▎ Pancragen-onderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van Pancragen?
De bevordering van veroudering en onderzoek naar ziekten: Wetenschappers streven ernaar stoffen en methoden te vinden die kunnen ingrijpen in het verouderingsproces en de symptomen van gerelateerde ziekten kunnen verbeteren. Uit het onderzoek naar het verouderingsmechanisme is gebleken dat de achteruitgang van de pancreasfunctie een belangrijke rol speelt bij het optreden en de ontwikkeling van veel geriatrische ziekten, wat onderzoekers ertoe heeft aangezet zich te concentreren op bioactieve stoffen die de pancreasfunctie kunnen reguleren.
Het onderzoek naar peptidestoffen: Peptidestoffen hebben een verscheidenheid aan belangrijke fysiologische functies in het lichaam en zijn relatief veilig met weinig bijwerkingen. Onderzoekers hebben tussen talrijke peptidesubstanties gescreend op moleculen met het potentieel om de pancreasfunctie te reguleren. Door de studie van een groot aantal natuurlijke en synthetische peptiden is ontdekt dat sommige peptiden met specifieke aminozuursequenties een regulerend effect kunnen hebben op de functie van pancreascellen.
De ontdekking van Pancragen: Na een reeks experimenten en screenings ontdekten onderzoekers het tetrapeptide Pancragen, met een aminozuursequentie van Lys-Glu-Asp-Trp. Verder onderzoek heeft aangetoond dat Pancragen positieve effecten heeft vertoond op pancreascellen in celexperimenten en diermodellen, zoals het bevorderen van pancreasceldifferentiatie en het reguleren van de afscheiding van insuline en glucagon, waarmee de basis werd gelegd voor het daaropvolgende klinische onderzoek en de toepassing ervan.
Wat is het werkingsmechanisme van Pancragen?
1. Effecten op celdifferentiatie van de pancreas
Stimuleren van de expressie van differentiatiefactoren: Naarmate de cellen van de pancreas ouder worden, neemt de expressie van hun differentiatiemarkers af. Pancragen kan de expressie van differentiatiefactoren in pancreascellen stimuleren, inclusief het stimuleren van de expressie van differentiatiefactoren in acinaire cellen (Pdx1, Ptfla) en eilandcellen. Dit effect wordt waargenomen in zowel de 'jonge' als de 'oude' cultuur [1] . Dit stimulerende effect helpt de normale functie van de pancreascellen te behouden. Vooral tijdens het verouderingsproces kan het de celdifferentiatie bevorderen, waardoor de algehele functie van de pancreas wordt verbeterd.
Antidiabetische en ontstekingsremmende mechanismen: De differentiatie van acinaire cellen van de pancreas en eilandcellen geïnduceerd door Pancragen kan een van de mechanismen zijn van de antidiabetische en ontstekingsremmende effecten ervan. Door de differentiatie van pancreascellen te bevorderen, kan Pancragen de functie van pancreascellen reguleren, waardoor ze de bloedsuikerspiegel beter kunnen reguleren en ook de ontstekingsreactie kunnen verminderen [1] . Transcriptiefactoren spelen een belangrijke regulerende rol bij de differentiatie van pancreascellen, en Pancragen richt zich farmacologisch op deze transcriptiefactoren, waardoor het een effectief hulpmiddel is voor de behandeling van metabolisme en pancreatitis [1]..
2. Effecten op de endocriene functie van de alvleesklier bij oudere apen
Verbetering van het glucosemetabolisme: Bij oudere apen is, na toediening van een standaarddosis glucose, het percentage glucoseverdwijning bij oudere apen lager dan bij jonge apen, en zijn de piekwaarden van insuline en C-peptide (5 minuten en 15 minuten na glucose-injectie) hoger. De toediening van Pancragen (het tetrapeptide Lys-Glu-Asp-Trp) (50 μg per dier per dag, intramusculaire injectie, gedurende 10 dagen) kan het percentage glucoseverdwijning bij oudere apen aanzienlijk verhogen en de kinetiek van de plasma-insuline- en C-peptide-respons op glucose normaliseren [2]..
Aanhoudend hersteleffect: Het effect van Pancragen op het herstellen van de pancreasfunctie blijft gedeeltelijk bestaan nadat het geneesmiddel is stopgezet. Drie weken na het stoppen van het medicijn blijft het effect van Pancragen op het herstellen van de pancreasfunctie van oudere apen tot op zekere hoogte nog steeds behouden, wat erop wijst dat Pancragen mogelijk een therapeutisch effect op de lange termijn heeft [2]..
3. Correctie van stofwisselingsstoornissen bij ouderen
Verlaging van de bloedglucose- en insulinespiegels: Bij oudere patiënten met type 2-metabolisme kan Pancragen de glucosespiegels tijdens vasten en bij de standaard glucosetolerantietest aanzienlijk verlagen, en ook de insulineconcentratie en de insulineresistentie-index in het plasma verlagen. Bij patiënten die geen behandeling met Pancragen kregen, werden geen veranderingen in de koolhydraatmetabolisme-index waargenomen. Dit geeft aan dat Pancragen een corrigerend effect heeft op de stofwisselingsstoornissen bij ouderen, vooral bij oudere patiënten met type 2-metabolisme [3]..
Verbetering van de insulineresistentie: De stoornis van de melatonineproductiefunctie in de pijnappelklier bij ouderen draagt bij aan de ontwikkeling van insulineresistentie. De toediening van Pancragen is een veelbelovende methode om de insulineresistentie bij ouderen te corrigeren. Bij oudere patiënten heeft het Pancragen-peptide een aanvullend hypoglycemisch effect op het type 2-metabolisme, vooral bij patiënten met een hoge initiële insulineresistentie en hyperinsulinemie. Onder invloed van het peptidepreparaat neemt de Homa-insulineresistentie-index af [4].
Wat zijn de toepassingen van Pancragen?
1. Anti-verouderingseffect
Naarmate mensen ouder worden, neemt de functie van de pancreascellen geleidelijk af. Pancragen kan de expressie van verschillende differentiatiefactoren in pancreascellen stimuleren, de celactiviteit verbeteren en de functie van pancreascellen verbeteren, waardoor het verouderingsproces van de pancreas tot op zekere hoogte wordt vertraagd. Veroudering leidt tot een achteruitgang van de celfunctie van de pancreas en verhoogt het risico op stofwisselingsziekten zoals de stofwisseling. Pancragen kan het verouderingsproces van pancreascellen vertragen door de expressie van differentiatiefactoren in pancreascellen te stimuleren. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld de functie van pancreascellen bij oudere dieren verbeteren en het verouderingsproces van de pancreas vertragen [4]..
2. Ondersteuning van pancreasceldifferentiatie
Pancragen kan interageren met de DNA-sequenties in pancreascellen, de genexpressie beïnvloeden en zo de differentiatie van pancreascellen bevorderen, waardoor de normale structuur en functie van de pancreas behouden blijft. Dit werkingsmechanisme geeft aan dat Pancragen de signaalroute van pancreasceldifferentiatie kan initiëren door de expressie van specifieke genen te reguleren. Uit onderzoek is bijvoorbeeld gebleken dat Pancragen de expressie van enkele belangrijke differentiatiefactoren in pancreascellen kan stimuleren [1] . Transcriptiefactoren spelen een cruciale rol in het differentiatieproces van pancreascellen. Ze kunnen de ontwikkeling en functie van pancreascellen reguleren en de normale fysiologische functie van de pancreas behouden.
3. Regulatie van insuline- en glucagonsecretie
Uit onderzoek is gebleken dat Pancragen een ondersteunend effect heeft op de endocriene functie van de alvleesklier, waardoor het de uitscheiding van insuline en glucagon helpt reguleren en de bloedsuikerspiegel in balans houdt. Insuline en glucagon zijn belangrijke hormonen voor het reguleren van de bloedsuikerspiegel, en de balans van hun secretie is cruciaal voor het handhaven van stabiele bloedsuikerspiegels. Pancragen kan de secretie van insuline en glucagon reguleren door de functie van pancreascellen te beïnvloeden. In dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld de bloedsuikerspiegel verlagen en de niveaus van insuline en C-peptide reguleren [5] . Dit geeft aan dat Pancragen het glucosemetabolisme kan verbeteren en de bloedglucosebalans kan handhaven door de endocriene functie van de pancreas te reguleren.
4. Bevordering van de bloedglucosebalans
Verbetering van de insulineresistentie: Pancragen speelt een potentiële rol bij het reguleren van de bloedsuikerspiegel. Het kan de nuchtere bloedsuikerspiegel verlagen, de insulineconcentratie en de insulineresistentie-index verlagen en zo een positieve invloed hebben op het verbeteren van de insulineresistentie. Insulineresistentie is een van de belangrijke pathogeneses van type 2-metabolisme, en het verbeteren van de insulineresistentie kan het metabolisme effectief voorkomen en behandelen. Pancragen kan de opname en het gebruik van glucose door cellen reguleren, de bloedsuikerspiegel verlagen en de insulinesecretie verminderen, waardoor de insulineresistentie wordt verbeterd. In sommige diermodelstudies kan Pancragen bijvoorbeeld de bloedsuikerspiegel verlagen en de insulineresistentie verbeteren [2, 4].
Regulering van het glucosemetabolisme: Het kan de opname en het gebruik van glucose door cellen reguleren door sleutelenzymen in het glucosemetabolisme te beïnvloeden, waardoor stabiele bloedglucosewaarden worden gehandhaafd, wat van groot belang is voor het voorkomen en verbeteren van metabolische stoornissen zoals het metabool syndroom. Het glucosemetabolisme is een belangrijk proces voor het behoud van normale fysiologische functies van het menselijk lichaam. Het reguleren van het glucosemetabolisme kan metabolische ziekten zoals het metabolisme effectief voorkomen en behandelen. Pancragen kan de opname en het gebruik van glucose door cellen reguleren door belangrijke enzymen in het glucosemetabolisme te beïnvloeden, zoals glucosetransporters en hexokinase, om stabiele bloedsuikerspiegels te handhaven. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld het glucosemetabolisme reguleren en de bloedsuikerspiegel verbeteren [2, 4].
5. Ondersteuning van de endocriene functie
Handhaving van de hormoonbalans: Het regulerende effect van Pancragen op de endocriene functie van de alvleesklier helpt de balans van de hormoonspiegels in het lichaam te behouden, vooral de balans tussen insuline en glucagon, wat cruciaal is voor de algehele metabolische gezondheid. Insuline en glucagon zijn belangrijke hormonen voor het reguleren van de bloedsuikerspiegel, en de balans van hun secretie is cruciaal voor het handhaven van stabiele bloedsuikerspiegels. Pancragen kan het evenwicht tussen insuline en glucagon in stand houden door de functie van pancreascellen te reguleren. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld de afscheiding van insuline en glucagon reguleren en stabiele bloedsuikerspiegels handhaven [2, 4].
6. Metabolismebeheer
Regulering van de bloedglucose- en insulinespiegels: In sommige onderzoeken heeft Pancragen een effect van het verlagen van de bloedglucosespiegels aangetoond dat vergelijkbaar is met dat van veelgebruikte hypoglycemische geneesmiddelen. Tegelijkertijd kan het de niveaus van insuline en C-peptide effectiever reguleren en zal het naar verwachting een nieuwe behandeling voor de stofwisseling worden. Metabolisme is een ernstige stofwisselingsziekte en het beheersen van de bloedsuikerspiegel is de sleutel tot de behandeling van het metabolisme. Pancragen kan de bloedsuikerspiegel verlagen en de niveaus van insuline en C-peptide reguleren door de endocriene functie van de pancreas te reguleren. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld de bloedsuikerspiegel verlagen en de niveaus van insuline en C-peptide reguleren, met een effect dat vergelijkbaar is met dat van veelgebruikte hypoglycemische medicijnen [2, 4, 5].
Bescherming van de β-celfunctie van de pancreas: Door de functie en activiteit van pancreascellen te verbeteren, kan Pancragen de β-cellen van de pancreas helpen beschermen en de voortgang van het metabolisme vertragen, wat van groot belang is voor de preventie en behandeling van metabolisme. β-cellen van de pancreas zijn de belangrijkste cellen die insuline afscheiden, en het beschermen van de functie van β-cellen van de pancreas is cruciaal voor de preventie en behandeling van het metabolisme. Pancragen kan de β-cellen van de pancreas beschermen door de functie en activiteit van pancreascellen te verbeteren.
7. Behandeling van chronische pancreatitis
Vermindering van de ontstekingsreactie: Pancragen heeft een bepaald ontstekingsremmend effect, dat de ontstekingsreactie van de pancreas kan verminderen en de symptomen van chronische pancreatitis kan verlichten. Chronische pancreatitis is een veel voorkomende pancreasziekte en de ontstekingsreactie is een van de belangrijke pathologische kenmerken van chronische pancreatitis. Pancragen kan de ontstekingsreactie van de pancreas verminderen door de expressie van ontstekingsfactoren te reguleren. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld de ontstekingsreactie van de alvleesklier verminderen en de symptomen van chronische pancreatitis verlichten.
Bevordering van herstel van pancreasweefsel: Het kan het herstel en de regeneratie van pancreasweefsel bevorderen door celproliferatie en differentiatie te reguleren, waardoor de functionele toestand van de pancreas wordt verbeterd. Het herstel en de regeneratie van pancreasweefsel zijn cruciaal voor de behandeling van chronische pancreatitis. Pancragen kan het herstel en de regeneratie van pancreasweefsel bevorderen door celproliferatie en differentiatie te reguleren. In sommige dierproeven kan Pancragen bijvoorbeeld het herstel en de regeneratie van pancreasweefsel bevorderen en de functionele toestand van de pancreas verbeteren.
Concluderend speelt Pancragen een belangrijke rol bij het uitoefenen van antiverouderingseffecten, het reguleren van de pancreasfunctie, het bevorderen van de bloedglucosebalans, het ondersteunen van de endocriene functie, evenals bij het metabolismebeheer en de behandeling van chronische pancreatitis.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur
Khavinson VK is een vooraanstaand onderzoeker met uitgebreide banden met meerdere prestigieuze instellingen. Deze omvatten onder meer de Russische Academie van Wetenschappen, het Sint-Petersburg Instituut voor Bioregulatie en Gerontologie, de North-Western State Medical University vernoemd naar II Mechnikov, het Pavlov Instituut voor Fysiologie, de Russische Academie voor Medische Wetenschappen en de Peter de Grote Polytechnische Universiteit van Sint-Petersburg.
Zijn onderzoeksinteresses bestrijken een breed scala aan gebieden, zoals onderzoek en experimentele geneeskunde, geriatrie en gerontologie, biochemie en moleculaire biologie, endocrinologie en metabolisme, en neurowetenschappen en neurologie. Gedurende zijn carrière heeft hij op deze gebieden een belangrijke bijdrage geleverd, waardoor het begrip van verschillende biologische processen en medische aandoeningen is verbeterd.
