Ipamorelin 10 mg

▎ Ipamorelin-structuur

▎ Ipamorelin- onderzoek

Moleculaire achtergrond

Ipamorelin is een synthetisch geamideerd pentapeptide met de sequentie Aib-His-D-2-Nal-D-Phe-Lys-NH₂. PubChem vermeldt Ipamorelin onder CID 9831659, met de molecuulformule C38H49N9O5 en een molecuulgewicht van ongeveer 711,9 g/mol. Gepubliceerde onderzoeken hebben Ipamorelin gekarakteriseerd als een groeihormoon-secretagog die inwerkt op het ghreline/groeihormoon-secretagog-receptorsysteem.

Onderzoeksvooruitgang

Peter B. Johansen en collega's dienden Ipamorelin driemaal daags gedurende 15 dagen toe aan volwassen vrouwelijke ratten en maten de longitudinale groeisnelheid met behulp van tetracycline-labeling van het proximale scheenbeen. De auteurs rapporteerden een dosisgerelateerde toename van de longitudinale groeisnelheid en de toename van het lichaamsgewicht gedurende de onderzoeksperiode. Totaal IGF-I, IGF-bindende eiwitten, serummarkers van botvorming en -resorptie, en hypofyse-GH-gehalte werden ook geëvalueerd. De studie vond geen overeenkomstige verandering in totaal IGF-I of de gemeten markers voor botomzet, terwijl de GH-respons op een acute Ipamorelin-uitdaging bescheiden lager was na herhaalde blootstelling. Deze bevindingen zijn gegenereerd in een rattengroeimodel onder de doseringsomstandigheden die in de publicatie worden gebruikt.[2]

Beverley Greenwood-Van Meerveld en collega's evalueerden Ipamorelin in een rattenmodel van postoperatieve ileus geproduceerd door laparotomie en darmmanipulatie. De maaglediging werd gemeten met behulp van een radioactief gemerkte maaltijd, en afzonderlijke maagfunduspreparaten werden gebruikt om de contractiele reacties van gladde spieren te onderzoeken. De auteurs rapporteerden minder maagretentie na intraveneuze blootstelling aan Ipamorelin dan bij met vehiculum behandelde postoperatieve dieren en namen veranderingen waar in de door acetylcholine en elektrisch veld gestimuleerde contractiliteit in de geïsoleerde weefselexperimenten. De onderzoekers interpreteerden de bevindingen als consistent met een door ghrelinereceptor gemedieerde respons in dit knaagdiermodel.[3]

Figuur 1. Maagledigingsmetingen gerapporteerd na blootstelling aan Ipamorelin in het postoperatieve ileus-model bij ratten.[3]

De bronfiguur vergelijkt maagretentie, geometrisch centrum en beweging van de radioactief gelabelde maaltijd bij niet-POI-controlegroepen, met voertuig behandelde POI-ratten en Ipamorelin-studiegroepen. Groepsgrootte, onderzoeksdosis, route, statistische methoden en volledige experimentele procedures worden vermeld in de oorspronkelijke publicatie.[3]

Gegevens en statistische annotaties in de figuur zijn overgenomen uit het geciteerde onderzoek en beschrijven alleen het specifieke postoperatieve ileus-experiment.[3]

J. Svensson en collega's vergeleken Ipamorelin, GHRP-6, groeihormoon en vehikel bij 13 weken oude vrouwelijke Sprague-Dawley-ratten tijdens een onderzoek van 12 weken. Botmetingen werden verkregen door middel van DXA, perifere kwantitatieve computertomografie, het principe van Archimedes en analyse van het asgewicht. De auteurs rapporteerden een hoger lichaamsgewicht en een hoger totaalgehalte aan tibiale en wervelbotmineralen in de behandelingsgroepen vergeleken met vehiculum; het voor lichaamsgewichtstoename gecorrigeerde botmineraalgehalte was echter onveranderd. De toename van het corticale botmineraalgehalte was eerder geassocieerd met een groter botdwarsdoorsnedeoppervlak dan met een verhoogde volumetrische botmineraaldichtheid.

Sabrina Lall en collega's vergeleken tweemaal daags de blootstelling aan Ipamorelin en groeihormoon bij GH-deficiënte en GH-intacte muizen. De onderzoekers maten het lichaamsgewicht, het gewicht van het vetkussentje, het relatieve lichaamsvet, serumleptine en de voedselinname. De auteurs rapporteerden een bescheiden toename van het lichaamsgewicht met Ipamorelin, samen met hogere relatieve vetkussentjesgewichten en lichaamsvetmetingen bij geselecteerde muisgroepen. Blootstelling aan GHS, waaronder Ipamorelin, werd ook in verband gebracht met een hogere serumleptine- en voedselinname bij GH-intacte muizen. De studie was bedoeld om GH-onafhankelijke metabolische reacties in muismodellen te onderzoeken en heeft geen effecten bij mensen vastgesteld.[5]

Ian Ahnfelt-Rønne en collega's onderzochten de verdeling van de gerelateerde groeihormoonsecretagogen NN703 en GHRP-6 bij ratten en onderzochten het effect van gastro-intestinale resectie op de GHRP-6-geassocieerde GH-afgifte. NN703 was ontwikkeld via een peptidomimetisch programma dat Ipamorelin als tussenproduct bevatte, maar bij de in deze publicatie gerapporteerde experimenten werd Ipamorelin niet rechtstreeks toegediend. De auteurs observeerden een substantiële lokalisatie van de geteste secretagogen in de kliermaag en een verminderde GHRP-6-geassocieerde GH-respons na gastro-intestinale resectie. Dit artikel biedt daarom een ​​gerelateerde GHS-mechanische context in plaats van direct bewijs voor Ipamorelin.[6]

Mallikarjun Gouda en CB Ganesh bestudeerden Ipamorelin-acetaat gedurende 21 dagen bij mannelijke Oreochromis mossambicus. De onderzoekers evalueerden de voedselinname, de histologie van de testikels, de immunoreactiviteit van het gonadotropine-releasing hormoon, de androgeenreceptorexpressie en het circulerend luteïniserend hormoon en 11-ketotestosteron. Ze rapporteerden dosisgerelateerde verschillen in voedselinname en verschillende kiemcelpopulaties, samen met hogere androgeenreceptorexpressie en hormoonconcentraties in geselecteerde Ipamorelin-acetaatgroepen. Er werd geen significant verschil gevonden in het aandeel GnRH-immunoreactieve vezels tussen de groepen. Deze bevindingen zijn specifiek voor een reproductiemodel voor vissen en voor de acetaatvorm die in het onderzoek is gebruikt.[7]

Afb.2. Testiculaire histologie en kwantificering van kiemcellen gerapporteerd na blootstelling aan Ipamorelin-acetaat in Oreochromis mossambicus.

De bronfiguur toont lobben van seminiferi en kiemcelpopulaties bij controlevissen en de Ipamorelin-acetaatstudiegroepen. Histologische labels, groepsgrootte, onderzoeksdoses en experimentele methoden worden vermeld in de oorspronkelijke publicatie.[7]

Onderzoeksbeperkingen

De hierboven samengevatte onderzoeken werden voornamelijk uitgevoerd bij ratten, muizen, geïsoleerde weefsels of vissen en behandelen verschillende experimentele vragen. Resultaten van deze systemen zijn niet direct uitwisselbaar. Soorten, receptorbiologie, chemische vorm, blootstellingsroute, onderzoeksduur en eindpuntselectie kunnen de gerapporteerde waarnemingen wezenlijk beïnvloeden. Bovendien evalueerde de Ahnfelt-Rønne-studie NN703 en GHRP-6 in plaats van Ipamorelin zelf, terwijl de Goudse studie Ipamorelin-acetaat gebruikte in plaats van de vrije baseverbinding.

De FDA heeft veiligheids- en karakteriseringsproblemen geïdentificeerd voor samengesteld Ipamorelin-acetaat bedoeld voor bepaalde toedieningsroutes, waaronder potentiële immunogeniciteit geassocieerd met aggregatie of peptide-gerelateerde onzuiverheden en extra karakteriseringscomplexiteit die voortkomt uit onnatuurlijke aminozuren. De FDA merkt ook op dat een gepubliceerde klinische studie met intraveneuze Ipamorelin ernstige bijwerkingen rapporteerde, waaronder de dood, terwijl er voor bepaalde andere injecteerbare routes nog geen voldoende veiligheidsinformatie is geïdentificeerd.[9] Deze observaties van de toezichthouders hebben betrekking op het gebruik van samengestelde geneesmiddelen en bewijzen niet de veiligheid, werkzaamheid of gelijkwaardigheid van onafhankelijk geleverd laboratoriumonderzoeksmateriaal.

COCER Peptides presenteert Ipamorelin uitsluitend voor laboratoriumonderzoek en analytisch gebruik. Het is niet bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Het hierboven beschreven onderzoek vat bevindingen samen die zijn gerapporteerd in publicaties van derden en is geen verklaring over klinische werkzaamheid, veiligheid, diagnose, behandeling, preventie of gebruiksinstructie.

▎ Relevante citaten

Referenties

[1] Raun K, Hansen BS, Johansen NL, et al. Ipamorelin, de eerste selectieve groeihormoonsecretagoog[J]. Europees Tijdschrift voor Endocrinologie, 1998,139(5):552-561.

DOI:10.1530/eje.0.1390552.

[2] Johansen PB, Nowak J, Skjærbæk C, et al. Ipamorelin, een nieuw groeihormoon-afgevend peptide, induceert longitudinale botgroei bij ratten[J]. Groeihormoon- en IGF-onderzoek, 1999,9(2):106-113.

DOI:10.1054/ghir.1999.9998.

[3] Greenwood-Van Meerveld B, Tyler K, Mohammadi E, et al. Werkzaamheid van ipamorelin, een ghreline-mimetica, op maagdysmotiliteit in een knaagdiermodel van postoperatieve ileus [J]. Journal of Experimentele Farmacologie, 2012, 4: 149-155.

DOI:10.2147/jep.s35396.

[4] Svensson J, Lall S, Dickson SL, et al. De GH-secretagogen ipamorelin en GH-releasing peptide-6 verhogen het botmineraalgehalte bij volwassen vrouwelijke ratten[J]. Journal of Endocrinologie, 2000,165(3):569-577.

DOI:10.1677/joe.0.1650569.

[5] Lall S, Tung LYC, Ohlsson C, et al. Groeihormoon (GH)-onafhankelijke stimulatie van vetweefsel door GH-secretagogen [J]. Biochemische en biofysische onderzoekscommunicatie, 2001,280(1):132-138.

DOI:10.1006/bbrc.2000.4065.

[6] Ahnfelt-Rønne I, Nowak J, Olsen U B. Werken groeihormoon-afgevende peptiden als ghreline-secretagogen? [J]. Endocriene, 2001,14(1):133-135.

DOI:10.1385/endo:14:1:133.

[7] Gouda M, Ganesh C B. De invloed van ghreline-agonist ipamorelinacetaat op de hypothalamus-hypofyse-testiculaire as in een cichlidevis, Oreochromis mossambicus [J]. Dierlijke voortplantingswetenschap, 2024,268:107550.

DOI:10.1016/j.anireprosci.2024.107550.

[8] NCBI PubChem. Ipamorelin. PubChem CID 9831659.

[9] Amerikaanse Food and Drug Administration. Bepaalde bulkmedicijnen voor gebruik bij bereidingen die aanzienlijke veiligheidsrisico's met zich mee kunnen brengen: Ipamorelin-acetaat.

ALLE PRODUCTEN, ARTIKELEN, TECHNISCHE MATERIALEN, PRODUCTBESCHRIJVINGEN EN ANDERE INFORMATIE OP DEZE WEBSITE ZIJN UITSLUITEND BEDOELD VOOR LEGITIEM LABORATORIUMONDERZOEK, INFORMATIE- EN EDUCATIEVE DOELEINDEN.

Producten aangeboden door Cocer Peptides zijn uitsluitend bedoeld voor in vitro- en laboratoriumonderzoek en zijn NIET bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik, menselijke consumptie, klinisch gebruik, diagnostisch gebruik, therapeutisch gebruik, bereiding, zelftoediening, injectie of enige andere vorm van toediening aan mens of dier. Deze producten zijn niet bedoeld voor het diagnosticeren, behandelen, genezen, verzachten of voorkomen van enige ziekte of medische aandoening, noch zijn ze bedoeld om de structuur of functie van het menselijk of dierlijk lichaam te beïnvloeden. Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, zijn de producten die op deze website worden aangeboden niet geëvalueerd of goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Alle verwijzingen naar gepubliceerde onderzoeken, biochemische routes, moleculaire mechanismen of experimentele bevindingen worden uitsluitend verstrekt voor wetenschappelijke discussies en onderzoeksdoeleinden en vormen geen medisch advies, therapeutische claims, doseringsrichtlijnen of gebruiksinstructies. Kopers zijn als enige verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat alle producten worden aangeschaft, behandeld, opgeslagen, gebruikt en verwijderd in overeenstemming met de toepasselijke wetten, voorschriften, institutionele vereisten en laboratoriumveiligheidsnormen.