Tymozyna Alpha-1 10mg

▎ Struktura tymozyny alfa-1

▎ nad tymozyną alfa-1 Badania

Tło molekularne

Tymozyna α-1 (Tα1) jest peptydem pochodzącym z grasicy, badanym w układach eksperymentalnych pod kątem aktywności immunomodulacyjnej oraz reakcji związanych ze stanem zapalnym i stresem oksydacyjnym. W opublikowanych badaniach sprawdzano jego powiązanie z różnicowaniem limfocytów T, markerami związanymi z grasicą oraz aktywnością komórek dendrytycznych i makrofagów w zdefiniowanych modelach badawczych ^[1].

Postęp badań

Badania Xinmei Kanga wykazały, że w eksperymentach komórkowych i na myszach peptyd pochodzący z grasicy, tymozyna α-1 (Tα1), może działać jako nieklasyczny ligand dla receptora oreksyny 1 (HCRTR1), typowego receptora neuropeptydowego w neuronach. W testowanych modelach neuronowych interakcja ta była związana z niższymi odczytami związanymi ze śmiercią komórek i zmniejszoną aktywnością kinazy białkowej 3 oddziałującej z receptorem (RIPK3), mediatora nekroptozy. Autorzy podali także związek pomiędzy poziomem krążącego Tα1 a ciężkością udaru niedokrwiennego w próbkach obserwacyjnych od pacjentów i modelach mysich; to powiązanie nie stanowi dowodu na działanie terapeutyczne u ludzi. W modelu mysim delecja Ptma była związana z większym uszkodzeniem, podczas gdy eksperymentalna ekspozycja na Tα1 była związana z różnicami w uszkodzeniu neuronów i wynikach funkcjonalnych ^[2].

Ryc. 1. Pomiary przeżycia neuronów i wyników funkcjonalnych w mysim modelu udaru z udziałem endogennego Tα1. Samce myszy WT i Ptma+/− C57/Bl6 poddano 60-minutowemu tMCAO i uśmiercono w 3 lub 14 dniu po tMCAO ^[2] .
(A) Oś czasu projektu eksperymentu. (B) Przeżycie myszy w każdej grupie rejestrowano 0–14 dni po tMCAO. N = 20 w każdej grupie. Podano dokładne wartości p. w porównaniu z WT, za pomocą testu log-rank. (C) Wynik deficytu neurologicznego oceniono na 0–3 dni po tMCAO. N = 10 w każdej grupie. w porównaniu z WT, **p < 0,01, metodą dwukierunkowej ANOVA (średnia ± odchylenie standardowe). (D) Objętość zawału określono ilościowo za pomocą barwienia immunologicznego NeuN z skrawkami czołowymi pobranymi w 3 dniu po tMCAO. Wyświetlono reprezentatywne obrazy. Linie przerywane wyznaczały obszar zawału. N = 10 w każdej grupie.*p < 0,05, w porównaniu z WT, za pomocą testu t-Studenta (średnia ± odchylenie standardowe). (E) Uszkodzenie neuronów w półcieniu udarowym oceniano za pomocą wspólnego barwienia immunologicznego NeuN (czerwony) i TUNEL (zielony) w 3 dniu po tMCAO. Wyświetlono reprezentatywne obrazy neuronów NeuN+TUNEL+ w udarze. N = 4 w każdej grupie. **p < 0,01 w porównaniu z WT, za pomocą testu t-Studenta (średnia ± odchylenie standardowe). (F) Objętość zawału określono ilościowo za pomocą barwienia immunologicznego NeuN z skrawkami czołowymi pobranymi w 14 dniu po tMCAO. Wyświetlono reprezentatywne obrazy. Linie przerywane wyznaczały obszar zawału. N = 10 w każdej grupie.**p < 0,01, w porównaniu z WT, za pomocą testu t-Studenta (średnia ± odchylenie standardowe). (G) Reprezentatywne obrazy i ocena ilościowa uszkodzeń istoty białej w ciele modzelowatym (CC), torebce zewnętrznej (EC), prążkowiu (STR) i korze mózgowej (CTX) 14 dni po tMCAO. N = 4 w każdej grupie. *p < 0,05, **p <0,01, w porównaniu z WT, metodą dwukierunkowej ANOVA (średnia ± odchylenie standardowe). (H) Funkcje sensomotoryczne modeli udaru oceniano za pomocą testu usuwania kleju, testu uszkodzenia stopy i testu pręta obrotowego w 3–14 dni po tMCAO. N = 12 w każdej grupie, *p <0,05, **p <0,01, w porównaniu z WT, metodą dwukierunkowej ANOVA (średnia ± błąd standardowy). (I) Test labiryntu wodnego Morrisa po 10–14 dniach po tMCAO. Reprezentatywne obrazy ścieżek pływania myszy w każdej grupie, gdy platforma była obecna (faza uczenia się) lub usunięta (faza pamięci). N = 12 na grupę. **p < 0,01, ***p < 0,001. W fazie uczenia się zastosowano dwukierunkową analizę ANOVA. W fazie pamięci wykorzystano test t-Studenta i test nieparametryczny.

Yiting Wei odkrył, że po chemioterapii w próbkach od pacjentów objętych obserwacją i u myszy z nowotworem, poziom tymozyny α-1 (Tα-1) w krążeniu – kluczowego endogennego hormonu peptydowego o działaniu immunomodulującym – spadł. Po internalizacji przeciwciał (AB) do przedziałów endolizosomalnych komórek dendrytycznych (DC), Tα-1 związał się z AB specyficznymi dla nowotworu i wszedł w interakcję z mikroRNA przenoszonymi przez AB, w tym z miR146a-5p. W zgłoszonych eksperymentach interakcja z Tα-1 była powiązana ze zmniejszoną degradacją miR146a-5p, w której pośredniczy lizosomalna rybonukleaza A oraz z dojrzewaniem, migracją i prezentacją antygenu nowotworowego limfocytom T CD8+ związanym z receptorem Toll-podobnym 7 (TLR7). U myszy z ustalonymi nowotworami o wysokiej ekspresji miR146a-5p naukowcy zgłosili zależne od TLR7 różnice w wynikach związanych z nowotworem przy eksperymentalnej ekspozycji na Tα-1 i chemioterapię; odkrycia te nie potwierdzają korzyści klinicznych ^[3].

1. S. Espinar-Buitrago badała in vitro odpowiedzi komórek odpornościowych na Tα1 w systemie eksperymentalnym powiązanym z ludzkim wirusem cytomegalii (HCMV). Komórki dendrytyczne (DC) wyizolowano z jednojądrzastych komórek krwi obwodowej (PBMC) metodą selekcji negatywnej i hodowano w obecności lub przy braku Tα1. Immunofenotyp DC oceniano za pomocą wieloparametrowej cytometrii przepływowej, oceniając ekspresję CD40, CD80, TIM-3 i PDL-1, a także wewnątrzkomórkową produkcję TNF-α. Następnie autologiczne limfocyty T CD4+ lub CD8+ (TL) wyizolowane z PBMC metodą selekcji negatywnej hodowano wspólnie z DC wcześniej traktowanymi Tα1. Niezależnie od obecności lub braku HCMV, za pomocą immunofenotypowania oceniano wewnątrzkomórkową produkcję TNF-α, IFN-γ i IL-2, a także ekspresję CD40-L i PD-1 oraz oceniano wielofunkcyjność całkowitych TL i podzbiorów pamięci. Wyniki wykazały zmiany w zmierzonych markerach CD40, CD80, TIM-3 i TNF-α po ekspozycji na Tα1, wraz z niższą ekspresją PDL-1 w niektórych hodowanych podzbiorach komórek dendrytycznych, zwłaszcza plazmocytoidalnych komórkach dendrytycznych (pDC). W ramach tych testów współhodowli autorzy podali różnice w pomiarach TNF-α, IFN-γ i IL-2 ogółem i podzbiorach pamięci TL CD4+ i CD8+, wraz ze zmianami w ekspresji CD40/CD40-L i PDL-1/PD-1 ^[4].

Ryc.2. Hodowla i immunofenotypowanie DC. DC wyizolowano z PBMC i hodowano (50 000 DC) przez noc w RPMI 10% z/bez traktowania Tα1 w 37°C/5% CO2. Reprezentatywne obrazy wykonano przy użyciu mikroskopu DMIL Leica przy powiększeniu 20X (odcinek skali 100 µm). Czarna strzałka wskazuje obszar agregacji i zmian morfologicznych w kierunku fenotypu dojrzałych DC w warunkach leczenia Tα1 ^[4] .
(a). Wykresy kropek punktowych przedstawiają ekspresję każdego biomarkera w całkowitych DC (tDC), szpikowych komórkach dendrytycznych (mDC) i plazmocytoidalnych komórkach dendrytycznych (pDC): CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e) i wewnątrzkomórkowa produkcja TNFα (f). Pokazano mediany z zakresami międzykwartylowymi. Ex-vivo: stan ex-vivo; UT: stan nieleczony; Tα1: Stan leczony Tα1. Każda kropka reprezentuje osobę (n = 20). TDC są zaznaczone czerwonymi trójkątnymi kropkami, mDC zielonymi okrągłymi kropkami, a pDC pomarańczowymi kwadratowymi kropkami. Istotność statystyczną określono za pomocą testu Wilcoxona w celu porównania sparowanych zdarzeń (ns: nieistotne statystycznie, #0,05 ≤ p < 0,1; *p ≤ 0,05; **p ≤ 0,01; ***p ≤ 0,001). Reprezentatywne połączone wykresy punktowe cytometrii z warunkami eksperymentalnymi Ex-vivo (szary), UT (zielony) i Tα1 (czerwony) dla każdego biomarkera: CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e); Podano TNFα (f) w tDC (po lewej), mDC (w środku) i pDC (po prawej).

Indu Bala ocenił cytotoksyczność i odpowiedzi Tα-1 związane z tlenkiem azotu na komórkach RAW 264.7. Działanie cytotoksyczne Tα-1 oceniano za pomocą testu MTT, który ustalił, że jego półmaksymalne stężenie hamujące (IC₅₀) dla komórek RAW 264.7 wynosiło 368,105 µg/ml. Obserwacje morfologiczne przeprowadzone przy różnych stężeniach Tα-1 wykazały, że cytotoksyczność w komórkach RAW 264.7 wzrastała, a gęstość komórek malała wraz ze wzrostem stężenia testowego. Dodatkowo oceniono związaną z tlenkiem azotu odpowiedź na Tα-1, analizując wytwarzanie tlenku azotu (NO) w komórkach RAW 264.7. W porównaniu z grupą kontrolną, produkcja NO spadła wraz ze wzrostem stężeń testowych podczas ekspozycji na hodowlę komórkową w zakresie stężeń od 7,813 do 31,25 µg/ml ^[5].

Badanie Chaoyu Chena wykazało, że in vitro stymulacja Tα1 MoDC była powiązana z różnicami w pomiarach komórek odpornościowych i wydzielaniem kompleksu interleukina-15/RA (p < 0,001). Ta interakcja z receptorem interleukiny-2 Rβ/γ na limfocytach T była związana z wyższymi zmierzonymi poziomami CCL3/5, interferonu-γ i czynnika martwicy nowotworu α w limfocytach T CD8+ (p < 0,05), była związana z niższymi poziomami p24 w limfocytach T CD4+ (p = 0,002) i niższymi poziomami zintegrowanego DNA HIV-1 (p = 0,012). Ponadto, po wspólnej hodowli, znacząco wzrósł poziom wydzielania interferonu-γ, czynnika martwicy nowotworu-α i granzymu B w komórkach NK, jak również odsetek komórek T VM CD8+. W tym systemie in vitro miary te były ujemnie skorelowane z odczytami wielkości zbiornika i reaktywacji. Jednakże efekty te zaobserwowano w komórkach PBMC pochodzących od osób odpowiadających na leczenie (liczba limfocytów T CD4+ > 350 komórek/µl), ale nie u osób nieodpowiadających. Autorzy zinterpretowali te wyniki hodowli komórkowych jako dowód zmienionej sygnalizacji interleukiny-15 w komórkach dendrytycznych, odpowiedzi komórek T CD8+ i pomiarów związanych z aktywnością rezerwuaru wirusa, bez wykazania skutków klinicznych ^[6].

Ryc.3. Wydzielanie kompleksu IL-15/RA mierzone w eksperymencie Tα1 in vitro ^[6] .
(a) morfologiczne różnicowanie od THP-1 do MoDC po 4-6 dniach (400x). ( b ) reprezentatywna bramka dojrzałych CD14 + CD11c + MoDC w porównaniu z THP-1. (c) obserwacja morfologiczna MoDC pod mikroskopem o dużej mocy (1000x). (d) proporcje czterech markerów powierzchniowych MoDC (n = 3). (e) proporcje markera powierzchniowego THP-1 i MoDC (n = 3). (f) Wyniki testu ELISA dla kompleksu IL-15 i IL-15/RA pomiędzy grupami (n = 9 dla THP-1, n = 15 dla MoDC). ( g ) wewnątrzkomórkowe IL-15 i IL-15RA MoDC (n = 3). ( h ) Wyniki qPCR dla IL15 i IL15RA (n = 3). MoDC: komórki dendrytyczne pochodzące z monocytów; qPCR, ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy. Metodą statystyczną zastosowaną na tym rysunku był niesparowany test t-Studenta.

María de la Sierra Espinar-Buitrago badała skutki immunologiczne in vitro połączonej ekspozycji in vitro na tymozynę α1 (Tα1) i polianionowe dendrymery karbosilanu (PCD) na jednojądrzaste komórki krwi obwodowej (PBMC) podczas zakażenia HCMV. Biokompatybilność PCD oceniano za pomocą testów MTT i LDH. PBMC najpierw potraktowano połączonymi związkami, a następnie wystawiono na działanie HCMV przez 48 godzin. Zmiany morfologiczne w PBMC obserwowano za pomocą mikroskopii świetlnej, a komórki dendrytyczne całkowite (tDC), szpikowe komórki dendrytyczne (mDC), komórki dendrytyczne podobne do komórek plazmatycznych (pDC), a także limfocyty T CD4⁺/CD8⁺ i limfocyty T regulatorowe (Tregs) scharakteryzowano za pomocą wieloparametrowej cytometrii przepływowej. Wyniki wykazały, że ekspozycja na Tα1 + PCD była powiązana ze zmianami w markerach aktywacji i dojrzewania komórek dendrytycznych. Ponadto ekspozycja na Tα1 + G2 – S24P była powiązana ze zwiększoną ekspresją koreceptora i pomiarami IFNγ w limfocytach T, wraz ze zmianami w markerach związanych z Treg i stanem komórkowym. Natomiast ekspozycja na Tα1 + G2S16 była związana z niższą ekspresją koreceptorów i pomiarami cytokin w komórkach T, wraz z innym wzorcem markerów związanych z Treg i stanu komórki ^[7].

Fengtian Wu ustalił model HCC in situ u myszy C57BL/6 w wieku 22–26 miesięcy i porównał grupy otrzymujące sól fizjologiczną, IL-15, Tα1 i grupy otrzymujące łączną ekspozycję. Progresję nowotworu monitorowano za pomocą obrazowania bioluminescencyjnego, analizy przeżycia i histopatologii, podczas gdy fenotyp i funkcję limfocytów T CD8+ w wątrobie oceniano za pomocą wielobarwnej cytometrii przepływowej, immunofluorescencji, sekwencjonowania transkryptomicznego i Western blot. Przeprowadzono oddzielne testy in vitro przy użyciu pierwotnych ludzkich limfocytów T CD8+ hodowanych wspólnie z komórkami raka wątrobowokomórkowego Huh7. W tym modelu mysim grupa otrzymująca łączną ekspozycję wykazała mniejsze obciążenie nowotworem i dłuższe przeżycie niż grupy porównawcze; analizy eksperymentalne wykazały także różnice w fenotypach wątrobowych limfocytów T CD8+, pomiarach proliferacji i mediatorach cytotoksycznych, w tym granzymie B, perforynie i interferonie-γ. Analizy transkryptomiczne i proteomiczne wykazały, że grupa narażona na łączną ekspozycję różniła się miarami aktywacji szlaku sygnalizacyjnego 3-kinazy fosfoinozytydu/kinazy białkowej B w wątrobowych limfocytach T CD8+ ^[8]..

Ograniczenia badawcze

Ważnym ograniczeniem w interpretacji badań nad Tα1 jest to, że zgłaszane interakcje receptorów i dalsze przekazywanie sygnałów zależą od modelu eksperymentalnego i kontekstu komórkowego. Niedawne badanie wykazało interakcję z receptorem hipokretyny (oreksyny) 1 (HCRTR1) w modelach neuronalnych z pomiarami śmierci komórek związanymi z RIPK3, podczas gdy badania komórek odpornościowych opisały inne szlaki, w tym mechanizmy związane z TLR7 w konkretnych eksperymentach z komórkami dendrytycznymi. Odkrycia te nie powinny być uogólniane na jeden ustalony mechanizm lub twierdzenie o skuteczności klinicznej w różnych typach komórek (np. komórkach dendrytycznych, makrofagach i komórkach T) ^{[2, 3]}.

Różnice w charakterystyce i przygotowaniu materiałów Tα1 pomiędzy laboratoriami i producentami mogą ograniczać porównywalność badań eksperymentalnych. Ponadto nie można przeoczyć stabilności Tα1 podczas przechowywania; wahania temperatury lub długotrwałe przechowywanie mogą prowadzić do agregacji lub degradacji łańcucha peptydowego, wpływając w ten sposób na odtwarzalność eksperymentu i interpretację analityczną ^[1].

COCER Peptides przedstawia tymozynę α-1 wyłącznie do użytku laboratoryjnego. Nie do stosowania u ludzi lub weterynarii, spożycia ani zastosowań klinicznych. Badania omówione powyżej podsumowują ustalenia zgłoszone w cytowanej literaturze i nie ustalają bezpieczeństwa klinicznego ani skuteczności u ludzi, ani nie dostarczają wskazówek dotyczących stosowania; nie wymaga się zgody FDA.

▎ Odpowiednie cytaty

Referencje

[1] Simonova MA, Iwanow I, Shoshina NS i in. Starzenie się i tymozyna alfa-1 [J]. International Journal of Molecular Sciences, 2025, 26(23):11470.

DOI:10.3390/ijms262311470.

[2] Kang X, Wang S, Zhang L i in. Tymozyna alfa-1 zapewnia bezpośrednią neuroprotekcję poprzez zaangażowanie receptora oreksyny HCRTR1 w celu tłumienia nekroptozy neuronów [J]. Zaawansowana nauka, 2026.

DOI:10.1002/advs.202522372.

[3] Wei Y, Chen J, Zhang Y i in. Tymozyna alfa-1 przywraca wywołaną chemioterapią odporność przeciwnowotworową poprzez opiekowanie się ligandem mikroRNA TLR7 w komórkach dendrytycznych [J]. Badania nad rakiem, 2026, 86(17):4238-4254.

DOI:10.1158/0008-5472.can-25-5547.

[4] Espinar-Buitrago MS, Vazquez-Alejo E, Magro-Lopez E i in. Modulacja immunologiczna poprzez komórki dendrytyczne poprzez wpływ tymozyny alfa-1 na synapsę immunologiczną w zakażeniu HCMV [J]. Międzynarodowa immunofarmakologia, 2023,125:111103.

DOI:10.1016/j.intimp.2023.111103.

[5] Indu Bala U, Navita Gupta U, Pranav Kumar Prabhakar U. Wpływ tymozyny alfa-1 na makrofagi: badanie cytologiczne i przeciwzapalne [J]. Journal of Advanced Zoology, 2023, 44:1720-1725.

DOI:10.17762/jaz.v44is-5.1428.

[6] Chen C, Xun J, Wang J i in. Wywołane przez tymozynę α1 wydzielanie kompleksu IL-15/RA przez komórki dendrytyczne pochodzące od THP-1 ogranicza latencję wirusa HIV in vitro [J]. Zjadliwość, 2026, 17(1).

DOI:10.1080/21505594.2026.2645858.

[7] Espinar-Buitrago MDLS, Magro-López E, Vázquez-Alejo E i in. Wzmocnione działanie immunomodulujące tymozyny alfa-1 w połączeniu z polianionowymi dendrymerami karbosilanu przeciwko infekcji HCMV [J]. International Journal of Molecular Sciences, 2024, 25(4):1952.

DOI:10.3390/ijms25041952.

[8] Wu F, Guo Z, Guan J i in. IL-15 Plus Tymozyna α1 zmniejsza starzejące się wątrobowe komórki T CD8+ w raku wątrobowokomórkowym poprzez supresję PI3K/AKT [J]. Journal of Gastroenterology and Hepatology, 2026, 41(5):1600-1613.

DOI:10.1111/jgh.70359.

WSZYSTKIE PRODUKTY, ARTYKUŁY, MATERIAŁY TECHNICZNE, OPISY PRODUKTÓW I INNE INFORMACJE PODANE NA TEJ STRONIE SĄ PRZEZNACZONE WYŁĄCZNIE DO UZASADNIONYCH BADAŃ LABORATORYJNYCH, CELÓW INFORMACYJNYCH I EDUKACYJNYCH.

Produkty oferowane przez Cocer Peptides są przeznaczone wyłącznie do badań in vitro i laboratoryjnych i NIE są przeznaczone do użytku przez ludzi lub weterynarii, spożycia przez ludzi, zastosowań klinicznych, zastosowań diagnostycznych, zastosowań terapeutycznych, łączenia, samodzielnego podawania, wstrzykiwania ani jakiejkolwiek innej formy podawania ludziom lub zwierzętom. Produkty te nie są przeznaczone do diagnozowania, leczenia, łagodzenia lub zapobiegania jakiejkolwiek chorobie lub schorzeniu, ani nie mają na celu wpływania na strukturę lub funkcję organizmu ludzkiego lub zwierzęcego. O ile wyraźnie nie określono inaczej, produkty oferowane na tej stronie nie zostały ocenione ani zatwierdzone przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do stosowania u ludzi lub weterynarii. Wszelkie odniesienia do opublikowanych badań, szlaków biochemicznych, mechanizmów molekularnych lub wyników eksperymentów służą wyłącznie celom dyskusji naukowej i badań i nie stanowią porady lekarskiej, oświadczeń terapeutycznych, wskazówek dotyczących dawkowania ani instrukcji stosowania. Nabywcy ponoszą wyłączną odpowiedzialność za zapewnienie, że wszystkie produkty są nabywane, obsługiwane, przechowywane, używane i usuwane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulacjami, wymogami instytucjonalnymi i laboratoryjnymi normami bezpieczeństwa.