
LS Kozina en collega's evalueerden de korte regulerende peptiden Pinealon, Vesugen, Vilon en Epitalon in verschillende in vitro modelsystemen. De auteurs rapporteerden dat de peptiden geen directe antioxiderende activiteit vertoonden in de gebruikte testen, maar wel de lipidenperoxidatiemetingen in menselijke lipoproteïnepreparaten veranderden en de erytrocyt-membraanstabiliteit tegen osmotische hemolyse verhoogden. Ze rapporteerden ook veranderingen in intracellulaire metingen van reactieve zuurstofsoorten en de levensvatbaarheid van neuronale cellen, met peptide-specifieke verschillen tussen de geteste systemen. Het werk werd in vitro uitgevoerd en er werden geen in vivo farmacologische of klinische effecten vastgesteld.[6]
Elena Sakhenberg en collega's gebruikten een in vitro transdifferentiatiesysteem dat microRNA's, transcriptiefactoren en kleine moleculen combineert om geïnduceerde neuronale cellen te genereren uit foetale mesenchymale stamcellen. KED, EDR en AEDG werden in een latere fase van het proces geëvalueerd. De auteurs rapporteerden dat AEDG en KED onder de studieomstandigheden geassocieerd waren met een afname van 15% in p21-expressie en een 1,51 tot 2,4-voudige afname in bèta-galactosidase-activiteit. De peptiden veranderden de expressie van TUj-1 of LaminB1 niet significant. Deze bevindingen werden verkregen in een ontwikkeld in vitro differentiatiemodel.[7]
Afb.2. Celmorfologie na blootstelling aan korte peptiden tijdens het in vitro neuronale transdifferentiatie-experiment.[7]
De bronfiguur toont representatieve fasecontrastmicroscopiebeelden van geïnduceerde neuronale cellen in de controleconditie en na blootstelling aan AEDG, EDR of KED. De volledige kweekomstandigheden en analytische methoden worden vermeld in de oorspronkelijke publicatie.[7]
Sergio Caputi en collega's onderzochten AED, KED, KE, AEDG en een mengsel van de vier peptiden in menselijke parodontale ligamentstamcellen gekweekt onder basale en neuro-inductieve omstandigheden. Met behulp van immunofluorescentie en Western blot-analyse rapporteerden de auteurs hogere GAP43- en Nestin-expressie in geselecteerde KED- en peptidemengselomstandigheden. MTT-metingen lieten ook peptide- en tijdsafhankelijke verschillen in celproliferatie zien. Deze resultaten werden verkregen in gekweekte menselijke stamcellen en vertegenwoordigen in vitro differentiatiegerelateerde bevindingen in plaats van bewijs van neurologische effecten bij mensen.
Afb.3. MTT-proliferatiemetingen gerapporteerd in menselijke parodontale ligamentstamcellen die zijn blootgesteld aan AEDG, KE, AED, KED of het peptidemengsel.
Het broncijfer vergelijkt metingen van de optische dichtheid na 24, 48 en 72 uur en na 1 week kweken. Statistische vergelijkingen en volledige kweekomstandigheden worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[8]
Onderzoeksbeperkingen
Het hierboven samengevatte bewijsmateriaal is voornamelijk gebaseerd op organotypische culturen, primaire neuronale culturen, stamcelsystemen, diermodellen en moleculaire koppelingsanalyses. Deze benaderingen behandelen verschillende experimentele vragen en zijn niet direct uitwisselbaar. In het bijzonder is de moleculaire koppeling van KED met de MKI67-promoter een computationeel model en demonstreert op zichzelf geen directe genomische binding of doelwitbetrokkenheid in levende cellen. De aangehaalde onderzoeken stellen ook niet het farmacokinetische profiel, de systemische biologische beschikbaarheid, de veiligheid op lange termijn of de klinische werkzaamheid van Vesugen/KED bij mensen vast.
Een andere beperking is de concentratie van het bewijsmateriaal binnen overlappende onderzoeksgroepen en de beperkte onafhankelijke replicatie van de voorgestelde peptide-bioregulatormechanismen. KED veroorzaakte ook verschillende reacties bij verschillende celtypen: Vesugen verhoogde bijvoorbeeld het proliferatieve potentieel zonder de differentiatie van immuuncellen in pijnappelklierculturen te veranderen, terwijl andere onderzoeken veranderingen in neuronale of stamcelmarkers rapporteerden. [4,7,8] Interpretatie moet daarom gebonden blijven aan de exacte peptide-identiteit, het model, de concentratie en het eindpunt dat in elke publicatie wordt gerapporteerd.
COCER Peptides presenteert Vesugen (KED) uitsluitend voor laboratoriumonderzoek en analytisch gebruik. Het is niet bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Dit materiaal wordt niet weergegeven als een door de FDA goedgekeurd geneesmiddel, medicijn, voedingssupplement, medisch hulpmiddel of diergeneeskundig product. Het hierboven beschreven onderzoek vat bevindingen samen die zijn gerapporteerd in publicaties van derden en is geen verklaring over klinische werkzaamheid, veiligheid, diagnose, behandeling, preventie of gebruiksinstructie.
