توسط Cocer Peptides 
1 ماه پیش
تمام مقالات و اطلاعات محصول ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای انتشار اطلاعات و اهداف آموزشی است.
محصولات ارائه شده در این وب سایت منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است. تحقیقات آزمایشگاهی (لاتین: *in glass*، به معنی در ظروف شیشه ای) خارج از بدن انسان انجام می شود. این محصولات دارویی نیستند، توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده اند و نباید برای پیشگیری، درمان یا درمان هر گونه بیماری، بیماری یا بیماری استفاده شوند. ورود این محصولات به بدن انسان یا حیوان به هر شکلی طبق قانون اکیدا ممنوع است.
نمای کلی
با افزایش سن جمعیت در جامعه مدرن، بیماری های مرتبط با عملکرد پانکراس، مانند متابولیسم نوع 2 و اختلال در تحمل گلوکز، به طور فزاینده ای برجسته شده اند. Pancragen، یک تتراپپتید، در سال های اخیر توجه قابل توجهی را در زمینه تحقیقات سلامت پانکراس به خود جلب کرده است.
شکل 1 ساختار شیمیایی Pancragen.
اثرات تنظیمی پانکراژن بر عملکرد غدد درون ریز پانکراس
تنظیم گلوکز
در مطالعات روی میمون‌های رزوس مسن، مشخص شد که پس از تجویز دوز استاندارد گلوکز، میزان «ناپدید شدن» گلوکز در حیوانات مسن در مقایسه با حیوانات جوان کمتر بود که نشان‌دهنده کاهش ظرفیت پاکسازی گلوکز است. با این حال، هنگامی که میمون‌های رزوس مسن پانکراژن از طریق تزریق عضلانی (50 میکروگرم در حیوان در روز به مدت 10 روز) تجویز شدند، میزان 'ناپدید شدن' گلوکز به طور قابل توجهی افزایش یافت. این نشان می‌دهد که Pancragen می‌تواند ظرفیت متابولیک بدن برای گلوکز را افزایش داده و باعث پاکسازی سریع‌تر گلوکز خون و حفظ سطح قند خون پایدار شود. این مکانیسم اثر به تنظیم پانکراژن سلول های غدد درون ریز پانکراس مربوط می شود، زیرا می تواند ترشح انسولین را تحریک کرده یا حساسیت انسولین را افزایش دهد، در نتیجه جذب بافت محیطی و استفاده از گلوکز را افزایش داده و سطح گلوکز خون را کاهش می دهد.
تنظیم سطح انسولین و پپتید C
این مطالعه همچنین نشان داد که پس از تجویز گلوکز، سطح اوج انسولین و پپتید C (5 و 15 دقیقه پس از تزریق گلوکز) در حیوانات مسن بیشتر از حیوانات جوان بود. این نشان می دهد که الگوهای ترشح انسولین در حیوانات مسن غیر طبیعی است. استفاده از Pancragen باعث بازیابی سینتیک طبیعی انسولین پلاسما و پپتید C می شود. پپتید C در مقادیر مولی مساوی با انسولین ترشح می شود و تغییرات در سطح آن منعکس کننده عملکرد سلول های β پانکراس است. Pancragen سطوح نرمال انسولین و پپتید C را بازیابی می کند، که نشان دهنده اثر تنظیمی مثبت آن بر عملکرد سلول های β پانکراس است که به حفظ ریتم طبیعی ترشح انسولین کمک می کند. این برای تثبیت سطح گلوکز خون و اطمینان از متابولیسم طبیعی گلوکز در بدن بسیار مهم است.
پانکراژن و بهبود تحمل گلوکز مختل
نتایج آزمایش حیوانات
نه میمون رزوس ماده سالخورده سالم 20 تا 25 ساله به عنوان افراد مورد مطالعه استفاده شدند. که 5 مورد با پانکراژن (0.05 میلی گرم در حیوان در روز، تزریق عضلانی، به مدت 10 روز) و به 4 مورد داروی رایج ضد دیابت گلیمپراید (4 میلی گرم در حیوان در روز، تجویز خوراکی، به مدت 10 روز) تزریق شد. هم Pancragen و هم glimepiride سطح پایه گلوکز خون میمون های مسن را کاهش دادند. Pancragen نه تنها گلوکز خون را کاهش می دهد، بلکه سطح انسولین و پپتید C را نیز به حالت طبیعی باز می گرداند، و اثر ترمیمی بر اختلال تحمل گلوکز در حیوانات مسن نشان می دهد. Pancragen مزایای منحصر به فردی را در بهبود تحمل گلوکز مختل نشان می دهد، زیرا نه تنها سطح گلوکز خون را کاهش می دهد، بلکه مهمتر از آن با تنظیم عملکرد غدد درون ریز پانکراس، علت اصلی را برطرف می کند و در نتیجه توانایی بدن برای تحمل گلوکز را افزایش می دهد.
پیامدهای بالقوه بالینی
اختلال تحمل گلوکز مرحله پیش دیابت متابولیسم نوع 2 است و اگر به آن توجه نشود به راحتی می تواند به متابولیسم پیشرفت کند. توانایی Pancragen برای بهبود تحمل گلوکز در حیوانات مسن، بینش جدیدی را برای پیشگیری و درمان متابولیسم نوع 2 ارائه می دهد. برای افرادی که در مرحله تحمل گلوکز مختل هستند، به ویژه افراد مسن، Pancragen ممکن است به عنوان یک مداخله ایمن و موثر برای به تاخیر انداختن یا جلوگیری از پیشرفت متابولیسم عمل کند.
اثر ترویجی پانکراژن بر تمایز سلولی پانکراس
تنظیم بیان نشانگرهای تمایز سلولی
تحقیقات نشان داده است که با افزایش سن سلول های پانکراس، بیان نشانگرهای تمایز کاهش می یابد. با این حال، Pancragen می تواند بیان فاکتورهای تمایز پانکراس (مانند PDX1 و PTFLA) و نشانگرهای سلول جزایر (PDX1، PAX6، PAX4، FOXA2 و NKX2.2) را در هر دو فرهنگ 'جوان' و 'سالمند' تحریک کند. این عوامل تمایز برای تمایز طبیعی و حفظ عملکرد سلول های پانکراس بسیار مهم هستند. PDX1 یک تنظیم کننده کلیدی رشد پانکراس و عملکرد سلول های β پانکراس است و افزایش بیان آن به تمایز و بازیابی عملکردی سلول های β پانکراس کمک می کند. پانکراژن تمایز سلول های پانکراس را به سلول های عملکردی طبیعی با تنظیم مثبت بیان این نشانگرهای تمایز ترویج می کند.
مکانیسم تمایز و پیامدهای سلامت
پانکراژن باعث تمایز سلول های جزایر پانکراس و آسینار می شود، فرآیندی که یکی از مکانیسم های کلیدی زیربنای اثرات ضد دیابتی و ضد التهابی آن است. Pancragen با ترویج تمایز سلولی به حفظ یکپارچگی ساختاری و عملکردی بافت پانکراس کمک می کند، توانایی پانکراس را برای تنظیم سطح گلوکز خون افزایش می دهد و آسیب التهابی به بافت پانکراس را کاهش می دهد. این ارتقای تمایز سلول های پانکراس یک هدف درمانی بالقوه برای درمان بیماری های مرتبط با پانکراس مانند متابولیسم و پانکراتیت فراهم می کند.
پتانسیل کاربرد Pancragen در جمعیت سالمند
رسیدگی به اختلال عملکرد پانکراس مرتبط با سن
در ساختار جمعیتی اجتماعی مدرن، افزایش قابل توجه جمعیت سالمند یکی از دلایل اصلی افزایش تعداد بیماران مبتلا به متابولیسم نوع 2 و اختلال تحمل گلوکز است. اثرات مثبت Pancragen بر عملکرد غدد درون ریز پانکراس در پستانداران سالخورده غیر انسانی، پتانسیل کاربرد گسترده آن را در جمعیت مسن نشان می دهد. این می تواند به طور موثر اختلال عملکرد پانکراس مرتبط با افزایش سن را در سالمندان تنظیم و بهبود بخشد و به آنها در حفظ سطح طبیعی گلوکز خون و عملکرد پانکراس کمک کند.
نتیجه گیری
به طور خلاصه، Pancragen اثرات مثبت چند وجهی را در زمینه سلامت پانکراس نشان داده است. می تواند عملکرد غدد درون ریز پانکراس را تنظیم کند، به طور موثر سطح گلوکز خون و الگوهای ترشح انسولین و پپتید C را بهبود بخشد. این اثر ترمیمی خوبی بر روی اختلال تحمل گلوکز دارد و استراتژی های جدیدی برای پیشگیری و درمان متابولیسم نوع 2 ارائه می دهد. با ترویج تمایز سلول های پانکراس، ثبات ساختار و عملکرد بافت پانکراس را حفظ می کند و نقش مهمی در درمان بیماری هایی مانند متابولیسم و پانکراتیت دارد.
منابع
[1] Goncharova ND، Ivanova LG، Oganyan TE، و همکاران. [اصلاح اختلال تحمل گلوکز با استفاده از تتراپپتید (Pancragen) در میمون‌های رزوس ماده [J]. پیشرفت در پیری، 2015، 28 (3): 579-585.http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=pubmed&dopt=Abstract&list_uids=28509500&query_hl=1
[2] Goncharova ND، Ivanova LG، Oganian T É، و همکاران. [تاثیر پانکراژن تتراپپتیدی بر عملکرد غدد درون ریز پانکراس در میمون‌های پیر]. پیشرفت در پیری، 2014، 27 (4): 662-667.http://www.ncbi.nlm.nih.gov/entrez/query.fcgi?cmd=Retrieve&db=pubmed&dopt=Abstract&list_uids=25946840&query_hl=1
[3] Khavinson V، Durnova AO، Polyakova VO، و همکاران. اثرات پانکراژن بر تمایز سلول های پانکراس در طول پیری آنها [J]. Bulletin of Experimental Biology and Medicine, 2013,154(4):501-504.DOI:10.1007/s10517-013-1987-6.
محصول فقط برای استفاده تحقیقاتی موجود است:
