▎ GHK - تحقیقات مس
پیشینه تحقیق GHK-cu چیست؟
در دهه 1970، دانشمندان آمریکایی با بررسی اثرات پلاسمای انسان بر بافتهای گروههای سنی مختلف، مشاهدات دقیقی انجام دادند. هنگامی که پلاسمای افراد جوان به بافت کبد افراد مسن اضافه شد، بافت کبد مسن شروع به تولید موثر پروتئین های خاصی مانند پروتئین بافت جوان کرد. پس از تجزیه و تحلیل عمیق، در سال 1973، او با موفقیت GHK-Cu را از سرم انسانی جدا کرد. این کمپلکس توسط یک تری پپتید متشکل از گلیسین، هیستیدین و لیزین که محکم به یون مس متصل شده اند، تشکیل می شود. تحقیقات بیشتر نشان داد که GHK-Cu به طور طبیعی در فرآیندهای فیزیولوژیکی انسان در بزاق، خون و ادرار وجود دارد. سطوح غلظت آن ارتباط نزدیکی با سن دارد: در پلاسمای افراد 20 ساله به حدود 200 نانوگرم در میلی لیتر می رسد، اما در سن 60 سالگی به شدت به حدود 80 نانوگرم در میلی لیتر کاهش می یابد.
تحقیقات بعدی برای گسترش مرزهای درک GHK-Cu ادامه دارد. در اوایل دهه 1980، محققان کشف کردند که بدن انسان GHK را در محل های آسیب آزاد می کند و به طور جسورانه نقش بالقوه آن را به عنوان یک سیگنال کلیدی اولیه برای ترمیم پوست فرض کردند. از آن زمان، تحقیقات گسترده ای بر نقش GHK-Cu در بازسازی بافت، به ویژه در بازسازی پوست متمرکز شده است. GHK-Cu سنتز کلاژن، الاستین و گلیکوزآمینوگلیکان ها را تحریک می کند و در عین حال فعالیت متالوپروتئینازها و مهارکننده های آنها را تنظیم می کند. اثرات مثبتی در ضد التهاب، دفاع آنتی اکسیدانی و رگزایی دارد و به تدریج به موضوع تحقیقات در زمینه های مختلف از جمله بیوشیمی، پوست و پزشکی بازساختی تبدیل می شود.
مکانیسم اثر GHK-Cu چیست؟
ترویج بهبود زخم
تکثیر و مهاجرت سلولی: GHK-Cu تکثیر و مهاجرت سلول های مختلف از جمله فیبروبلاست های پوست و سلول های اندوتلیال را تحریک می کند. به عنوان مثال، در محل زخم پوست، سنتز اجزای ماتریکس خارج سلولی مانند کلاژن و الاستین را توسط فیبروبلاست ها تسریع می کند و پشتیبانی ساختاری برای بهبود زخم فراهم می کند. به طور همزمان، سلول های اندوتلیال را جذب می کند تا به سمت زخم مهاجرت کنند و باعث تشکیل عروق خونی جدید می شود. این مواد مغذی و اکسیژن کافی را به زخم می رساند و روند بهبود را تسریع می کند [1].
تنظیم فاکتورهای رشد: این کمپلکس بیان و آزادسازی فاکتورهای رشد متعدد، مانند تبدیل فاکتور رشد β (TGF-β) و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) را تعدیل می کند. با در نظر گرفتن VEGF به عنوان مثال، GHK-Cu ترشح آن را تقویت می کند، که به نوبه خود تکثیر سلول های اندوتلیال عروقی و رگ زایی را تحریک می کند - فرآیندهای حیاتی برای بهبود زخم [1].
اثرات ضد التهابی
مهار واسطه های التهابی: GHK-Cu تولید و آزادسازی چند واسطه التهابی، از جمله فاکتور نکروز تومور-α (TNF-α) و اینترلوکین-1β (IL-1β) را سرکوب می کند. این واسطه ها نقش کلیدی در پاسخ های التهابی دارند. GHK-Cu با مهار بیان آنها، شدت و مدت التهاب را کاهش می دهد و در نتیجه آسیب بافتی را کاهش می دهد [2].
تعدیل سلول های ایمنی: همچنین عملکرد سلول های ایمنی را تنظیم می کند. با تعدیل پلاریزاسیون ماکروفاژها به سمت ماکروفاژهای ضد التهابی، انتشار واسطه های التهابی را کاهش می دهد و باعث ترمیم بافت می شود [2].
ترمیم DNA
فعال سازی مسیرهای ترمیم: GHK-Cu مسیرهای ترمیم DNA داخل سلولی را فعال می کند. هنگامی که سلول ها توسط عوامل مختلف درون زا یا برون زا آسیب می بینند، یک سری مکانیسم های ترمیم DNA را آغاز می کنند. GHK-Cu ترمیم DNA آسیب دیده را با تنظیم فعالیت آنزیم های ترمیم کننده مرتبط مانند DNA پلیمراز و لیگاز ترویج می کند و در نتیجه پایداری ژنومی را حفظ می کند [2].
محافظت آنتی اکسیدانی: دارای ظرفیت آنتی اکسیدانی است که آسیب DNA ناشی از گونه های اکسیژن فعال (ROS) را کاهش می دهد. ROS می تواند باعث شکستن رشته DNA و اکسیداسیون باز شود. با حذف ROS، GHK-Cu به طور غیرمستقیم از DNA در برابر آسیب محافظت می کند و شرایط مطلوبی را برای ترمیم DNA ایجاد می کند [1].
تنظیم متابولیسم سلولی
ارتقاء متابولیسم انرژی: با توجه به متابولیسم انرژی سلولی، GHK-Cu ممکن است بر عملکرد میتوکندری تأثیر بگذارد. میتوکندری ها به عنوان نیروگاه های سلولی عمل می کنند و GHK-Cu ممکن است کارایی تولید انرژی سلولی را با تنظیم فعالیت آنزیم های مرتبط با میتوکندری - مانند آنزیم های دخیل در چرخه اسید تری کربوکسیلیک و فسفوریلاسیون اکسیداتیو - افزایش دهد و در نتیجه نیازهای انرژی را در طول فرآیندهای سلولی مانند رشد و ترمیم برآورده کند [2].
تنظیم کننده سنتز مواد: GHK-Cu همچنین سنتز مواد حیاتی درون سلولی را تعدیل می کند. همانطور که قبلا ذکر شد، سنتز اجزای ماتریکس خارج سلولی مانند کلاژن و الاستین را تقویت می کند. علاوه بر این، سنتز و متابولیسم مواد درون سلولی مانند پروتئین ها و لیپیدها را تحت تأثیر قرار می دهد و در نتیجه عملکردهای فیزیولوژیکی سلولی طبیعی را حفظ می کند [2]..
کاربردهای GHK-Cu چیست؟
بهبود زخم: GHK-Cu دارای توانایی بهبود زخم است. آنژیوژنز را تحریک می کند، مواد مغذی و اکسیژن کافی را به محل زخم می رساند و در نتیجه ترمیم و بازسازی بافت را تسریع می کند. GHK-Cu همچنین از عملکرد فیبروبلاست های پوستی پشتیبانی می کند و سنتز کلاژن، الاستین و گلیکوزامینوگلیکان ها را تقویت می کند. این به ساخت یک ماتریکس خارج سلولی سالم کمک می کند و روند بهبود زخم را تسریع می کند. در مطالعه Pickart L در مورد آسیب های پوستی، درمان با فرمولاسیون های حاوی GHK-Cu به طور قابل توجهی سرعت بهبود زخم را تسریع کرد و کیفیت بهبود را بهبود بخشید [2].
اثرات ضد التهابی: با مهار مسیرهای پیام رسانی مرتبط با التهاب، پاسخ های التهابی را کاهش می دهد. در هر دو مدل موش آسیب حاد ریه (ALI) ناشی از لیپوپلیساکارید (LPS) و آزمایشهای آزمایشگاهی با ماکروفاژهای RAW 264.7، تیمار GHK-Cu تولید گونههای فعال اکسیژن (ROS) را کاهش داد، فعالیت سوپراکسید دیسموتاز (SOD) را افزایش داد و باعث کاهش تولید فاکتور -αNF به عنوان رسانههای التهابی (αNF) به عنوان رسانههای التهابی -αN اینترلوکین-6 (IL-6)، که با مهار مسیرهای سیگنالینگ NF-κB p65 و p38 MAPK به دست می آید. بنابراین، GHK-Cu پتانسیل درمانی را برای بیماری های مرتبط با التهاب مانند ALI / سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) نشان می دهد [3].
محافظت سلولی: اثرات محافظتی سلولی متعددی را نشان می دهد. در بیماری انسداد مزمن ریه (COPD)، بافت ریه را محافظت و ترمیم می کند و در عین حال عملکرد فیبروبلاست COPD را بازیابی می کند. همچنین مولکولهایی مانند NFκB را که اعتقاد بر این است که بیماریهای پیری را تسریع میکنند، مهار میکند و پتانسیل ضد پیری را نشان میدهد. علاوه بر این، فعالیت های ضد اضطراب، ضد درد و ضد پرخاشگری را نشان می دهد و عملکردهای پاکسازی سلولی را از طریق سیستم پروتئازوم فعال می کند و محافظت سلولی جامعی را ارائه می دهد [2] .
ترمیم DNA: GHK-Cu در فرآیندهای ترمیم DNA درون سلولی شرکت می کند، به حفظ ثبات ژنومی کمک می کند و آسیب شناسی سلولی و مشکلات پیری ناشی از آسیب DNA انباشته را کاهش می دهد. این امر از پیشگیری و درمان بیماری های مرتبط با آسیب DNA پشتیبانی می کند [2].
نتیجه گیری
به عنوان یک کمپلکس تری پپتید-مس درون زا، GHK-Cu فعالیت بیولوژیکی چند بعدی را نشان می دهد. با فعال کردن مسیرهای سیگنالینگ مانند PI3K/Akt و MAPK/ERK، تکثیر فیبروبلاست، رگزایی و سنتز ماتریکس خارج سلولی را ترویج میکند و نقش مهمی در بهبود زخم بازی میکند. همچنین عملکردهای ضد التهابی، آنتی اکسیدانی و تعدیل کننده ایمنی را نشان می دهد، آسیب التهابی بافت را کاهش می دهد و به ترمیم تروما و مداخله بیماری التهابی کمک می کند.
درباره نویسنده
مطالب فوق الذکر همه توسط Cocer Peptides تحقیق، ویرایش و گردآوری شده است.
نویسنده مجله علمی
لورن پیکارت یک بیوشیمیدان مشهور و بنیانگذار شرکت بیولوژی پوست بود که در مطالعه پپتیدهای مس و کاربردهای آنها در سلامت و پیری پوست تخصص داشت. او پپتید مس GHK-Cu را در سال 1973 طی تحقیقات دکترای خود در دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو کشف کرد. این کشف منجر به توسعه پپتیدهای مسی جوان کننده پوست و تأسیس Skin Biology Inc. در سال 1994 شد. کار او به طور قابل توجهی به درک بیولوژی پوست و توسعه درمان های ضد پیری کمک کرده است. تحقیقات Pickart همچنان بر حوزه پوست و پزشکی بازساختی تأثیر می گذارد. لورن پیکارت در مرجع استناد [2] ذکر شده است.
