ARA-290 16 میلی گرم

▎ ARA-290 ساختار

▎ ARA-290 تحقیقات

زمینه مولکولی

ARA290 (همچنین به عنوان Cibinetide شناخته می شود) یک پپتید 11 آمینو اسید مصنوعی است که از ناحیه سطح مارپیچ B اریتروپویتین طراحی شده است. PubChem توالی را به صورت pGlu-Glu-Gln-Leu-Glu-Arg-Ala-Leu-Asn-Ser-Ser (XEQLERALNSS) با فرمول مولکولی C51H84N16O21 و وزن مولکولی 1257.3 گرم در مول ثبت می کند.[1,9].

پیشرفت تحقیقات
Nolan M. Winicki و همکارانش یک مطالعه حیوانی 15 ماهه را با ترکیب طولی (n=48) و مقطعی (n=144) از موش‌های Fischer 344 × Brown Norway انجام دادند. اکوکاردیوگرافی، اندازه‌گیری فشار خون شریان دم، وزن بدن، نمره‌گذاری شکنندگی، نشانگرهای التهابی بافت، بازسازی بطن چپ، اندازه‌گیری‌های قلب جدا شده، و آنالیز بقا در طرح مطالعه گنجانده شدند. نویسندگان تفاوت‌های گروهی را در طول زمان در نشانگرهای التهابی قلب، اتوفاژی کاردیومیوسیت و تجمع لیپوفوسین، پاسخ‌های نفوذپذیری میتوکندری-انتقال، فشار خون، کسر جهشی بطن چپ، وزن بدن و معیارهای شکنندگی تحت شرایط مدل پیری گزارش کردند.[2]

شکل 1. اندازه‌گیری‌های اکوکاردیوگرافی در مطالعه طولی پیری ARA290 شامل حجم بطن چپ، کسر جهشی، ضخیم شدن دیواره خلفی و ضخیم شدن بین بطنی-سپتوم گزارش شده است.[2]

منحنی های صاف لس (قرمز = سالین، آبی = ARA290) با فواصل اطمینان 95٪ (خاکستری) تغییرات مرتبط با سن را در حجم بطن چپ (A)، کسر جهشی (B)، درصد ضخیم شدن دیواره خلفی (C) و درصد ضخیم شدن سپتوم بین بطنی (D) نشان می دهد. تعاملات آماری معنی دار گروه به زمان گزارش شده توسط نویسندگان نشان داده شده است (*P <0.05).[2]

Guixian Liu و همکارانش یک مدل آسیب له شدن عصب سیاتیک موش را با استفاده از 86 موش آزمایشگاهی ایجاد کردند و گروه‌های مطالعه عادی، آسیب، EPO و ARA290 را مقایسه کردند. آزمایش‌های بافت عصبی و سلول شوان برای بررسی انفیلتراسیون سلولی التهابی، فعال‌سازی التهابی NLRP3، فسفوریلاسیون NF-kB و گونه‌های اکسیژن فعال استفاده شد. نویسندگان کاهش فعال‌سازی التهابی NLRP3 را در سلول‌های شوان در گروه‌های EPO و ARA290 گزارش کردند و این مشاهدات را با فسفوریلاسیون پایین‌تر NF-kB و گونه‌های اکسیژن فعال تحت شرایط تجربی توصیف کردند.[3]

شکل 2. بیان و محلی سازی EPOR در سلول های شوان و عصب سیاتیک موش صحرایی در مطالعه توسط لیو و همکاران ارزیابی شد.[3]

(الف) اعصاب سیاتیک موش های صحرایی گروه کنترل تنها به مدت 1 دقیقه در معرض قرار گرفتند و اعصاب سیاتیک گروه آسیب دیده با فورسپس زاویه راست به مدت 1 دقیقه تحت فشار قرار گرفتند. (ب) مقایسه پنجه چپ و راست عصب سیاتیک موش صحرایی در گروه آسیب دیده و گروه کنترل. (C) رنگ آمیزی HE اعصاب طبیعی و آسیب دیده. نوار مقیاس: 100 میکرومتر (د) نتایج رنگ‌آمیزی ایمونوفلورسانس نفوذ ماکروفاژها و سلول‌های شوان را پس از آسیب عصبی نشان می‌دهد. (E) EPOR در سلول‌های RSC96 وجود داشت و سطح بیان EPOR پس از تحریک با LPS (1 میکروگرم در میلی‌لیتر برای 24 ساعت) و ATP (5 نانومولار برای 30 دقیقه) افزایش یافت. (F) نتایج آزمایش وسترن بلات نشان داد که EPOR در سلول شوان موش صحرایی وجود دارد و بیان EPOR 24 ساعت پس از آسیب عصبی تنظیم شده است. (G) نتایج رنگ‌آمیزی ایمونوفلورسانس نشان داد که EPOR در سلول‌های شوان عصب سیاتیک موش صحرایی قرار دارد. نوار مقیاس: 50 میکرومتر. داده ها به عنوان میانگین ± انحراف معیار سه آزمایش مستقل بیان می شوند. (n = 9) ∗ P < 0.05، ∗∗ P < 0.01، ∗∗∗ P <0.001 (آزمون t دانش آموز در (G) و ANOVA یک طرفه در (D-F)).

فرزانه متفقی و همکارانش ARA290 را در سلول‌های PC12 در معرض کادمیوم بررسی کردند. زنده ماندن سلولی با روش MTT، آسیب DNA توسط سنجش دنباله دار، نشانگرهای استرس اکسیداتیو با اندازه گیری فعالیت ROS، MDA، GSH، TAC، و SOD و آپوپتوز با رنگ آمیزی TUNEL ارزیابی شد. در مقایسه با گروه‌های کنترل در معرض کادمیوم، نویسندگان زنده‌مانی سلولی بالاتر، آسیب DNA کمتر، ROS و MDA کمتر، فعالیت GSH، TAC و SOD بالاتر، سلول‌های مثبت TUNEL کمتر، و اندازه‌گیری‌های TNF-alpha، IL-1بتا و IL-6 کمتری را در سلول‌های پیش تیمار شده با ARA290 گزارش کردند.[4] این یافته ها در یک مدل سلولی کشت شده به دست آمد.

Guannglei Xu و همکارانش مدل‌های موش استرس خفیف غیرقابل پیش‌بینی مزمن (CUMS) و استرس شکست اجتماعی مزمن (CSDS) را ایجاد کردند و ARA290، فلوکستین و گروه‌های کنترل را مقایسه کردند. محققان نقاط پایانی رفتاری را همراه با خون محیطی، جمعیت سلول‌های میلوئیدی مغز استخوان و مننژ، و فعال‌سازی میکروگلیال اندازه‌گیری کردند. نویسندگان تفاوت‌هایی را در معیارهای رفتاری مرتبط با استرس و در فراوانی یا تعداد نوتروفیل‌های CD11b+Ly6Ghi و مونوسیت‌های CD11b+Ly6Chi در گروه‌های ARA290 گزارش کردند، در حالی که تأثیرات بر اندازه‌گیری‌های گلبول قرمز محیطی به‌عنوان حاشیه‌ای توصیف شد.[5]

شکل 3. اندازه‌گیری‌های اریتروئید مغز استخوان و سلول‌های میلوئیدی در مطالعه موش CUMS که گروه‌های کنترل، استرس، فلوکستین و ARA290 را مقایسه می‌کرد، گزارش شد.[5]

(الف) استراتژی دروازه‌سازی نماینده. (ب) فراوانی و تعداد سلولهای اریتروئیدی Ter119+ یا CD71+. (ج) فراوانی و تعداد سلول های میلوئید CD45+CD11b+. (د) فراوانی و تعداد نوتروفیل‌های CD11b+CD11c-Ly6Ghi، مونوسیت‌های CD11b+CD11c-Ly6Chi و سلول‌های دندریتیک معمولی CD11b+CD11c+ (cDCs). مقادیر آماری در نشریه منبع گزارش شده است.[5]
Alay Nanavati و همکارانش یک مطالعه کنفرانسی قبلی را در موش‌های صحرایی نر 18 ماهه فیشر 344 × قهوه‌ای نروژی که به گروه‌های ARA290 یا سالین اختصاص داده بودند، گزارش کردند. اندازه‌گیری‌های طولی شامل وزن بدن، اکوکاردیوگرافی، الکتروکاردیوگرافی و شاخص شکنندگی بود. نویسندگان تفاوت‌های گروهی را در تغییرات مربوط به سن در ضربان قلب پایه، مدولاسیون اتونومیک، کسر جهشی، وزن بدن و اندازه‌گیری‌های شکنندگی در طول دوره مطالعه گزارش کردند.[6] از آنجا که این گزارش به عنوان چکیده کنفرانس منتشر شده است، جزئیات روش شناختی و نتیجه موجود محدودتر از انتشار کامل بعدی است.[2]

سوری گیم و همکارانش یک مطالعه کنفرانس کوچک شامل نه موش TGAC8+ را گزارش کردند که به یک گروه ARA290 (n = 5) یا گروه سالین (n = 4) اختصاص داده شد. اندازه‌گیری‌های اکوکاردیوگرافی از کسر جهشی، کوتاه شدن کسری، و حجم ضربه در طول هفت ماه پیگیری شد. نویسندگان تعاملات گروه به زمان قابل توجهی را برای این اندازه گیری های سیستولیک گزارش کردند، در حالی که هیچ تفاوت معنی داری بین گروه ها در ابتدا وجود نداشت.[7] حجم نمونه کوچک و قالب فقط چکیده، مقدار اطلاعات موجود برای تفسیر را محدود می کند.

محدودیت های تحقیق

مطالعات خلاصه‌شده در بالا از سیستم‌های تجربی مختلف، از جمله سلول‌های PC12 کشت‌شده، مدل‌های آسیب عصبی موش، مدل‌های موش استرس مزمن، گروه‌های موش‌های پیر، و مطالعه موش‌های تراریخته کوچک استفاده می‌کنند. نتایج حاصل از این سیستم ها به طور مستقیم قابل تعویض نیستند. گونه ها، محیط بافت، قرار گرفتن در معرض تجربی، مدت زمان مطالعه، و انتخاب نقطه پایانی همگی ممکن است بر مشاهدات گزارش شده تأثیر بگذارند و یافته های پیش بالینی به خودی خود نمی توانند ایمنی یا اثربخشی بالینی را ایجاد کنند.[2-7]

تفسیر مکانیکی نیز در بین مطالعات ذکر شده متفاوت است. ARA290 معمولاً در رابطه با سیگنال دهی گیرنده اریتروپویتین و گیرنده بتا مشترک (CD131) مورد بحث قرار می گیرد، در حالی که آزمایش های فردی مسیرهای پایین دستی مختلف را بررسی می کنند، از جمله NLRP3، NF-kB، استرس اکسیداتیو، سلول های التهابی، و سلول های بتا مشترک، این یافته ها باید در مدل های مرتبط تفسیر شوند. روش‌هایی که در هر نشریه به‌جای شواهدی از یک مکانیسم واحد در تمام بافت‌ها یا شرایط استفاده می‌شوند.

COCER Peptides ARA290 را صرفاً به عنوان یک ماده تحقیقاتی آزمایشگاهی ارائه می دهد. این برای استفاده انسانی یا دامپزشکی، تجویز، تشخیص، درمان، پیشگیری یا هر کاربرد بالینی دیگری در نظر گرفته نشده است. تحقیقاتی که در این صفحه توضیح داده شده است، یافته‌های گزارش‌شده در نشریات شخص ثالث را خلاصه می‌کند و بیانیه‌ای درباره ایمنی یا اثربخشی بالینی برای هیچ یک از مواد COCER Peptides نشان نمی‌دهد.

▎ نقل قول های مرتبط

مراجع

[1] Dahan A، Brines M، Niesters M، و همکاران. هدف قرار دادن گیرنده ترمیم ذاتی برای درمان نوروپاتی [J]. گزارش های درد، 2016، 1 (1): e566.

DOI: 10.1097/pr9.0000000000000566.

[2] Winicki NM، Nanavati AP، Morrell CH، و همکاران. یک پپتید غیر خونساز کوچک مشتق از اریتروپویتین، التهاب قلبی را کاهش می دهد، کاهش عملکرد قلب مرتبط با سن را کاهش می دهد و طول عمر را طولانی می کند [J]. مرزها در پزشکی قلبی عروقی، 2023، 9:1096887.

DOI: 10.3389/fcvm.2022.1096887.

[3] لیو جی، لی دبلیو، جیانگ اس، و همکاران. ARA290، جایگزینی برای اریتروپویتین، از فعال شدن التهاب NLRP3 در سلول های شوان پس از آسیب عصب سیاتیک [J] جلوگیری می کند. مجله اروپایی فارماکولوژی، 2025،997:177610.

DOI:10.1016/j.ejphar.2025.177610.

[4] متفقی ف، فخری BMS، قاسمی برقی ن. مکانیسم های ARA290 در مقابله با سمیت عصبی ناشی از کادمیوم در سلول های PC12 [J]. تحقیقات سم شناسی، 2025،14(1):tfaf023.

DOI:10.1093/toxres/tfaf023.

[5] Xu G، Zou T، Deng L، و همکاران. پپتید مقلد اریتروپوئیتین غیر اریتروپوئیتیک ARA290 رفتارهای افسردگی و التهاب مزمن ناشی از استرس را در موشها بهبود می بخشد [J]. مرزها در فارماکولوژی، 2022، 13:896601.

DOI:10.3389/fphar.2022.896601.

[6] Nanavati A, Moen J, Axsom J, et al. ARA290، یک پپتید کوچک غیر خونساز مشتق شده از اریتروپویتین، طول عمر را طولانی می کند و افت مربوط به سن در ساختار و عملکرد قلب را کاهش می دهد. مجله FASEB، 2018، 32 (S1): lb288.

DOI:10.1096/fasebj.2018.32.1_supplement.lb288.

[7] Gime S, Winicki N, Ahmet I, et al. Mo112: ARA290، یک پپتید کوچک مشتق اریتروپویتین غیر اریتروپوئیتیک، وخامت عملکرد قلب را در یک مدل استرس مزمن قلبی [J] بهبود می‌بخشد. تحقیقات گردش، 2024,135 (ضمیمه 1): AMo112.

DOI:10.1161/res.135.suppl_1.mo112.

[8] Wang RL، Yang ZH، Huang YY، و همکاران. پپتید مشتق شده از اریتروپویتین ARA290 حفاظت از بافت مغز را از طریق گیرنده بتا مشترک در موش های مبتلا به سکته مغزی ایسکمیک [J] واسطه می کند. CNS Neuroscience & Therapeutics، 2024،30 (3): e14676.

DOI: 10.1111/cns.14676.

[9] PubChem. سیبینتاید. PubChem CID 91810664. مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی.

تمام محصولات، مقالات، مواد فنی، توضیحات محصول، و سایر اطلاعات ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای تحقیقات آزمایشگاهی، اطلاعات، و تحقیقات الکترونیکی قانونی در نظر گرفته شده است.

محصولات ارائه شده توسط Cocer Peptides منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی و آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است و برای استفاده انسانی یا دامپزشکی، مصرف انسانی، استفاده بالینی، استفاده تشخیصی، استفاده درمانی، ترکیب، خود تجویز، تزریق، یا هر شکل دیگری از تجویز به انسان یا حیوانات در نظر گرفته نشده است. این محصولات برای تشخیص، درمان، درمان، کاهش یا پیشگیری از هر گونه بیماری یا وضعیت پزشکی در نظر گرفته نشده اند، و همچنین قرار نیست بر ساختار یا عملکرد بدن انسان یا حیوان تأثیر بگذارند. مگر اینکه صراحتاً خلاف آن ذکر شده باشد، محصولات ارائه شده در این وب سایت توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) برای استفاده انسانی یا دامپزشکی ارزیابی یا تایید نشده اند. هرگونه ارجاع به مطالعات منتشر شده، مسیرهای بیوشیمیایی، مکانیسم‌های مولکولی، یا یافته‌های تجربی صرفاً برای بحث‌های علمی و اهداف تحقیقاتی ارائه می‌شود و توصیه‌های پزشکی، ادعاهای درمانی، راهنمایی دوز یا دستورالعمل‌های استفاده را شامل نمی‌شود. خریداران صرفاً مسئول اطمینان از اینکه همه محصولات مطابق با قوانین، مقررات، الزامات سازمانی و استانداردهای ایمنی آزمایشگاهی به دست آمده، نگهداری، استفاده و دفع می شوند، هستند.