Tesamoreli 10 mg

▎ Struktura Tesamoreli

▎ Badania Tesamoreli

Tło molekularne

Tesamoreli (TH9507) to syntetyczny 44-aminokwasowy analog ludzkiego hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH). Grupa trans-3-heksenoilowa jest przyłączona do N-końcowej reszty tyrozyny, modyfikacja opracowana w celu zwiększenia odporności na degradację enzymatyczną. PubChem wymienia Tesamoreli pod numerem CID 16137828, o wzorze cząsteczkowym C221H366N72O67S i masie cząsteczkowej około 5136 g/mol.[7,8]

Postęp badań

Eckhardt S. Ferdinandi i współpracownicy oceniali TH9507 u świń, szczurów i psów, stosując wielokrotne narażenie dożylne lub podskórne w badanych dawkach do 600 μg/kg. Badacze zmierzyli hormon wzrostu (GH), insulinopodobny czynnik wzrostu-1 (IGF-1), parametry toksykokinetyczne, masę ciała, chemię kliniczną, hematologię i wyniki badań narządów. Zgłosili zwiększoną odpowiedź GH i IGF-1 w modelach zwierzęcych oraz zależną od dawki ekspozycję na immunoreaktywny TH9507. W badaniach subchronicznych trwających do 4 miesięcy, odwracalne zmiany w wątrobie, nerkach, hematologii, chemii klinicznej i masie narządów były bardziej widoczne u psów i zostały zinterpretowane przez autorów w kontekście długotrwałej ekspozycji na ponadfizjologiczny GH i/lub IGF-1. Pozorny okres półtrwania w fazie eliminacji zgłaszany u psów wahał się od 21 do 45 minut.[2]

Mendel Jansen i współpracownicy badali farmakokinetykę TH9507 u samców psów rasy beagle po podaniu dotchawiczym suchego proszku i ekspozycji podskórnej w dawce około 375 μg/kg; w celu oszacowania całkowitej biodostępności przeprowadzono oddzielne badanie dotyczące podawania dożylnego. TH9507 w osoczu mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego. Autorzy podali względną biodostępność po podaniu dotchawiczym na poziomie około 41% w porównaniu z podaniem podskórnym i szacunkową biodostępność bezwzględną na poziomie około 13%. Końcowe wartości okresu półtrwania były podobne w przypadku podawania dotchawiczego i podskórnego, podczas gdy średni czas przebywania był dłuższy po podaniu dotchawiczym w warunkach badania.[3]

Ryc. 1. Stężenia TH9507 w osoczu zgłaszane po podaniu dotchawiczym i podskórnym psom rasy beagle.[3]
Dane źródłowe przedstawiają średnią geometryczną stężeń TH9507 w osoczu w czasie, włączając wartości po korekcie na zakłócenia testu bazowego. Dawka, wielkość grupy, metoda analityczna i pełne procedury farmakokinetyczne podano w oryginalnej publikacji.[3]

Boniface M. Chege i współpracownicy przydzielili losowo 120 nowo odstawionych od matki szczurów Sprague-Dawley do diety standardowej, niskobiałkowej, wysokokalorycznej (LPHC) lub normalnie białkowej i wysokokalorycznej (NPHC) przez 15 tygodni, a następnie podzielili każdą grupę dietetyczną na cztery grupy leczenia przez kolejne 9 tygodni: kontrola soli fizjologicznej, TDF + 3TC + DTG z tesamoreliną, TDF + 3TC + DTG bez tesamoreliny lub AZT + 3TC + ATV/r. Autorzy ocenili masę ciała, poziom glukozy we krwi na czczo, tolerancję glukozy doustnej, lipidy w osoczu, masę wątroby, trójglicerydy wątrobowe, otyłość, insulinę i GH. W grupach NPHC i LPHC, grupa TDF + 3TC + DTG bez tesamoreliny i grupa klasycznego cART wykazały wzrosty w kilku pomiarach metabolicznych i niższe stężenia GH. Autorzy podali, że jednoczesne podawanie tesamoreliny ze schematem TDF + 3TC + DTG wiązało się z różnymi parametrami metabolicznymi w porównaniu z tym samym schematem cART bez tesamoreliny. Ponieważ tesamorelin badano wyłącznie jako część schematu leczenia skojarzonego, w badaniu nie wyizolowano jego niezależnego działania.[4]

Ryc.2. Cotygodniowe pomiary poziomu glukozy we krwi na czczo podczas fazy leczenia w cytowanym badaniu na szczurach.[4]
Dane źródłowe porównują cztery grupy leczenia w ramach standardowych warunków dietetycznych, wysokokalorycznej o normalnej zawartości białka i wysokokalorycznej o niskiej zawartości białka. Definicje grup, porównania statystyczne i pełne procedury badawcze przedstawiono w oryginalnej publikacji.[4]

W powiązanym badaniu Boniface M. Chege i współpracownicy zastosowali te same trzy warunki dietetyczne i schemat czterech grup terapeutycznych do zbadania wyników elektrokardiograficznych i histologicznych mięśnia sercowego u szczurów. Badacze odnotowali istotne różnice międzygrupowe w kilku pomiarach EKG. Zwłóknienie mięśnia sercowego zgłaszano u zwierząt otrzymujących schemat oparty na DTG bez tesamoreliny i klasyczny schemat cART w warunkach diety wysokokalorycznej, podczas gdy grupa otrzymująca DTG razem z tesamoreliną wykazywała inny wzór histologiczny. Autorzy zinterpretowali te odkrycia jako dowód na to, że dieta i schemat leczenia przeciwretrowirusowego wpływają na fenotyp serca, a jednoczesne leczenie tesamoreliną modyfikuje odpowiedź. Ponieważ w badaniu stosowano schemat skojarzony, niezależnego wpływu tesamoreliny nie można oddzielić od interakcji terapeutycznych.[5]

Ryc.3. W cytowanym badaniu na szczurach odnotowano pomiary zwłóknienia lewej komory w grupach stosujących dietę i leki przeciwretrowirusowe.[5]
Dane źródłowe porównują wyniki zwłóknienia w grupach zawierających sól fizjologiczną, DTG z tesamoreliną, wyłącznie DTG i klasycznym cART w ramach diety normalnej, o dużej zawartości kalorii i o niskiej zawartości białka. Porównania statystyczne i pełne warunki eksperymentalne przedstawiono w oryginalnej publikacji.[5]

Andre Knoop i współpracownicy opracowali metodę oczyszczania poprzez powinowactwo immunologiczne i metodę nano-UHPLC-HRMS/MS do identyfikacji kilku analogów GHRH i pokrewnych metabolitów w osoczu, w tym Geref (Sermorelin), CJC-1293, CJC-1295 i Tesamoreli związany z Egrifta. Metodę oceniano pod kątem specyficzności, liniowości, odzysku, granic wykrywalności, niedokładności i efektów matrycy. W doświadczeniach na zwierzętach związki macierzyste były wykrywalne przez co najmniej kilka godzin po podaniu, natomiast w próbkach gryzoni nie zidentyfikowano oczekiwanych metabolitów. Badanie dotyczyło przede wszystkim wykrywania analitycznego w zastosowaniach antydopingowych i nie oceniało skuteczności biologicznej ani bezpieczeństwa materiału badawczego Tesamoreli.[6]

Ograniczenia badawcze

W badaniach podsumowanych powyżej wykorzystano różne systemy eksperymentalne i udzielono odpowiedzi na różne pytania badawcze, w tym toksykologię niekliniczną, farmakokinetykę psów, badania skojarzonych leków przeciwretrowirusowych na szczurach i analityczną detekcję za pomocą spektrometrii mas. Wyniki uzyskane w tych systemach nie są bezpośrednio zamienne. W badaniach Chege tesamorelinę podawano w skojarzeniu ze schematem TDF + 3TC + DTG; dlatego porównania mogą opisywać różnice między grupami otrzymującymi leczenie przeciwretrowirusowe, ale nie mogą w pełni oddzielić niezależnego udziału tesamoreliny ani wykluczyć interakcji z leczeniem przeciwretrowirusowym.[4,5]

Tesamoreli to także nazwa własna aktywnego peptydu znajdującego się w zatwierdzonych przez FDA produktach biologicznych EGRIFTA SV i EGRIFTA WR. FDA opisuje tesamorelin jako syntetyczny 44-aminokwasowy analog ludzkiego GHRF z N-końcową modyfikacją heksenoilową i wymienia zatwierdzone preparaty EGRIFTA pod BLA 022505.[8,9] Zezwolenia te dotyczą konkretnych licencjonowanych produktów, receptur, kontroli produkcji, mocy i zastosowań oznakowanych. Nie ustalają one zatwierdzenia przez FDA, równoważności, bezpieczeństwa ani skuteczności niezależnie dostarczonego materiału badawczego COCER Peptides.

COCER Peptides przedstawia Tesamoreli wyłącznie do badań laboratoryjnych i zastosowań analitycznych. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani weterynarii. Ten materiał COCER Peptides nie jest produktem EGRIFTA SV ani EGRIFTA WR i nie jest lekiem ani produktem biologicznym zatwierdzonym przez FDA. Badania opisane powyżej stanowią podsumowanie ustaleń zgłoszonych w publikacjach stron trzecich i nie stanowią oświadczenia dotyczącego skuteczności klinicznej, bezpieczeństwa, diagnozy, leczenia, profilaktyki ani instrukcji użytkowania.

▎ Odpowiednie cytaty

Referencje

[1] González-Sales M, Barrière O, Tremblay PO i in. Populacyjna analiza farmakokinetyczna Tesamoreli u pacjentów zakażonych wirusem HIV i zdrowych osób [J]. Farmakokinetyka kliniczna, 2015, 54(3):285-294.

DOI:10.1007/s40262-014-0202-x.

[2] Ferdinandi ES, Brazeau P, High K i in. Farmakologia niekliniczna i ocena bezpieczeństwa TH9507, analogu ludzkiego czynnika uwalniającego hormon wzrostu [J]. Farmakologia podstawowa i kliniczna i toksykologia, 2007,100(1):49-58.

DOI:10.1111/j.1742-7843.2007.00008.x.

[3] Jansen M., Darby I., Abribat T. i in. Podawanie dopłucne TH9507, analogu czynnika uwalniającego hormon wzrostu, u psa [J]. International Journal of Pharmaceutics, 2004, 276(1-2):75-81.

DOI:10.1016/j.ijpharm.2004.02.012.

[4] Chege BM, Mwangi PW, Githinji CG i in. Wydaje się, że schematy żywieniowe mają znaczący wpływ na rozwój zespołu metabolicznego związanego z skojarzoną terapią przeciwretrowirusową (cART) [J]. PLoS ONE, 2024,19(2):e0298752.

DOI:10.1371/journal.pone.0298752.

[5] Chege BM, Mwangi PW, Githinji CG i in. Wydaje się, że skojarzona terapia przeciwretrowirusowa z dietą wysokokaloryczną o niskiej lub normalnej zawartości białka wywołuje znaczące szkodliwe zmiany elektrokardiograficzne w modelu gryzoni [J]. Brazylijski dziennik badań medycznych i biologicznych, 2026, 59: e14744.

DOI:10.1590/1414-431X2026e14744.

[6] Knoop A, Thomas A, Fichant E i in. Jakościowa identyfikacja hormonów uwalniających hormon wzrostu w osoczu ludzkim za pomocą oczyszczania metodą powinowactwa immunologicznego i LC-HRMS/MS[J]. Chemia analityczna i bioanalityczna, 2016,408(12):3145-3153.

DOI:10.1007/s00216-016-9377-3.

[7] NCBI PubChem. Tesamoreli. PubChem CID 16137828.

[8] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Informacje dotyczące przepisywania leku EGRIFTA WR (tesamorelin). Zaktualizowano w marcu 2025 r.

[9] Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków. Fioletowa księga: EGRIFTA / EGRIFTA SV / EGRIFTA WR, BLA 022505.

WSZYSTKIE PRODUKTY, ARTYKUŁY, MATERIAŁY TECHNICZNE, OPISY PRODUKTÓW I INNE INFORMACJE PODANE NA TEJ STRONIE SĄ PRZEZNACZONE WYŁĄCZNIE DO UZASADNIONYCH BADAŃ LABORATORYJNYCH, CELÓW INFORMACYJNYCH I EDUKACYJNYCH.

Produkty oferowane przez Cocer Peptides są przeznaczone wyłącznie do badań in vitro i laboratoryjnych i NIE są przeznaczone do użytku przez ludzi lub weterynarii, spożycia przez ludzi, zastosowań klinicznych, zastosowań diagnostycznych, zastosowań terapeutycznych, łączenia, samodzielnego podawania, wstrzykiwania ani jakiejkolwiek innej formy podawania ludziom lub zwierzętom. Produkty te nie są przeznaczone do diagnozowania, leczenia, łagodzenia lub zapobiegania jakiejkolwiek chorobie lub schorzeniu, ani nie mają na celu wpływania na strukturę lub funkcję organizmu ludzkiego lub zwierzęcego. O ile wyraźnie nie określono inaczej, produkty oferowane na tej stronie nie zostały ocenione ani zatwierdzone przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) do stosowania u ludzi lub weterynarii. Wszelkie odniesienia do opublikowanych badań, szlaków biochemicznych, mechanizmów molekularnych lub wyników eksperymentów służą wyłącznie celom dyskusji naukowej i badań i nie stanowią porady lekarskiej, oświadczeń terapeutycznych, wskazówek dotyczących dawkowania ani instrukcji stosowania. Nabywcy ponoszą wyłączną odpowiedzialność za zapewnienie, że wszystkie produkty są nabywane, obsługiwane, przechowywane, używane i usuwane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, regulacjami, wymogami instytucjonalnymi i laboratoryjnymi normami bezpieczeństwa.