|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ Mazdutide-structuur
Bron: PubChem |
Volgorde: AEGTFSDVSSYLEGQAAKFIAWLVKGRG Molecuulformule: C 207H 317N 45O65 Moleculair gewicht: 4476 g/mol CAS-nummer: 2259884-03-0 PubChem klantnummer: 167312357 Synoniemen: GLXC-26803 |
▎ Selank- onderzoek
Moleculaire achtergrond
Mazdutide (IBI362; LY3305677) is een synthetisch, langwerkend geacyleerd peptide-analoog met enkele keten van oxyntomoduline dat is onderzocht als een dubbele agonist van de glucagonachtige peptide-1-receptor (GLP-1R) en glucagonreceptor (GCGR). PubChem vermeldt Mazdutide onder CID 167312357, met de molecuulformule C207H317N45O65 en een molecuulgewicht van ongeveer 4476 g/mol.
Onderzoeksvooruitgang
Qi Wu en collega's vergeleken Mazdutide met semaglutide bij door voeding geïnduceerde zwaarlijvige muizen gedurende een experimentele periode van 8 weken, terwijl een vergelijkbare glykemische controle behouden bleef. Mazdutide werd eenmaal per week toegediend in een dosis van 30 nmol/kg en semaglutide in een dosis van 30 nmol/kg om de andere dag. De onderzoekers maten het lichaamsgewicht, serum- en leverlipidengerelateerde parameters, leverhistologie en hepatische transcriptomische reacties. Ze rapporteerden een grotere afname van het lichaamsgewicht in de Mazdutide-groep, samen met lagere serumtriglyceriden-, totaal-cholesterol- en LDL-cholesterolmetingen en verschillen in leverlipidengerelateerde eindpunten. RNA-sequencing en routeanalyse identificeerden veranderingen in oxidatieve fosforylatie- en vetzuurafbraakroutes, waaronder hogere expressie van Ehhadh, Cyp4a14, Hadha, Fgf21 en Gdf15. De auteurs stelden ATF3 voor als een kandidaat-transcriptieregulator die verband houdt met deze bevindingen. Dit werk werd gepubliceerd als conferentiesamenvatting en biedt daarom beperktere methodologische details dan een volledig collegiaal getoetst rapport.[1]
Hui Wang en Ling Li bestudeerden Mazdutide bij C57BL/6J-muizen die gedurende 32 weken op een AMLN-dieet werden gehouden om een model op te stellen met steatohepatitis en fibrose-gerelateerde kenmerken. Muizen kregen vervolgens elke twee dagen gedurende zes weken een vehikel, een GLP-1R-agonist, een GCGR-agonist of Mazdutide. De auteurs beoordeelden het lichaamsgewicht en het levergewicht, de insuline- en glucosetolerantie, ontstekingsmarkers, hepatische histologie, fibrose-gerelateerde metingen, de darmstructuur en de samenstelling van het fecale microbioom. Ze rapporteerden verschillen in hepatische triglyceriden, inflammatoire cytokines, steatose, fibrosegerelateerde metingen en de overvloed aan geselecteerde darmmicrobiota-taxa in de Mazdutide-groep vergeleken met modelcontroles en groepen met enkelvoudige receptoragonisten. Deze resultaten werden gepresenteerd als een samenvatting van de conferentie en blijven specifiek voor het beschreven muismodel en de beschreven studieomstandigheden.
Yanshuang Ren en collega's onderzochten Mazdutide in een rattenmodel met hyperurikemie, opgesteld met behulp van een vetrijk dieet gevolgd door blootstelling aan adenine en kaliumoxonaat. Na de interventieperiode gebruikten de onderzoekers single-nucleus RNA-sequencing en metabolomische analyse om hepatische genexpressie en metabolische veranderingen te onderzoeken. Ze rapporteerden verhoogde expressie van verschillende vetzuuroxidatie-gerelateerde genen en lagere expressie van geselecteerde genen voor vetzuursynthese en glucose/purinemetabolisme bij met Mazdutide behandelde ratten. Metabolomische metingen lieten ook verschillen zien in glucose, glucose-6-fosfaat, glutamine, xanthine- en adenosine-gerelateerde metabolieten en urinezuur vergeleken met modeldieren. Dit werk werd gepubliceerd als een conferentiesamenvatting en moet worden geïnterpreteerd als preklinisch bewijs van het specifieke onderzochte rattenmodel.[3]
Wanqing Dong en collega's vergeleken Mazdutide met dulaglutide bij mannelijke db/db-muizen, een model dat wordt gebruikt om diabetes-geassocieerde cognitieve disfunctie te bestuderen. Gedragstesten werden gecombineerd met hersenhistopathologie, transcriptomics, proteomics en metabolomics. De auteurs rapporteerden verschillen in cognitieve testprestaties, neuronale en myeline-gerelateerde metingen, synaptische plasticiteit-geassocieerde markers en meerdere metabolische en moleculaire routes bij met Mazdutide behandelde muizen. De auteurs benadrukten ook dat de bevindingen bij dieren werden verkregen bij mannelijke muizen. Deze resultaten beschrijven een preklinisch ziektemodel en stellen geen cognitieve effecten bij mensen vast.[4]
Afb.1. Metingen van lichaamsgewicht, voedselinname en waterinname gerapporteerd bij mannelijke db/db-muizen tijdens de Mazdutide- en dulaglutide-studie.[4]
De bronfiguur toont het experimentele schema en longitudinale metingen van lichaamsgewicht en inname voor zoutoplossing, Mazdutide-dosisgroepen en dulaglutide. Groepsgroottes, doses, statistische methoden en volledige experimentele procedures worden vermeld in de oorspronkelijke publicatie.[4]
Liangyu Gan en collega's evalueerden Mazdutide in een muismodel met een hoog vetdieet van metabole dysfunctie-geassocieerde steatotische leverziekte (MASLD) in een vroeg stadium en in met vrij vetzuur behandelde hepatocyten. Muizen kregen Mazdutide gedurende 4 weken na 12 weken vetrijk voeren, terwijl gekweekte hepatocyten volgens de onderzoeksopzet werden blootgesteld aan Mazdutide of de ER-stressremmer 4-fenylboterzuur. De onderzoekers maten serum- en hepatische lipidenprofielen, markers voor leverschade, inflammatoire cytokines, histopathologie, markers voor oxidatieve stress en eiwitten gerelateerd aan ER-stress en lipidenmetabolisme. Ze rapporteerden verschillen in hepatische steatose, lipidenaccumulatie, metingen van inflammatoire en oxidatieve stress, PERK-pathway markers, NF-kB-gerelateerde signalering en expressie van SREBP-1, C/EBPbeta en PPARgamma. Deze bevindingen zijn verkregen in muis- en celmodellen en moeten beperkt blijven tot die experimentele systemen.
Afb.2. Leverhistologie en hepatische lipidenmetingen gerapporteerd in het MASLD-muismodel met een hoog vetdieet na blootstelling aan Mazdutide.
Het broncijfer omvat H&E- en Oil Red O-kleuring samen met metingen van hepatische triglyceriden, totaal cholesterol en vrije vetzuren. Groepsdefinities, steekproefomvang en statistische vergelijkingen worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[5]
Huimin Xia en collega's gebruikten een muismodel met een hoog vetdieet om een GLP-1R/GCGR dubbele agonist (Mazdutide) te vergelijken met de GLP-1R monoagonistische semaglutide met behulp van 9,4-T multiparametrische MRI en weefselanalyse. Na 4 weken rapporteerden de onderzoekers een grotere afname van de MRI-afgeleide protondensiteitsvetfractie (PDFF) ten opzichte van de uitgangswaarde in de Mazdutide-groep dan in de semaglutide-groep. Verlagingen van de R2*-waarden, gebruikt als beeldvormende maatstaf gerelateerd aan het ijzergehalte in de lever, waren op de gerapporteerde tijdstippen niet significant verschillend tussen de twee behandelingsgroepen. Lever-PDFF correleerde met hepatische triglyceriden en histologische steatose-scores. De studie ondersteunt daarom verschillen in beeldvormingseindpunten van levervet in dit muismodel, maar levert geen gelijkwaardige bevindingen op bij mensen.[6]
Afb.3. Experimenteel ontwerp, lichaamssamenstelling, weefselgewicht en MRI-metingen gerapporteerd in de muizenstudie met een hoog vetdieet waarin Mazdutide werd vergeleken met semaglutide.
De bronfiguur toont het doseringsschema, seriële metingen van het lichaamsgewicht, 9.4-T MRI van het hele lichaam, vet-massa- en magere-massaverhoudingen, en vetweefsel- en levergewichten. Volledige statistische methoden en experimentele omstandigheden worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[6]
Onderzoeksbeperkingen
De hierboven samengevatte onderzoeken maken gebruik van verschillende preklinische systemen, waaronder door voeding geïnduceerde zwaarlijvige muizen, AMLN-gevoede muizen, hyperuricemische ratten, db/db-muizen, MASLD-modellen met een hoog vetdieet, gekweekte hepatocyten en multiparametrische MRI. Resultaten van deze systemen zijn niet direct uitwisselbaar. Drie van de geciteerde onderzoeken zijn conferentiesamenvattingen in plaats van volledige onderzoeksartikelen, wat de hoeveelheid methodologische, replicatie- en veiligheidsinformatie die beschikbaar is voor onafhankelijke evaluatie beperkt. [1-3] Het db/db cognitieve onderzoek werd alleen uitgevoerd bij mannelijke muizen, en de hepatische onderzoeken maakten gebruik van korte experimentele blootstellingsperioden in verhouding tot de duur die nodig was om chronische toxicologische uitkomsten te evalueren. [4-6]
De FDA heeft herhaaldelijk Amerikaanse onderzoekspeptidewebsites aangehaald die Mazdutide verkopen wanneer de taal van de website het product koppelt aan gewichtsverlies, glycemische controle, vermindering van levervet, zwaarlijvigheid, diabetes of andere uitkomsten van de menselijke structuur/functie. In augustus 2026 identificeerde de FDA specifiek een Mazdutide-productpagina als bewijs van het beoogde drugsgebruik en verklaarde dat er voor dat product geen goedgekeurde aanvraag van kracht was. Om deze reden moeten de hierboven samengevatte bevindingen bij dieren en cellen duidelijk toegeschreven blijven aan de geciteerde onderzoekers en mogen ze niet worden gepresenteerd als claims met betrekking tot een COCER Peptides-materiaal.
COCER Peptides presenteert Mazdutide uitsluitend voor laboratoriumonderzoek en analytisch gebruik. Het is niet bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Dit COCER Peptides-materiaal is geen door de FDA goedgekeurd geneesmiddelproduct. Het hierboven beschreven onderzoek vat de bevindingen samen die zijn gerapporteerd in publicaties van derden en is geen verklaring over de klinische werkzaamheid, veiligheid, diagnose, behandeling, preventie, gewichtsbeheersing, metabolisch voordeel of een gebruiksaanwijzing.
