Tesamoreli 10 mg

▎ Tesamoreli-structuur

▎ Tesamoreli-onderzoek

Moleculaire achtergrond

Tesamoreli (TH9507) is een synthetisch analoog van 44 aminozuren van het menselijk groeihormoon-releasing hormoon (GHRH). Een trans-3-hexenoylgroep is gehecht aan het N-terminale tyrosineresidu, een modificatie die is ontwikkeld om de weerstand tegen enzymatische afbraak te vergroten. PubChem vermeldt Tesamoreli onder CID 16137828, met de molecuulformule C221H366N72O67S en een molecuulgewicht van ongeveer 5136 g/mol.

Onderzoeksvooruitgang

Eckhardt S. Ferdinandi en collega's evalueerden TH9507 bij varkens, ratten en honden met behulp van herhaalde intraveneuze of subcutane blootstelling aan onderzoeksdoses tot 600 μg/kg. De onderzoekers maten groeihormoon (GH), insuline-achtige groeifactor-1 (IGF-1), toxicokinetische parameters, lichaamsgewicht, klinische chemie, hematologie en orgaangerelateerde bevindingen. Ze rapporteerden verhoogde GH- en IGF-1-reacties in de diermodellen en dosisgerelateerde blootstelling aan immunoreactief TH9507. In subchronische onderzoeken die tot 4 maanden duurden, waren omkeerbare veranderingen in lever-, nier-, hematologische, klinisch-chemische en orgaangewichten duidelijker bij honden en werden deze door de auteurs geïnterpreteerd in de context van langdurige blootstelling aan suprafysiologisch GH en/of IGF-1. De schijnbare eliminatiehalfwaardetijd die bij honden werd gerapporteerd, varieerde van 21 tot 45 minuten.[2]

Mendel Jansen en collega's bestudeerden de farmacokinetiek van TH9507 bij mannelijke beaglehonden na intratracheale toediening van droog poeder en subcutane blootstelling aan ongeveer 375 μg/kg; Er werd een afzonderlijk intraveneus onderzoek gebruikt om de absolute biologische beschikbaarheid te schatten. Plasma TH9507 werd gemeten met radio-immunoassay. De auteurs rapporteerden een relatieve biologische beschikbaarheid van ongeveer 41% voor de intratracheale route vergeleken met subcutane toediening en een geschatte absolute biologische beschikbaarheid van ongeveer 13%. De terminale halfwaardetijden waren vergelijkbaar tussen intratracheale en subcutane toediening, terwijl de gemiddelde verblijftijd langer was na intratracheale toediening onder de studieomstandigheden.[3]

Afb.1. Plasma TH9507-concentraties gerapporteerd na intratracheale en subcutane toediening bij beaglehonden.[3]
De bronfiguur geeft de geometrisch gemiddelde TH9507-plasmaconcentraties in de loop van de tijd weer, inclusief waarden na correctie voor interferentie van de baseline-assay. Dosis, groepsgrootte, analysemethode en volledige farmacokinetische procedures worden vermeld in de oorspronkelijke publicatie.[3]

Boniface M. Chege en collega's randomiseerden 120 pas gespeende Sprague-Dawley-ratten gedurende 15 weken naar standaard, laag-eiwit-hoog-calorie (LPHC) of normaal-eiwit hoog-calorie (NPHC) diëten en verdeelden vervolgens elke dieetgroep in vier behandelingsgroepen voor nog eens 9 weken: zoutcontrole, TDF + 3TC + DTG met tesamorelin, TDF + 3TC + DTG zonder tesamorelin, of AZT + 3TC + ATV/r. De auteurs evalueerden het lichaamsgewicht, de nuchtere bloedglucose, orale glucosetolerantie, plasmalipiden, levergewicht, hepatische triglyceriden, vetweefsel, insuline en GH. In de NPHC- en LPHC-groepen vertoonden de tesamorelin-vrije TDF + 3TC + DTG-groep en de klassieke cART-groep stijgingen in verschillende metabolische metingen en lagere GH-concentraties. De auteurs rapporteerden dat gelijktijdige toediening van tesamorelin met het TDF + 3TC + DTG-regime geassocieerd was met andere metabolische metingen vergeleken met hetzelfde cART-regime zonder tesamorelin. Omdat tesamorelin alleen werd onderzocht als onderdeel van een combinatieregime, isoleert het onderzoek niet het onafhankelijke effect ervan.[4]

Afb.2. Wekelijkse nuchtere bloedglucosemetingen tijdens de behandelingsfase van het aangehaalde onderzoek bij ratten.[4]
De bronfiguur vergelijkt de vier behandelingsgroepen binnen de standaard dieetomstandigheden met een hoog caloriegehalte en een hoog caloriegehalte met een laag eiwitgehalte. Groepsdefinities, statistische vergelijkingen en volledige onderzoeksprocedures worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[4]

In een verwante studie gebruikten Boniface M. Chege en collega's dezelfde drie voedingsomstandigheden en vier behandelgroepen om de elektrocardiografische en myocardiale histologische uitkomsten bij ratten te onderzoeken. De onderzoekers rapporteerden significante verschillen tussen groepen in verschillende ECG-metingen. Myocardiale fibrose werd gemeld bij dieren die het tesamorelinvrije, op DTG gebaseerde regime en het klassieke cART-regime kregen onder calorierijke dieetomstandigheden, terwijl de groep die DTG samen met tesamorelin kreeg een ander histologisch patroon vertoonde. De auteurs interpreteerden deze bevindingen als bewijs dat het dieet en het antiretrovirale regime het cardiale fenotype beïnvloedden en dat gelijktijdige behandeling met tesamorelin de respons beïnvloedde. Omdat in het onderzoek gebruik werd gemaakt van een combinatieregime, kan de onafhankelijke bijdrage van tesamorelin niet los worden gezien van de behandelingsinteracties.[5]

Afb.3. Metingen van linkerventrikelfibrose gerapporteerd bij de voedings- en antiretrovirale behandelingsgroepen in het aangehaalde onderzoek bij ratten.[5]
Het broncijfer vergelijkt fibrosescores in de zoutoplossing-, DTG + tesamorelin-, DTG-only- en klassieke cART-groepen onder normale chow-, calorierijke normale eiwit- en calorierijke eiwitarme diëten. Statistische vergelijkingen en volledige experimentele omstandigheden worden gerapporteerd in de oorspronkelijke publicatie.[5]

Andre Knoop en collega's ontwikkelden een immunoaffiniteitszuivering en nano-UHPLC-HRMS/MS-methode voor het identificeren van verschillende GHRH-analogen en gerelateerde metabolieten in plasma, waaronder Geref (Sermorelin), CJC-1293, CJC-1295 en Egrifta-geassocieerde Tesamoreli. De methode werd geëvalueerd op specificiteit, lineariteit, herstel, detectielimieten, onnauwkeurigheid en matrixeffecten. Bij dierproeven waren de oorspronkelijke verbindingen gedurende ten minste enkele uren na toediening detecteerbaar, terwijl de verwachte metabolieten niet werden geïdentificeerd in de knaagdiermonsters. De studie had voornamelijk betrekking op analytische detectie voor antidopingtoepassingen en evalueerde niet de biologische werkzaamheid of veiligheid van Tesamoreli-onderzoeksmateriaal.[6]

Onderzoeksbeperkingen

De hierboven samengevatte onderzoeken maken gebruik van verschillende experimentele systemen en beantwoorden verschillende onderzoeksvragen, waaronder niet-klinische toxicologie, farmacokinetiek bij honden, antiretrovirale combinatiestudies bij ratten en analytische massaspectrometriedetectie. Resultaten van deze systemen zijn niet direct uitwisselbaar. In de Chege-onderzoeken werd tesamorelin toegediend samen met een TDF + 3TC + DTG-regime; Daarom kunnen vergelijkingen verschillen tussen combinatiegroepen beschrijven, maar kunnen ze de onafhankelijke bijdrage van tesamorelin niet volledig scheiden of interacties met antiretrovirale behandeling uitsluiten.[4,5]

Tesamoreli is ook de juiste naam van het actieve peptide in de door de FDA goedgekeurde biologische producten EGRIFTA SV en EGRIFTA WR. De FDA beschrijft tesamorelin als een synthetisch menselijk GHRF-analoog van 44 aminozuren met een N-terminale hexenoylmodificatie en somt de goedgekeurde EGRIFTA-formuleringen op onder BLA 022505. [8,9] Deze goedkeuringen zijn van toepassing op de specifieke gelicentieerde producten, formuleringen, productiecontroles, sterktes en geëtiketteerd gebruik. Ze stellen geen FDA-goedkeuring, gelijkwaardigheid, veiligheid of werkzaamheid vast voor onafhankelijk geleverd COCER Peptides-onderzoeksmateriaal.

COCER Peptides presenteert Tesamoreli uitsluitend voor laboratoriumonderzoek en analytisch gebruik. Het is niet bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Dit COCER Peptides-materiaal is geen EGRIFTA SV of EGRIFTA WR en is geen door de FDA goedgekeurd medicijn of biologisch product. Het hierboven beschreven onderzoek vat bevindingen samen die zijn gerapporteerd in publicaties van derden en is geen verklaring over klinische werkzaamheid, veiligheid, diagnose, behandeling, preventie of gebruiksinstructie.

▎ Relevante citaten

Referenties

[1] González-Sales M, Barrière O, Tremblay PO, et al. Populatiefarmacokinetische analyse van Tesamoreli bij HIV-geïnfecteerde patiënten en gezonde proefpersonen [J]. Klinische farmacokinetiek, 2015,54(3):285-294.

DOI:10.1007/s40262-014-0202-x.

[2] Ferdinandi ES, Brazeau P, High K, et al. Niet-klinische farmacologische en veiligheidsevaluatie van TH9507, een analoog van menselijke groeihormoon-releasing factor [J]. Basis- en klinische farmacologie en toxicologie, 2007,100(1):49-58.

DOI:10.1111/j.1742-7843.2007.00008.x.

[3] Jansen M, Darby I, Abribat T, et al. Pulmonale toediening van TH9507, een groeihormoon-afgevende factor-analoog, bij de hond[J]. International Journal of Pharmaceutics, 2004,276(1-2):75-81.

DOI:10.1016/j.ijpharm.2004.02.012.

[4] Chege BM, Mwangi PW, Githinji CG, et al. Dieetregimes lijken significante effecten te hebben op de ontwikkeling van gecombineerde antiretrovirale therapie (cART)-geassocieerd metabool syndroom[J]. PLoS ONE, 2024,19(2):e0298752.

DOI:10.1371/journal.pone.0298752.

[5] Chege BM, Mwangi PW, Githinji CG, et al. Gecombineerde antiretrovirale therapie met laag- of normaal-eiwitrijke, calorierijke diëten lijkt significante schadelijke elektrocardiografische veranderingen te veroorzaken in een knaagdiermodel [J]. Braziliaans tijdschrift voor medisch en biologisch onderzoek, 2026,59: e14744.

DOI: 10.1590/1414-431X2026e14744.

[6] Knoop A, Thomas A, Fichant E, et al. Kwalitatieve identificatie van groeihormoon-afgevende hormonen in menselijk plasma door middel van immunoaffiniteitszuivering en LC-HRMS/MS[J]. Analytische en bioanalytische chemie, 2016,408(12):3145-3153.

DOI:10.1007/s00216-016-9377-3.

[7] NCBI PubChem. Tesamoreli. PubChem CID 16137828.

[8] Amerikaanse Food and Drug Administration. EGRIFTA WR (tesamorelin) voorschrijfinformatie. Herzien maart 2025.

[9] Amerikaanse Food and Drug Administration. Paars Boek: EGRIFTA / EGRIFTA SV / EGRIFTA WR, BLA 022505.

ALLE PRODUCTEN, ARTIKELEN, TECHNISCHE MATERIALEN, PRODUCTBESCHRIJVINGEN EN ANDERE INFORMATIE OP DEZE WEBSITE ZIJN UITSLUITEND BEDOELD VOOR LEGITIEM LABORATORIUMONDERZOEK, INFORMATIE- EN EDUCATIEVE DOELEINDEN.

Producten aangeboden door Cocer Peptides zijn uitsluitend bedoeld voor in vitro- en laboratoriumonderzoek en zijn NIET bedoeld voor menselijk of diergeneeskundig gebruik, menselijke consumptie, klinisch gebruik, diagnostisch gebruik, therapeutisch gebruik, bereiding, zelftoediening, injectie of enige andere vorm van toediening aan mens of dier. Deze producten zijn niet bedoeld voor het diagnosticeren, behandelen, genezen, verzachten of voorkomen van enige ziekte of medische aandoening, noch zijn ze bedoeld om de structuur of functie van het menselijk of dierlijk lichaam te beïnvloeden. Tenzij uitdrukkelijk anders vermeld, zijn de producten die op deze website worden aangeboden niet geëvalueerd of goedgekeurd door de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) voor menselijk of diergeneeskundig gebruik. Alle verwijzingen naar gepubliceerde onderzoeken, biochemische routes, moleculaire mechanismen of experimentele bevindingen worden uitsluitend verstrekt voor wetenschappelijke discussies en onderzoeksdoeleinden en vormen geen medisch advies, therapeutische claims, doseringsrichtlijnen of gebruiksinstructies. Kopers zijn als enige verantwoordelijk om ervoor te zorgen dat alle producten worden aangeschaft, behandeld, opgeslagen, gebruikt en verwijderd in overeenstemming met de toepasselijke wetten, voorschriften, institutionele vereisten en laboratoriumveiligheidsnormen.