|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ Thymulinestructuur
Bron: PubChem |
Volgorde: XAKSQGGSN Molecuulformule: C 33H 54N 12O15 Moleculair gewicht: 858,9 g/mol CAS-nummer: 63958-90-7 PubChem-CID: 3085284 Synoniemen: nonathymuline |
▎ Thymuline- onderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van Thymulin?
Het onderzoek naar Thymulin begon met het onderzoek door wetenschappers naar immunocompetente componenten in thymusextracten. In de jaren zeventig werd dit kleine polypeptide, bestaande uit 43 aminozuren, geïsoleerd uit de runderthymus, en er werd ontdekt dat het een belangrijke rol speelt bij de differentiatie van immuuncellen, vooral bij het reguleren van de ontwikkeling van T-cellen, waardoor diepgaand onderzoek naar Thymulin werd geïnitieerd.
Met voortschrijdend onderzoek zijn de functies van Thymulin geleidelijk uitgebreid. Het demonstreert niet alleen een prominente rol in de immuunregulatie, maar vertoont ook een aanzienlijk potentieel op het gebied van weefselherstel, ontstekingsremmende werking en antifibrose. Deze bevindingen hebben het onderzoek van Thymulin ertoe aangezet om meerdere disciplines te bestrijken, waarbij wetenschappers de therapeutische rol ervan bij ontstekingsziekten zoals astma en multiple sclerose, evenals aandoeningen zoals myocardletsel en COVID-19-complicaties, hebben onderzocht, waardoor een theoretische basis is gelegd voor de klinische toepassingen ervan.
Wat is het werkingsmechanisme van Thymulin?
Ontstekingsremmend mechanisme
Remming van de afgifte van ontstekingsmediatoren: Thymuline kan de afgifte van ontstekingsmediatoren zoals cytokines en chemokinen downreguleren. Tijdens ontstekingsreacties komen deze mediatoren overvloedig vrij, waardoor ontstekingssymptomen ontstaan. In een rattenmodel van ontsteking geïnduceerd door compleet Freund's adjuvans (CFA) verminderde behandeling met Thymuline bijvoorbeeld de productie van pro-inflammatoire cytokines in de wervelkolom, zoals tumornecrosefactor-α (TNF-α) en interleukine-6 (IL-6), waardoor de ontstekingsreactie werd verlicht [1]..
Opregulatie van ontstekingsremmende factoren: Het kan ook ontstekingsremmende factoren zoals interleukine-10 (IL-10) opreguleren. IL-10 is een cruciaal ontstekingsremmend cytokine dat de activiteit van ontstekingscellen remt en ontstekingen vermindert. Door IL-10 te verhogen, helpt Thymulin het ontstekingsevenwicht van het lichaam te behouden en voorkomt het weefselschade door overmatige ontstekingen [2].
Regulatie van transcriptiefactoren en mediatoren: Thymuline bereikt moleculaire controle van ontstekingen door transcriptiefactoren en mediatoren te reguleren. Transcriptiefactoren bepalen de expressie van ontstekingsgerelateerde genen, en Thymulin kan de activiteit van deze factoren beïnvloeden, waardoor de synthese van ontstekingsgerelateerde eiwitten wordt verminderd en ontstekingsremmende effecten worden bereikt [2]..
Antihyperalgetisch mechanisme
Effecten op spinale microglia: In inflammatoire pijnmodellen remt Thymulin de activering van spinale microglia. Microglia worden geactiveerd door ontstekingsstimuli, waardoor meerdere ontstekingsmediatoren vrijkomen die de pijnperceptie verergeren. Thymuline vermindert de afgifte van deze mediatoren door de microgliale activering te verminderen, waardoor hyperalgesie wordt verlicht. In een door CFA geïnduceerd ontstekingsrattenmodel verminderde behandeling met Thymulin de thermische hyperalgesie en pootoedeem aanzienlijk, terwijl de door CFA geïnduceerde microgliale activatie afnam [1]. .
Rol in de p38 MAPK-signaleringsroute: Thymuline vermindert de fosforylatie van door p38 mitogeen geactiveerd proteïnekinase (p38 MAPK). De p38 MAPK-signaleringsroute is cruciaal bij ontstekings- en pijnsignalering; de fosforylatie ervan activeert een reeks stroomafwaartse signaalmoleculen, wat leidt tot de productie van ontstekingsmediatoren en hyperalgesie. Thymuline verlicht ontstekingspijn door de fosforylatie van p38 MAPK te remmen en deze signaalroute te blokkeren [1].
Immunomodulerend mechanisme
T-lymfocytdifferentiatie: Thymuline is een hormoon dat essentieel is voor de differentiatie van T-lymfocyten en cruciaal is voor de normale ontwikkeling en het functionele onderhoud van T-lymfocyten. Het neemt deel aan het reguleren van de verhouding tussen T-helpercellen en suppressorcellen, wat bijdraagt aan het evenwicht en de stabiliteit van het immuunsysteem. Abnormale thymulinespiegels kunnen leiden tot disfunctie van T-lymfocyten en immuungerelateerde ziekten.
Regulatie van de immuuncelfunctie: In een muisgranuloommodel geïnduceerd door bacille Calmette-Guérin (BCG), reguleerde een 5CH-verdunning van Thymulin de differentiatie van lokale en systemische fagocyten, bevorderde de differentiatie van B1 peritoneale stamcellen tot fagocyten en verhoogde het aantal CD4⁺- en CD8⁺ T-lymfocyten in lokale lymfeklieren, waardoor het granulomateuze ontstekingsproces werd verbeterd. Dit geeft aan dat Thymuline de functie van immuuncellen reguleert [2] .
Werkingsmechanisme op het neuro-endocriene systeem
Bidirectionele regulatie: De productie en uitscheiding van Thymulin worden aanzienlijk beïnvloed door het neuro-endocriene systeem, en het kan ook werken als een hypofysiotroop peptide op het neuro-endocriene systeem. Deze bidirectionele regulerende relatie geeft aan dat Thymulin een sleutelrol speelt in de interactie tussen het neuro-endocriene systeem en het immuunsysteem, en helpt het algehele fysiologische evenwicht in het lichaam te behouden [3]..
Wat zijn de toepassingen van Thymulin?
Ontstekingsremmende effecten
Verlichting van ontstekingspijn: In ontstekingsmodellen bij ratten (zoals het door CFA geïnduceerde ontstekingsmodel) verlichtte intraperitoneale injectie van Thymulin de door CFA geïnduceerde thermische hyperalgesie en pootoedeem aanzienlijk. Onderzoek naar moleculaire mechanismen toonde aan dat Thymuline de door CFA geïnduceerde microgliale activatie, p38 MAPK-fosforylering en spinale pro-inflammatoire cytokineproductie (bijv. TNF-α, IL-6) verminderde, waardoor ontstekingen werden verminderd en pijnsymptomen werden verlicht [1]..
Verbetering van luchtwegontsteking: In een experimenteel muismodel van allergisch astma voorkwam Thymulin-gentherapie, gemedieerd door DNA-nanodeeltjes, longontsteking. Een enkele dosis DNA-nanodeeltjes die het Thymulin-plasmide dragen, blokkeerden ontstekingsreacties in de longen van met ovalbumine uitgedaagde allergische astmamuizen, waaronder het verminderen van de infiltratie van ontstekingscellen en het verbeteren van de longmechanica [4] (Da SA, 2014). Bovendien normaliseerde intratracheale behandeling van volledig vastgesteld astma met plasmide dat thymuline tot expressie brengt, toegediend via nanodeeltjes, de belangrijkste pathologische kenmerken van chronische ontsteking in astmatische longen na 20 dagen, gemedieerd door de gecombineerde ontstekingsremmende en antifibrotische effecten van de therapie [4]..
Figuur 1 Kwantificering van astmagerelateerde mediatoren in de BALF. De niveaus van pro-inflammatoire TH2-cytokines, waaronder (A) IL-4 en (B) IL-13, (C) een ontstekingsremmende cytokine, IL-10, en profibrotische cytokines, waaronder (D) VEGF en (E) TGF-β, werden gekwantificeerd door ELISA (n = 6 muizen per groep).
Bron: PubMed [4]
Immunomodulerende effecten
Regulatie van granulomateuze ontstekingsprocessen: In een BCG-geïnduceerd muizengranuloommodel reguleerde homeopathische 5CH-verdunde Thymulin de differentiatie van lokale en systemische fagocyten en T-celmigratie naar lokale lymfeklieren, waardoor het granulomateuze ontstekingsproces werd verbeterd. Specifiek vertoonden met Thymuline behandelde muizen na 21 dagen infectie een hogere piek in de differentiatie van B1-peritoneale stamcellen tot fagocyten, een verminderd aantal geïnfecteerde fagocyten in laesies (wat wijst op een verlichte infectie) en een verhoogd aantal van B1 afkomstige fagocyten, CD4⁺ en CD8⁺ T-lymfocyten in lokale lymfeklieren [4]..
Verlichting van symptomen van experimentele auto-immuunencefalomyelitis: In een muismodel van relapsing-remitting experimentele auto-immuunencefalomyelitis (rEAE) verlichtte Thymuline, gebonden aan polybutylcyanoacrylaat (PBCA) nanodeeltjes, de rEAE-symptomen aanzienlijk, verlaagde de plasmacytokineniveaus en verminderde de NF-KB- en SAPK / JNK-cascade-activatie. Thymulin reguleert de activiteit van de NF-KB-route via plaatsspecifieke fosforylatie van RelA/p65-eiwit (op Ser276- en Ser536-plaatsen), en aan nanodeeltjes gebonden Thymulin was effectiever dan vrij Thymulin, wat veelbelovend is als een toekomstige behandeling voor deze ziekte [5]..
Antifibrotische effecten: In allergische astmamodellen verminderde Thymulin niet alleen de ontsteking, maar remde het ook de longfibrose. DNA-nanodeeltjes-gemedieerde Thymulin-gentherapie voorkwam bijvoorbeeld de afzetting van collageen en hypertrofie van gladde spieren in de longen van muizen, en de behandeling van vastgesteld astma met een plasmide dat Thymuline tot expressie brengt, afgeleverd via nanodeeltjes, normaliseerde longfibrose, wat aangeeft dat Thymulin weefselfibrose remt en de weefselstructuur en -functie helpt verbeteren [4, 6].
Potentiële toepassing bij de behandeling van COVID-19: Tijdens de COVID-19-pandemie suggereerden onderzoeken dat Thymulin een behandeling zou kunnen zijn voor ernstige gevallen van COVID-19. Het Cytokine Storm-syndroom als gevolg van ontregeling van het immuunsysteem is een van de meest kritische mechanismen die tot de dood leiden bij ernstige COVID-19-patiënten, en de regulering van het immuunsysteem kan de sterfte verminderen. Als thymisch peptide is Thymulin veelbelovend voor de behandeling van ernstige gevallen van COVID-19 door cytokinestormen onder controle te houden [7].
Conclusie
Thymuline vertoont ontstekingsremmende, immuunmodulerende en antifibrotische effecten, die in staat zijn ontstekingspijn te verminderen, luchtwegontsteking en longfibrose te verbeteren, rEAE-symptomen te verlichten en de differentiatie van immuuncellen in granulomen te reguleren. Toegepast via de toediening van nanodeeltjes en andere methoden, heeft het zijn werkzaamheid aangetoond bij ziekten zoals allergisch astma en biedt het potentieel voor de behandeling van COVID-19-cytokinestormen.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur
Adriana Lopes da Silva is een zeer invloedrijke wetenschapper op het gebied van geneeskunde en onderzoek. Ze is verbonden aan verschillende prestigieuze instellingen, waaronder Hospital Israelita Albert Einstein, Universidade Estadual de Santa Cruz, University of Queensland, University of Toronto en Universidade Federal do Rio de Janeiro. Ze wordt ook ondersteund door FAPERJ. Haar onderzoeksinteresses strekken zich uit over algemene en interne geneeskunde, ademhalingssysteem, farmacologie en farmacie, en fysiologie. Deze studiegebieden zijn cruciaal voor het bevorderen van de menselijke gezondheid en medische kennis. Adriana Lopes da Silva wordt vermeld in de referentie van citaat [6].
