توسط Cocer Peptides 
15 روز پیش
تمام مقالات و اطلاعات محصول ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای انتشار اطلاعات و اهداف آموزشی است.
محصولات ارائه شده در این وب سایت منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است. تحقیقات آزمایشگاهی (لاتین: *in glass*، به معنی در ظروف شیشه ای) در خارج از بدن انسان انجام می شود. این محصولات دارویی نیستند، توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده اند و نباید برای پیشگیری، درمان یا درمان هر گونه بیماری، بیماری یا بیماری استفاده شوند. ورود این محصولات به بدن انسان یا حیوان به هر شکلی طبق قانون اکیدا ممنوع است.
هورمون رشد (GH) نقش مهمی در فرآیندهای فیزیولوژیکی متعددی از جمله رشد، تکامل و تنظیم متابولیک در موجودات زنده دارد. ترشح آن به خوبی توسط یک سیستم عصبی غدد درون ریز پیچیده تنظیم می شود و پپتیدهای آزاد کننده هورمون رشد (GHRPs) دسته ای از مواد هستند که ترشح هورمون رشد را تحریک می کنند و توجه محققان را به خود جلب می کنند. ایپامورلین، به عنوان عضوی از خانواده GHRP، به دلیل ساختار منحصر به فرد و توانایی برجسته اش در ترویج ترشح هورمون رشد متمایز است.
از دیدگاه ساختار شیمیایی، Ipamorelin یک پنتاپپتید مصنوعی است. این ساختار میل ترکیبی بالایی با گیرنده پپتید آزاد کننده هورمون رشد (GHRP-R) به آن می دهد و آن را قادر می سازد تا به طور موثر گیرنده را فعال کند و یک سری مسیرهای سیگنال دهی درون سلولی را آغاز کند و در نتیجه ترشح هورمون رشد را افزایش دهد.
در مقایسه با هورمون آزاد کننده هورمون رشد (GHRH)، ایپامورلین چندین مزیت منحصر به فرد را ارائه می دهد. GHRH در درجه اول بر روی گیرنده های GHRH در سطح سلول های هورمون رشد در غده هیپوفیز قدامی برای تحریک سنتز و آزادسازی هورمون رشد عمل می کند. ایپامورلین نه تنها به طور مستقیم بر روی غده هیپوفیز اثر می کند، بلکه به طور غیرمستقیم ترشح هورمون رشد را با تأثیر بر هیپوتالاموس و سایر مناطق تنظیم می کند و طیف متنوع تری از مسیرهای عمل را ارائه می دهد. ایپامورلین گزینش پذیری بالاتری را در ترویج ترشح هورمون رشد نشان می دهد، اثر محرک بارزتری بر ترشح هورمون رشد نشان می دهد، در حالی که تاثیر کمتری بر سطوح پلاسمایی سایر هورمون های هیپوفیز مانند هورمون محرک فولیکول (FSH)، هورمون لوتئین کننده (LH)، پرولاکتین (PRL) و هورمون محرک تیروئید (TSH) دارد.
در آزمایشهای حیوانی، Ipamorelin کارایی بسیار خوبی در ترویج ترشح هورمون رشد در مدلهای مختلف حیوانی از جمله موشها، خوکها، گوسفندان و سگها نشان داد. در آزمایشات موش، به دنبال تجویز ایپامورلین، افزایش سریع در سطح هورمون رشد پلاسما مشاهده شد که رابطه وابسته به دوز را نشان داد. این نشان می دهد که Ipamorelin می تواند به طور موثر ترشح هورمون رشد را تنظیم کند و شواهد تجربی قوی برای کاربردهای بالقوه آن در بهبود عملکرد رشد حیوانات و درمان بیماری های مرتبط ارائه دهد.
شکل 1 جدول 1 روابط ساختار-فعالیت برخی از پنتا پپتیدهای جدید بر روی آزادسازی GH از سلول های هیپوفیز موش در شرایط آزمایشگاهی - مقایسه با GHRP-1، GHRP-2، GHRP-6، و GHRH. نتایج به عنوان میانگین ± SEM (n = 3-6 آزمایش جداگانه) نشان داده شده است.
مکانیسم اثر ایپامورلین در افزایش ترشح هورمون رشد
تعامل با گیرنده پپتیدی آزاد کننده هورمون رشد
گام اولیه کلیدی در نقش Ipamorelin در ترویج ترشح هورمون رشد، اتصال خاص آن به گیرنده پپتیدی آزاد کننده هورمون رشد (GHRP-R) است. GHRP-R متعلق به ابرخانواده گیرنده های جفت شده با پروتئین G است و به طور گسترده در هیپوفیز قدامی، هیپوتالاموس و سایر بافت های محیطی توزیع می شود. ساختار پنتاپپتیدی Ipamorelin آن را قادر میسازد تا دقیقاً با جیب اتصال لیگاند GHRP-R تعامل داشته باشد و باعث ایجاد تغییر ساختاری در گیرنده شود. این تغییر ساختاری بهعنوان یک «سوئیچ» برای آغاز انتقال سیگنال درون سلولی عمل میکند و به GHRP-R اجازه میدهد تا با پروتئینهای پاییندستی G تعامل داشته باشد و آنها را فعال کند.
GHRP-R فعال شده تبادل نوکلئوتید گوانوزین را در زیرواحد α پروتئین G جفت شده با آن، با GDP که با GTP جایگزین میشود، ترویج میکند و باعث میشود زیرواحد α پروتئین G از دیمر پروتئین G جدا شود. زیرواحد α پروتئین G جدا شده و دایمر پروتئین G می توانند مسیرهای مختلف انتقال سیگنال پایین دستی را فعال کنند و باعث ایجاد یک سری اثرات بیولوژیکی درون سلولی شوند که در نهایت منجر به افزایش ترشح هورمون رشد می شود.
CJC-1295، به عنوان یک آنالوگ هورمون رشد مصنوعی، به کاهش وزن، تقویت عضلات، جوانسازی پوست، بهبود خواب و بهبود زخم کمک می کند. ایپامورلین یک پنتاپپتید مصنوعی است که متعلق به کلاس پپتیدهای آزادکننده هورمون رشد (مواد ترشح کننده) است. ترشح هورمون رشد را تحریک می کند و بر فرآیندهای فیزیولوژیکی مختلف، از جمله تسریع تخلیه معده، بهبود علائم انسداد روده پس از عمل، تحریک ترشح انسولین، و خنثی کردن اثرات کاتابولیک گلوکوکورتیکوئیدها بر روی عضلات اسکلتی و استخوان تاثیر می گذارد. مطالعه اثرات هم افزایی این دو ترکیب می تواند به پیشرفت های جدیدی در سلامت، پزشکی ورزشی و درمان بیماری های مرتبط منجر شود.
شکل 2 سطوح GH پلاسما در مقابل زمان در خوکی پس از تجویز داخل وریدی دوزهای مختلف ایپامورلین.
فعال سازی مسیرهای انتقال سیگنال درون سلولی
مسیر فسفولیپاز C - پروتئین کیناز C (مسیر PLC - PKC): زیرواحد α پروتئین G فعال شده می تواند فسفولیپاز C (PLC) را فعال کند، که فسفاتیدیلینوزیتول-4،5-بیس فسفات (PIP2) را بر روی غشای سلولی به دو پیام رسان مهم دوم (3-triolte-1، 3-1، IP) هیدرولیز می کند: و دی اسیل گلیسرول (DAG). IP3 در سیتوپلاسم منتشر میشود، به گیرندههای IP3 روی شبکه آندوپلاسمی متصل میشود و باعث آزاد شدن یونهای کلسیم (Ca2 + ) از شبکه آندوپلاسمی میشود و باعث افزایش سریع غلظت Ca2 + داخل سلولی میشود . DAG روی غشای سلولی باقی می ماند و پروتئین کیناز C (PKC) را فعال می کند. PKC میتواند بیان ژنهای مرتبط را با فسفریله کردن یک سری از پروتئینهای سوبسترای پاییندست، مانند فاکتورهای رونویسی، تنظیم کند و در نتیجه سنتز و ترشح هورمون رشد را تقویت کند. افزایش غلظت Ca⊃2;+ داخل سلولی همچنین میتواند مستقیماً روی وزیکولهای ترشحی تأثیر بگذارد تا ترشح هورمون رشد را تحریک کند.
مسیر پروتئین کیناز فعال شده با میتوژن (مسیر MAPK): علاوه بر مسیر PLC-PKC، Ipamorelin مسیر پروتئین کیناز فعال شده با میتوژن را پس از فعال کردن GHRP-R فعال می کند تا ترشح هورمون رشد را افزایش دهد. دایمر پروتئین G خروجی فاکتور تبادل نوکلئوتیدی گوانین (GEF) را فعال می کند، که باعث تبدیل GDP متصل به پروتئین Ras به GTP می شود و در نتیجه پروتئین Ras را فعال می کند. پروتئین Ras فعال بیشتر پروتئین Raf را فعال می کند که پروتئین کیناز کیناز فعال شده با میتوژن (MEK) را فسفریله و فعال می کند. سپس MEK فسفریله می شود و کیناز تنظیم شده با سیگنال خارج سلولی (ERK) را فعال می کند. ERK پس از ورود به هسته سلول، مجموعه ای از فاکتورهای رونویسی مانند Elk-1 را فسفریله می کند و بیان ژن های مربوط به سنتز و ترشح هورمون رشد را تنظیم می کند و در نتیجه باعث تولید و آزادسازی هورمون رشد می شود.
تنظیم محور هیپوتالاموس-هیپوفیز
محور هیپوتالاموس-هیپوفیز نقش اصلی را در تنظیم ترشح هورمون رشد ایفا می کند. ایپامورلین نه تنها به طور مستقیم بر روی سلول های هورمون رشد در غده هیپوفیز قدامی برای ترویج ترشح هورمون رشد اثر می گذارد، بلکه به طور غیر مستقیم بر ترشح هورمون رشد از طریق تنظیم هیپوتالاموس تأثیر می گذارد. GHRH و سوماتوستاتین (SST) ترشح شده از هیپوتالاموس به ترتیب دارای اثرات ترویجی و مهاری بر ترشح هورمون رشد هستند. Ipamorelin می تواند به طور غیر مستقیم ترشح هورمون رشد را با تعدیل سنتز و آزادسازی GHRH و SST در نورون های هیپوتالاموس تنظیم کند. ایپامورلین ممکن است فعالیت نورون های SST را در هیپوتالاموس مهار کند و آزادسازی SST را کاهش دهد و در نتیجه اثر مهاری SST بر ترشح هورمون رشد را کاهش دهد. ایپامورلین همچنین میتواند تحریکپذیری نورونهای GHRH را افزایش دهد، آزادسازی GHRH را افزایش داده و ترشح هورمون رشد را بیشتر تحریک کند. این اثر تنظیمی دوگانه بر روی محور هیپوتالاموس-هیپوفیز، ایپامورلین را قادر می سازد تا سطح ترشح هورمون رشد را تنظیم کند.
نقش ایپامورلین در افزایش ترشح هورمون رشد
ترویج رشد و توسعه
در طول رشد و نمو حیوان، هورمون رشد نقش تنظیمی کلیدی را ایفا می کند و ایپامورلین با افزایش ترشح هورمون رشد بر رشد و تکامل حیوانات تأثیر مثبت می گذارد. در حیوانات جوان، استفاده از Ipamorelin به طور قابل توجهی سرعت رشد را افزایش می دهد. با در نظر گرفتن موشها، پس از تجویز دوز مناسب از Ipamorelin، موشها افزایش وزن سریع، افزایش تکثیر و تمایز صفحات رشد اسکلتی و افزایش طول استخوانهای بلند را نشان میدهند. این را می توان به این واقعیت نسبت داد که هورمون رشد تولید فاکتور رشد شبه انسولین-1 (IGF-1) را در بافت هایی مانند کبد تحریک می کند. IGF-1 از طریق جریان خون به بافت هایی مانند استخوان ها گردش می کند و باعث تکثیر و تمایز سلول های غضروفی می شود و در نتیجه رشد استخوان را تسهیل می کند. ایپامورلین ترشح هورمون رشد را افزایش می دهد و به طور غیرمستقیم تولید IGF-1 را افزایش می دهد و در نتیجه رشد و تکامل استخوان را تسریع می کند.
Ipamorelin همچنین باعث رشد عضلات می شود. هورمون رشد سنتز پروتئین را تقویت می کند، از تجزیه پروتئین جلوگیری می کند و توده عضلانی را افزایش می دهد. در آزمایشهای حیوانی، پس از تجویز Ipamorelin، حیوانات فیبرهای عضلانی ضخیمتر و قدرت عضلانی افزایش یافتهاند.
اثرات تنظیمی بر متابولیسم
تنظیم متابولیسم گلوکز: ایپامورلین ترشح هورمون رشد را افزایش می دهد و اثر تنظیمی خاصی بر متابولیسم گلوکز اعمال می کند. هورمون رشد نقش دوگانه ای در متابولیسم گلوکز دارد. در سطوح فیزیولوژیکی، هورمون رشد ترشح انسولین را تحریک می کند، جذب و استفاده گلوکز را افزایش می دهد و سطح گلوکز خون را کاهش می دهد. در غلظتهای بالا، هورمون رشد اثر ضد انسولین از خود نشان میدهد و جذب و استفاده از گلوکز بافت محیطی را مهار میکند و در نتیجه سطح گلوکز خون را افزایش میدهد. ایپامورلین به طور غیرمستقیم بر تعادل متابولیسم گلوکز با تنظیم ترشح هورمون رشد تأثیر می گذارد. در حیوانات عادی، دوزهای مناسب ایپامورلین میتواند گلوکز خون را در سطح نسبتاً ثابتی حفظ کند، که میتوان آن را به افزایش ترشح هورمون رشد نسبت داد که به نوبه خود ترشح انسولین را تا حدی تحریک میکند و در نتیجه قند خون را تنظیم میکند. در مدل های حیوانی دیابتی، اثرات Ipamorelin پیچیده تر است. می تواند مقاومت به انسولین را با تنظیم ترشح هورمون رشد بهبود بخشد و در نتیجه تأثیر مثبتی بر کنترل گلوکز خون بگذارد.
تنظیم متابولیسم چربی: هورمون رشد باعث تجزیه چربی، افزایش اکسیداسیون اسیدهای چرب برای تولید انرژی و کاهش تجمع چربی می شود. Ipamorelin ترشح هورمون رشد را افزایش می دهد و در نتیجه اثر تنظیمی خود را بر متابولیسم چربی اعمال می کند. در آزمایشات حیوانی، پس از تجویز Ipamorelin، محتوای چربی در بدن حیوانات به ویژه در نواحی مانند شکم کاهش یافت. این به این دلیل است که هورمون رشد لیپاز حساس به هورمون (HSL) را در سلول های چربی فعال می کند و هیدرولیز تری گلیسیرید را به اسیدهای چرب و گلیسرول ارتقا می دهد. سپس اسیدهای چرب برای اکسیداسیون بتا وارد میتوکندری می شوند تا انرژی تولید کنند. هورمون رشد همچنین از تمایز سلول های چربی جلوگیری می کند و تعداد آنها را کاهش می دهد و محتوای چربی بدن را بیشتر کاهش می دهد. ایپامورلین با افزایش ترشح هورمون رشد، در تنظیم متابولیسم چربی و کنترل وزن بدن نقش دارد.
تاثیر بر ترمیم و بازسازی بافت
هورمون رشد نقش مهمی در ترمیم و بازسازی بافت دارد. ایپامورلین با ترویج ترشح هورمون رشد، شرایط مطلوبی را برای ترمیم و بازسازی بافت فراهم می کند. در بافتهای آسیبدیده، هورمون رشد میتواند تکثیر و تمایز سلولی را تحریک کند، سنتز اجزای ماتریکس خارج سلولی مانند کلاژن را تقویت کند و بهبود زخم را تسریع کند. در مدل های آسیب پوستی، پس از استفاده از Ipamorelin، تکثیر فیبروبلاست در محل زخم تسریع می شود، رسوب کلاژن افزایش می یابد و زمان بهبود زخم کوتاه می شود. این را می توان به دلیل افزایش ترشح فیبروبلاست سیتوکین هایی از قبیل تبدیل فاکتور رشد β (TGF-β)، که باعث تحریک بیشتر تکثیر فیبروبلاست و سنتز کلاژن می شود، توسط هورمون رشد نسبت داد. هورمون رشد همچنین تکثیر و مهاجرت سلولهای اندوتلیال عروقی را تقویت میکند و تشکیل رگهای خونی جدید را تسهیل میکند تا تغذیه و اکسیژن کافی را برای بافتهای آسیبدیده فراهم کند و در نتیجه ترمیم بافت را تسریع کند. نقش Ipamorelin در ترویج ترمیم و بازسازی بافت، آن را به یک نامزد امیدوارکننده برای کاربردهای بالقوه در درمان تروما، جراحی پلاستیک و سایر زمینه ها تبدیل می کند.
کاربردهای ایپامورلین در افزایش ترشح هورمون رشد
کاربردهای بالقوه در زمینه پزشکی
درمان کمبود هورمون رشد: کمبود هورمون رشد وضعیتی است که در اثر ترشح ناکافی هورمون رشد ایجاد می شود که با کوتاهی قد و تاخیر در رشد و نمو مشخص می شود. در مقایسه با درمان جایگزین هورمون رشد سنتی، Ipamorelin ترشح هورمون رشد درون زا را تحریک می کند و از برخی عوارض جانبی مرتبط با استفاده طولانی مدت از هورمون رشد اگزوژن جلوگیری می کند. مطالعات بالینی نشان داده است که در برخی از بیماران مبتلا به کمبود هورمون رشد، استفاده از ایپامورلین به طور موثر سطح هورمون رشد را افزایش می دهد، رشد قد را تسریع می کند و کیفیت زندگی را بهبود می بخشد.
درمان ضد پیری: با افزایش سن، ترشح هورمون رشد به تدریج کاهش می یابد که ارتباط نزدیکی با بسیاری از تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط با افزایش سن دارد. ایپامورلین که باعث ترشح هورمون رشد می شود، نقش خاصی در زمینه ضد پیری دارد. با افزایش سطح هورمون رشد، ایپامورلین ممکن است ترکیب بدن افراد مسن را بهبود بخشد، توده عضلانی را افزایش دهد، تجمع چربی را کاهش دهد، تراکم استخوان را افزایش دهد و خاصیت ارتجاعی پوست را بهبود بخشد. کارآزماییهای بالینی نشان دادهاند که افراد مسنی که از Ipamorelin در دوزهای مناسب استفاده میکنند، بهبودهایی را در عملکرد فیزیکی، استقامت و وضعیت ذهنی تجربه میکنند.
بهبود زخم: ایپامورلین با تحریک ترشح هورمون رشد باعث ترمیم و بازسازی بافت می شود. در عمل پزشکی، برای بیمارانی که آسیبهای خاصی مانند سوختگی یا شکستگی دارند، استفاده از ایپامورلین میتواند بهبود زخم را تسریع کند و بروز عوارض را کاهش دهد. در بیماران سوختگی، Ipamorelin می تواند باعث افزایش اپیتلیال شدن سطح زخم و کاهش تشکیل اسکار شود. در بیماران شکستگی، می تواند باعث تشکیل پینه استخوانی و تسریع در بهبود شکستگی شود. این یک گزینه درمانی کمکی جدید برای مدیریت تروما با پتانسیل افزایش نتایج درمان را فراهم می کند.
کاربردها در پزشکی ورزشی
با توجه به توانایی آن در تحریک ترشح هورمون رشد، می تواند توده عضلانی را افزایش دهد، عملکرد ورزشی را افزایش دهد و ریکاوری بعد از ورزش را تسریع کند. در ورزشکارانی که درگیر تمرینات شدید هستند، Ipamorelin ممکن است به آنها کمک کند تا قدرت بدنی را سریعتر بازیابی کنند، خستگی عضلانی را کاهش دهند و خطر آسیب را به حداقل برسانند. در ورزشکاران استقامتی، Ipamorelin ممکن است استقامت ورزش را با ترویج متابولیسم چربی افزایش دهد. در ورزشکاران قدرتی، می تواند قدرت و قدرت عضلانی را افزایش دهد.
نتیجه گیری
به طور خلاصه، Ipamorelin به عنوان یک پنتاپپتید که ترشح هورمون رشد را افزایش میدهد، نقش مهمی در رشد و تکامل، تنظیم متابولیک، ترمیم بافت و سایر زمینههای کاربردی دیگر نشان میدهد.
منابع
[1] Papak M. Ipamorelin - struktura i funkcija، 2016 [C]. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:78470780
[2] Adeghate E, Ponery AS, Emirates U A. ORIGINALARTILE مکانیسم آزادسازی انسولین برانگیخته با ایپامورلین از پانکراس موشهای سالم و دیابتی، 2004 [C]. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:74621068
[3] Raun K، Hansen BS، Johansen NL، و همکاران. Ipamorelin، اولین ترشح کننده انتخابی هورمون رشد.[J]. مجله اروپایی غدد درون ریز، 1998، 139 5:552-561.
محصول فقط برای استفاده تحقیقاتی موجود است:
