Timozin Alfa-1 10mg

▎ Timozin Alfa-1 Yapısı

▎ Timozin Alfa-1 Araştırması

Moleküler Arka Plan

Timozin α-1 (Ta1), deneysel sistemlerde immünomodülatör aktivite ve inflamasyon ve oksidatif stresle ilişkili tepkiler açısından araştırılan timus türevi bir peptittir. Yayınlanmış çalışmalar, tanımlanmış araştırma modellerinde T hücresi farklılaşması, timik ile ilgili belirteçler ve dendritik hücrelerin ve makrofajların aktivitesi ile ilişkilerini incelemiştir ^[1].

Araştırma İlerlemesi

Xinmei Kang'ın araştırması, hücresel ve fare deneylerinde, timustan türetilen peptid timosin α-1'in (Ta1), nöronlar üzerindeki tipik bir nöropeptit reseptörü olan oreksin reseptörü 1 (HCRTR1) için klasik olmayan bir ligand görevi görebileceğini bildirdi. Test edilen nöron modellerinde bu etkileşim, hücre ölümüyle ilgili daha düşük okumalar ve bir nekroptoz aracısı olan reseptörle etkileşime giren protein kinaz 3'ün (RIPK3) aktivitesinin azalmasıyla ilişkilendirildi. Yazarlar ayrıca gözlemsel hasta örneklerinde ve fare modellerinde dolaşımdaki Ta1 seviyeleri ile iskemik felç şiddeti arasında bir ilişki olduğunu da bildirdiler; bu ilişki insanlarda terapötik bir etkinin kanıtı değildir. Fare modelinde, Ptma silinmesi daha büyük hasarla ilişkilendirilirken, deneysel Ta1 maruziyeti nöronal hasar ve fonksiyonel sonuçlardaki farklılıklarla ilişkilendirildi ^[2].

Şekil 1. Endojen Ta1'i içeren bir fare felç modelinde nöronal hayatta kalma ve fonksiyonel sonuç ölçümleri. WT ve Ptma+/− erkek C57/Bl6 fareleri, 60 dakikalık tMCAO'ya tabi tutuldu ve tMCAO'dan sonra 3. veya 14. günde kurban edildi ^[2] .
(A) Deney tasarımının zaman çizelgesi. (B) Her gruptaki farelerin hayatta kalması, tMCAO'dan 0-14 gün sonra kaydedildi. Her grupta N = 20. Tam p değerleri verilmiştir. log-rank testiyle WT ile karşılaştırıldı. (C) Nörolojik eksiklik skoru tMCAO'dan sonra 0-3 günde değerlendirildi. Her grupta N = 10. WT ile karşılaştırıldığında **p < 0,01, İki yönlü ANOVA ile (ortalama ± standart sapma). (D) Enfarktüs hacmi, NeuN'nin tMCAO'dan sonra 3. günde toplanan koronal bölümlerle immün boyamasıyla ölçüldü. Temsili görseller sergilendi. Kesikli çizgiler enfarktüs alanının ana hatlarını çiziyordu. Her grupta N = 10.*p < 0,05, WT ile karşılaştırıldığında, Öğrenci t testiyle (ortalama ± standart sapma). (E) Felç penumbrasındaki nöron hasarı, tMCAO'dan sonraki 3. günde NeuN (kırmızı) ve TUNEL'in (yeşil) birlikte immüno-lekelenmesiyle değerlendirildi. Felçteki NeuN+TUNEL+ nöronlarının temsili görüntüleri sergilendi. Her grupta N = 4. **p < 0,01, WT ile karşılaştırıldığında, Öğrenci t testiyle (ortalama ± standart sapma). (F) Enfarktüs hacmi, NeuN'nin tMCAO'dan sonra 14. günde toplanan koronal bölümlerle immün boyamasıyla ölçüldü. Temsili görseller sergilendi. Kesikli çizgiler enfarktüs alanının ana hatlarını çiziyordu. Her grupta N = 10.**p < 0,01, WT ile karşılaştırıldığında, Öğrenci t testiyle (ortalama ± standart sapma). (G) tMCAO'dan 14 gün sonra korpus kallozum (CC), dış kapsül (EC), striatum (STR) ve kortekste (CTX) beyaz madde hasarının temsili görüntüleri ve miktarının belirlenmesi. Her grupta N = 4. *p < 0,05, **p < 0,01, WT ile İki Yönlü ANOVA (ortalama ± standart sapma) ile karşılaştırıldığında. (H) İnme modellerinin duyusal motor fonksiyonları, tMCAO'dan 3-14 gün sonra yapışkan çıkarma testi, ayak hatası testi ve rotarod testi ile değerlendirildi. Her grupta N = 12, *p < 0,05, **p < 0,01, WT ile İki Yönlü ANOVA (ortalama ± standart hata) ile karşılaştırıldığında. (I) tMCAO'dan 10-14 gün sonra Morris su labirenti testi. Platform mevcutken (öğrenme aşaması) veya kaldırıldığında (bellek aşaması) her gruptaki farelerin yüzme yollarının temsili görüntüleri. Grup başına N = 12. **p < 0,01, ***p < 0,001. Öğrenme aşamasında Two-way ANOVA kullanıldı. Bellek aşamasında Öğrenci t testi ve parametrik olmayan test kullanıldı.

Yiting Wei, gözlemsel hasta örneklerinde ve tümör taşıyan farelerde kemoterapiden sonra, immünomodülatör aktiviteye sahip önemli bir endojen peptit hormonu olan timosin α-1 (Ta-1)'in dolaşımdaki seviyelerinin azaldığını buldu. Antikorlar (AB'ler), dendritik hücrelerin (DC'ler) endolizozomal bölmelerine içselleştirildikten sonra, Ta-1, tümöre spesifik AB'lere bağlandı ve miR146a-5p dahil AB'ler tarafından taşınan mikroRNA'larla etkileşime girdi. Bildirilen deneylerde Ta-1 ile etkileşim, lizozomal ribonükleaz A'nın aracılık ettiği azalmış miR146a-5p bozunması ve Toll benzeri reseptör 7 (TLR7) ile ilişkili dendritik hücre (DC) olgunlaşması, göçü ve CD8+ T hücrelerine tümör antijen sunumu ile ilişkilendirildi. Yüksek miR146a-5p ekspresyonuna sahip yerleşik tümörleri taşıyan farelerde araştırmacılar, deneysel Ta-1 artı kemoterapiye maruz kalma ile tümörle ilişkili sonuçlarda TLR7'ye bağlı farklılıklar bildirdi; bu bulgular klinik fayda sağlamaz ^[3].

1. S. Espinar-Buitrago, insan sitomegalovirüs (HCMV) ile ilişkili bir deney sisteminde Ta1'e in vitro bağışıklık hücresi tepkilerini araştırdı. Dendritik hücreler (DC'ler), periferik kan mononükleer hücrelerinden (PBMC'ler) negatif seçimle izole edildi ve Ta1 varlığında veya yokluğunda kültürlendi. DC'lerin immünofenotipi, CD40, CD80, TIM-3 ve PDL-1 ekspresyonunun yanı sıra hücre içi TNF-a üretimini değerlendiren çok parametreli akış sitometrisi ile değerlendirildi. Daha sonra negatif seçim yoluyla PBMC'lerden izole edilen otolog CD4+ veya CD8+ T lenfositleri (TL'ler), daha önce Ta1 ile tedavi edilmiş DC'lerle birlikte kültürlendi. HCMV'nin varlığına veya yokluğuna bakılmaksızın, hücre içi TNF-a, IFN-y ve IL-2 üretiminin yanı sıra CD40-L ve PD-1 ekspresyonu immünfenotipleme yoluyla değerlendirildi ve toplam TL'lerin ve bellek alt kümelerinin çok işlevliliği değerlendirildi. Sonuçlar, Ta1'e maruz kalma sonrasında ölçülen CD40, CD80, TIM-3 ve TNF-a işaretleyicilerinde değişiklikler olduğunu, ayrıca bazı kültürlenmiş dendritik hücre alt gruplarında, özellikle de plazmasitoid dendritik hücrelerde (pDC'ler) daha düşük PDL-1 ekspresyonu gösterdi. Bu ortak kültür analizlerinde yazarlar, CD40/CD40-L ve PDL-1/PD-1 ekspresyonundaki değişikliklerle birlikte CD4+ ve CD8+ TL'lerin toplam ve bellek alt gruplarında TNF-α, IFN-γ ve IL-2 ölçümlerindeki farklılıkları bildirdiler ^[4].

Şekil 2. DC'lerin kültürü ve immünfenotiplemesi. DC'ler PBMC'lerden izole edildi ve gece boyunca 37 °C/%5 C02'de Ta1 tedavisi ile/tale olmadan RPMI %10'da kültürlendi (50.000 DC). Temsili görüntüler, 20X'te (Ölçek çubuğu 100 µm) bir DMIL Leica mikroskobu kullanılarak yakalandı. Siyah ok, Ta1 tedavi koşulunda olgun bir DC fenotipine doğru toplanma bölgesini ve morfolojik değişiklikleri gösterir ^[4] .
(a). Dağılım nokta grafikleri, her biyobelirtecin toplam DC'lerde (tDC'ler), miyeloid dendritik hücrelerde (mDC'ler) ve plazmasitoid dendritik hücrelerde (pDC'ler) ifadesini temsil eder: CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e) ve hücre içi TNFa üretimi (f). Çeyrekler arası aralıklara sahip medyanlar gösterilmektedir. Ex-vivo: Ex-vivo durumu; UT: Tedavi edilmeyen durum; Ta1: Ta1 ile tedavi edilen durum. Her nokta bir bireyi temsil eder (n = 20). tDC'ler kırmızı üçgen noktalarla, mDC'ler yeşil daire noktalarla ve pDC'ler turuncu kare noktalarla vurgulanır. İstatistiksel anlamlılık, eşleştirilmiş olayları karşılaştırmak için Wilcoxon testi kullanılarak belirlendi (ns: istatistiksel olarak anlamlı değil, #0,05 ≤ p < 0,1; *p ≤ 0,05; **p ≤ 0,01; ***p ≤ 0,001). Her biyobelirteç için Ex-vivo (gri), UT (yeşil) ve Ta1 (kırmızı) deneysel koşulu içeren temsili birleştirilmiş sitometri nokta grafikleri: CD40 (b), CD80 (c), TIM-3 (d), PDL-1 (e); tDC'lerde (solda), mDC'lerde (ortada) ve pDC'lerde (sağda) TNFa (f) sağlanır.

Indu Bala, Ta-1'in RAW 264.7 hücreleri üzerindeki sitotoksisitesini ve nitrik oksitle ilişkili tepkilerini değerlendirdi. Ta-1'in sitotoksik etkisi, RAW 264.7 hücreleri için yarı maksimum inhibitör konsantrasyonunun (IC₅₀) 368,105 μg/mL olduğunu belirleyen MTT tahlili kullanılarak değerlendirildi. Ta-1'in farklı konsantrasyonlarında gerçekleştirilen morfolojik gözlemler, test konsantrasyonu arttıkça RAW 264.7 hücrelerinde sitotoksisitenin arttığını ve hücre yoğunluğunun azaldığını gösterdi. Ek olarak Ta-1'e nitrik oksitle ilişkili yanıt, RAW 264.7 hücrelerinde nitrik oksit (NO) üretimi analiz edilerek değerlendirildi. Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, 7,813 ila 31,25 μg/mL konsantrasyon aralığında hücre kültürüne maruz kalma sırasında test konsantrasyonları arttıkça NO üretimi azaldı ^[5].

Chaoyu Chen'in çalışması, in vitro olarak MoDC'lerin Ta1 uyarımının, bağışıklık hücresi ölçümlerindeki ve interlökin-15/RA kompleksinin salgılanmasındaki farklılıklarla ilişkili olduğunu buldu (p < 0,001). T hücrelerindeki interlökin-2 Rβ/γ reseptörü ile olan bu etkileşim, CD8+ T hücrelerinde ölçülen daha yüksek CCL3/5, interferon-γ ve tümör nekroz faktörü-a seviyeleri ile ilişkilendirildi (p < 0,05), CD4+ T hücrelerinde daha düşük p24 seviyeleri (p = 0,002) ve daha düşük HIV-1 entegre DNA seviyeleri (p = 0,012) ile ilişkilendirildi. Ayrıca ortak kültürü takiben, NK hücrelerinde interferon-y, tümör nekroz faktörü-a ve granzim B'nin salgı düzeylerinin yanı sıra CD8+ T VM hücrelerinin oranı da önemli ölçüde arttı. Bu in vitro sistemde, bu ölçümler rezervuar boyutu ve reaktivasyon okumaları ile negatif korelasyon gösterdi. Bununla birlikte, bu etkiler immün yanıt verenlerin PBMC'lerinde (CD4+ T hücresi sayımı > 350 hücre/μL) gözlendi, ancak yanıt vermeyenlerde gözlenmedi. Yazarlar, bu hücre kültürü bulgularını, klinik etkiler göstermeden, değiştirilmiş dendritik hücre interlökin-15 sinyalinin, CD8+ T hücresi yanıtlarının ve viral rezervuar aktivitesiyle ilgili ölçümlerin kanıtı olarak yorumladılar ^[6].

Şekil 3. Bir in vitro Ta1 deneyinde ölçülen IL-15/RA kompleksi salgılanması ^[6] .
(a) 4-6 gün sonra (400x) THP-1'den MoDC'lere morfolojik farklılaşma. (b) THP-1 ile karşılaştırıldığında olgun CD14+CD11c+ MoDC'lerin temsili kapısı. (c) MoDC'lerin yüksek güçlü bir mikroskop (1000x) altında morfolojik gözlemi. (d) MoDC'lerin dört yüzey işaretleyicisinin oranları (n = 3). (e) THP-1 ve MoDC'lerin yüzey işaretleyici oranları (n = 3). (f) Gruplar arasındaki IL-15 ve IL-15/RA kompleksinin ELISA sonuçları (THP-1 için n = 9, MoDC için n = 15). (g) MoDC'lerin hücre içi IL-15 ve IL-15RA'sı (n = 3). ( h ) IL15 ve IL15RA'nın qPCR sonuçları (n = 3). MoDC'ler: monosit türevi dendritik hücreler; qPCR, kantitatif polimeraz zincir reaksiyonu. Bu şekilde kullanılan istatistiksel yöntem eşleştirilmemiş Öğrenci t-testiydi.

María de la Sierra Espinar-Buitrago, HCMV enfeksiyonu sırasında periferik kan mononükleer hücreleri (PBMC'ler) üzerinde timosin α1 (Tα1) ve polianyonik karbosilan dendrimerlere (PCD) kombine in vitro maruz kalmanın in vitro immünolojik etkilerini araştırdı. PCD'nin biyouyumluluğu MTT ve LDH analizleri kullanılarak değerlendirildi. PBMC'ler ilk önce birleştirilen bileşiklerle ön işleme tabi tutuldu ve ardından 48 saat boyunca HCMV'ye maruz bırakıldı. Işık mikroskobu kullanılarak PBMC'lerdeki morfolojik değişiklikler gözlendi ve toplam dendritik hücreler (tDC'ler), miyeloid dendritik hücreler (mDC'ler), plazma hücresi benzeri dendritik hücreler (pDC'ler) ve ayrıca CD4⁺/CD8⁺ T hücreleri ve düzenleyici T hücreleri (Tregs), çok parametreli akış sitometrisi kullanılarak karakterize edildi. Sonuçlar Ta1 + PCD'ye maruz kalmanın dendritik hücre aktivasyonu ve olgunlaşma belirteçlerindeki değişikliklerle ilişkili olduğunu gösterdi. Ayrıca Ta1 + G2 - S24P'ye maruz kalma, Treg ile ilişkili ve hücre durumu belirteçlerindeki değişikliklerle birlikte T hücrelerinde artan ko-reseptör ekspresyonu ve IFNy ölçümleri ile ilişkilendirildi. Buna karşılık, Ta1 + G2S16'ya maruz kalma, Treg ile ilişkili ve hücre durumu belirteçlerinin farklı bir modelinin yanı sıra T hücrelerinde daha düşük ko-reseptör ekspresyonu ve sitokin ölçümleri ile ilişkilendirildi ^[7].

Fengtian Wu, yaşlı C57BL/6 farelerde (22-26 ay) yerinde bir HCC modeli oluşturdu ve salin, IL-15, Ta1 ve kombine maruz kalma gruplarını karşılaştırdı. Tümör ilerlemesi biyolüminesans görüntüleme, hayatta kalma analizi ve histopatoloji yoluyla izlenirken karaciğerdeki CD8+ T hücrelerinin fenotipi ve işlevi çok renkli akış sitometrisi, immünofloresan, transkriptomik sıralama ve Western blot kullanılarak değerlendirildi. Huh7 hepatoselüler karsinom hücreleriyle birlikte kültürlenen birincil insan CD8+ T hücreleri kullanılarak ayrı in vitro analizler yapıldı. Bu fare modelinde, kombine maruziyet grubu, karşılaştırma gruplarına göre daha düşük tümör yükü ve daha uzun hayatta kalma gösterdi; deneysel analizler aynı zamanda hepatik CD8+ T hücresi fenotipleri, proliferasyon ölçümleri ve granzim B, perforin ve interferon-γ gibi sitotoksik medyatörlerdeki farklılıkları da tanımladı. Transkriptomik ve proteomik analizler, birleşik maruziyet grubunun hepatik CD8+ T hücrelerinde fosfoinositid 3-kinaz/protein kinaz B sinyal yolunun aktivasyonu ölçümlerinde farklılık gösterdiğini göstermiştir ^[8].

Araştırma Sınırlamaları

Ta1 araştırmasının yorumlanmasında önemli bir sınırlama, bildirilen reseptör etkileşimlerinin ve aşağı yöndeki sinyallemenin deneysel modele ve hücresel bağlama bağlı olmasıdır. Yakın zamanda yapılan bir çalışma, RIPK3 ile ilişkili hücre ölümü ölçümlerine sahip nöron modellerinde hipokretin (orexin) reseptörü 1 (HCRTR1) ile bir etkileşim olduğunu bildirirken, bağışıklık hücreleri üzerinde yapılan çalışmalar, spesifik dendritik hücre deneylerinde TLR7 ile ilgili mekanizmalar dahil olmak üzere diğer yolları tanımlamıştır. Bu bulgular tek bir yerleşik mekanizmaya veya hücre tipleri (örn. dendritik hücreler, makrofajlar ve T hücreleri) arasında klinik etkinlik iddiasına genelleştirilmemelidir ^{[2, 3]}.

Laboratuvarlar ve üreticiler arasında Ta1 malzemelerinin karakterizasyonu ve hazırlanmasındaki farklılıklar, deneysel çalışmalar arasındaki karşılaştırılabilirliği sınırlayabilir. Ayrıca Ta1'in depolama sırasındaki stabilitesi göz ardı edilemez; sıcaklık dalgalanmaları veya uzun süreli depolama, peptid zincirinin birikmesine veya bozulmasına yol açabilir, dolayısıyla deneysel tekrarlanabilirliği ve analitik yorumu etkileyebilir ^[1].

COCER Peptides, Thymosin α-1'i yalnızca laboratuvar araştırmalarında kullanılmak üzere sunar. İnsan veya veterinerlik uygulaması, tüketimi veya klinik kullanım için değildir. Yukarıda tartışılan araştırma, alıntı yapılan literatürde bildirilen bulguları özetlemektedir ve insanlarda klinik güvenlilik veya etkililik sağlamamakta veya kullanım talimatları sağlamamaktadır; FDA onayı talep edilmemektedir.

▎ İlgili Alıntılar

Referanslar

[1] Simonova MA, Ivanov I, Shoshina NS, ve diğerleri. Yaşlanma ve Timozin Alfa-1[J]. Uluslararası Moleküler Bilimler Dergisi, 2025,26(23):11470.

DOI:10.3390/ijms262311470.

[2] Kang X, Wang S, Zhang L, ve diğerleri. Timozin Alfa-1, Nöronal Nekroptozu Bastırmak İçin Oreksin Reseptörü HCRTR1'i Etkinleştirerek Doğrudan Nörokoruma Sağlar[J]. İleri Bilim, 2026.

DOI:10.1002/advs.202522372.

[3] Wei Y, Chen J, Zhang Y, ve diğerleri. Thymosin Alpha-1, Dendritik Hücrelerde[J] TLR7'nin MikroRNA Ligandını Şapereleyerek Kemoterapinin Neden Olduğu Antitümör Bağışıklığını Geri Yükler. Kanser Araştırması, 2026,86(17):4238-4254.

DOI:10.1158/0008-5472.can-25-5547.

[4] Espinar-Buitrago MS, Vazquez-Alejo E, Magro-Lopez E, ve ark. HCMV enfeksiyonunda[J] Thymosin-alfa-1'in immün sinaps üzerindeki etkisiyle dendritik hücreler aracılığıyla immün modülasyon. Uluslararası İmmünofarmakoloji, 2023,125:111103.

DOI:10.1016/j.intimp.2023.111103.

[5] Indu Bala U, Navita Gupta U, Pranav Kumar Prabhakar U. Timozin Alfa-1'in Makrofajlar Üzerindeki Etkileri: Sitolojik ve Anti-İnflamatuar Bir Çalışma[J]. İleri Zooloji Dergisi, 2023,44:1720-1725.

DOI:10.17762/jaz.v44is-5.1428.

[6] Chen C, Xun J, Wang J, ve diğerleri. THP-1'den türetilmiş dendritik hücreler tarafından IL-15/RA kompleksinin timosin α1 ile indüklenen salgılanması, in vitro HIV gecikmesini kısıtlar[J]. Virülans, 2026,17(1).

DOI:10.1080/21505594.2026.2645858.

[7] Espinar-Buitrago MDLS, Magro-López E, Vázquez-Alejo E, ve diğerleri. HCMV Enfeksiyonuna Karşı Timozin-Alfa-1'in Polianyonik Karbosilan Dendrimerlerle Kombinasyon Halinde Geliştirilmiş İmmünomodülatör Etkileri[J]. Uluslararası Moleküler Bilimler Dergisi, 2024,25(4):1952.

DOI:10.3390/ijms25041952.

[8] Wu F, Guo Z, Guan J, ve diğerleri. IL-15 Artı Timozin α1, PI3K/AKT Bastırma yoluyla Hepatoselüler Karsinomda Yaşlanan Hepatik CD8+ T Hücrelerini Azaltır[J]. Gastroenteroloji ve Hepatoloji Dergisi, 2026,41(5):1600-1613.

DOI:10.1111/jgh.70359.

BU WEB SİTESİNDE VERİLEN TÜM ÜRÜNLER, MAKALELER, TEKNİK MALZEMELER, ÜRÜN AÇIKLAMALARI VE DİĞER BİLGİLER YALNIZCA YASAL LABORATUVAR ARAŞTIRMASI, BİLGİLENDİRME VE EĞİTİM AMAÇLIDIR.

Cocer Peptides tarafından sunulan ürünler yalnızca in vitro ve laboratuvar araştırmaları için tasarlanmıştır ve insanlarda veya veterinerlikte kullanıma, insan tüketimine, klinik kullanıma, teşhis amaçlı kullanıma, terapötik kullanıma, bileşime, kendi kendine uygulamaya, enjeksiyona veya insanlara veya hayvanlara başka herhangi bir uygulama şekline yönelik DEĞİLDİR. Bu ürünler herhangi bir hastalığı veya tıbbi durumu teşhis etme, tedavi etme, tedavi etme, hafifletme veya önleme amacı taşımadığı gibi insan veya hayvan vücudunun yapısını veya işlevini etkilemeyi de amaçlamaz. Aksi açıkça belirtilmediği sürece, bu web sitesinde sunulan ürünler, ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) tarafından insanlarda veya veterinerlikte kullanım açısından değerlendirilmemiş veya onaylanmamıştır. Yayınlanmış çalışmalara, biyokimyasal yolaklara, moleküler mekanizmalara veya deneysel bulgulara yapılan herhangi bir referans yalnızca bilimsel tartışma ve araştırma amacıyla sağlanmıştır ve tıbbi tavsiye, tedavi edici iddialar, dozaj kılavuzu veya kullanım talimatı teşkil etmez. Tüm ürünlerin yürürlükteki yasalara, düzenlemelere, kurumsal gerekliliklere ve laboratuvar güvenlik standartlarına uygun olarak satın alınmasından, işlenmesinden, depolanmasından, kullanılmasından ve imha edilmesinden yalnızca alıcılar sorumludur.