توسط Cocer Peptides 
1 ماه پیش
تمام مقالات و اطلاعات محصول ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای انتشار اطلاعات و اهداف آموزشی است.
محصولات ارائه شده در این وب سایت منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است. تحقیقات آزمایشگاهی (لاتین: *in glass*، به معنی در ظروف شیشه ای) در خارج از بدن انسان انجام می شود. این محصولات دارویی نیستند، توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده اند و نباید برای پیشگیری، درمان یا درمان هر گونه بیماری، بیماری یا بیماری استفاده شوند. ورود این محصولات به بدن انسان یا حیوان به هر شکلی طبق قانون اکیدا ممنوع است.
1. نمای کلی
اختلال طیف اوتیسم (ASD) گروهی از اختلالات عصبی رشدی است که با نقص در ارتباطات و تعامل اجتماعی و همچنین رفتارها و علایق تکراری و محدود کننده مشخص می شود. اکسی توسین، یک نوروپپتید که نقش مهمی در تنظیم رفتار اجتماعی ایفا می کند، به عنوان یک داروی کاندید بالقوه برای درمان اوتیسم ظاهر شده است. این مقاله به بررسی نقش و کاربردهای اکسی توسین در درمان اوتیسم می پردازد.
شکل 1. تنظیم اکسی توسین و سروتونین بر علائم اصلی اختلال طیف اوتیسم (ASD).
2. پایه بیولوژیکی اکسی توسین
2.1 ساختار و سنتز
اکسی توسین (OXT) یک ناپپتید حلقوی است که در آن دو اسید آمینه سیستئین یک پیوند دی سولفیدی درون مولکولی تشکیل می دهند. توسط هیپوتالاموس تولید شده و از غده هیپوفیز خلفی به جریان خون ترشح می شود. در سیستم عصبی مرکزی، نورونهای تولیدکننده اکسیتوسین عمدتاً در هسته paraventricular و هسته فوقاپتیک هیپوتالاموس متمرکز هستند. این نورونها آکسونها را به غده هیپوفیز خلفی و سایر نواحی مغز مانند آمیگدال، هیپوکامپ و قشر جلوی مغز پرتاب میکنند و در نتیجه عملکردهای فیزیولوژیکی و رفتاری مختلف را تنظیم میکنند.
2.2 مکانیسم عمل
اکسی توسین اثرات خود را با اتصال به گیرنده های اکسی توسین خاص (OXTR) اعمال می کند. OXTR متعلق به خانواده گیرنده های جفت شده با پروتئین G است و به طور گسترده در سراسر سیستم عصبی مرکزی و بافت های محیطی توزیع می شود. در مغز، فعال سازی OXTR می تواند آزادسازی انتقال دهنده های عصبی مانند دوپامین و سروتونین را تنظیم کند و در نتیجه بر تحریک پذیری نورون ها و شکل پذیری سیناپسی تأثیر بگذارد. در آمیگدال، اکسی توسین میتواند پاسخ نورونهای آمیگدال را به محرکهای اجتماعی تنظیم کند و بر پردازش اطلاعات احساسی و تواناییهای شناختی اجتماعی فرد تأثیر بگذارد.
3. نقش اکسی توسین در درمان اوتیسم
3.1 تأثیرات بر عملکرد اجتماعی
3.1.1 تعامل اجتماعی پیشرفته
مطالعات متعدد نشان می دهد که اکسی توسین ممکن است به بهبود تعامل اجتماعی در افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند. در مطالعهای که در آن به موشهای بالغ روزانه اکسی توسین (IU/kg 0.8) تزریق شد، حیوانات تحت درمان تنها پس از دو هفته دو برابر زمان بیشتری را صرف تعامل با شرکای اجتماعی کردند. در مطالعات انسانی، در حالی که برخی از نتایج کارآزمایی بالینی متفاوت است، برخی مطالعات اثرات مثبتی را نشان دادهاند. به عنوان مثال، مطالعه ای با استفاده از اکسی توسین (24 واحد بین المللی هر دو روز به مدت شش هفته) در کودکان مبتلا به اوتیسم، بهبودهای آماری قابل توجهی را در نمرات مقیاس پاسخگویی اجتماعی (SRS) نشان داد که نشان دهنده بهبود عملکرد اجتماعی است.
3.1.2 بهبود شناخت اجتماعی
اکسی توسین ممکن است بر نحوه تشخیص و درک علائم اجتماعی افراد مبتلا به اوتیسم تأثیر بگذارد. در مطالعات تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI)، شرکتکنندگان مرد بالغ مبتلا به اوتیسم افزایش قابل اعتمادی در فعالیت مغز در شکنج گیجگاهی فوقانی خلفی (pSTS) هنگام پردازش حرکت بیولوژیکی نقطهای نور برای شناسایی حالات عاطفی به دنبال یک دوز اکسی توسین داخل بینی (IN-OT) نشان دادند. این نشان می دهد که اکسی توسین ممکن است درک و پردازش نشانه های اجتماعی را در افراد مبتلا به اوتیسم افزایش دهد.
3.2 اثرات بر پردازش عاطفی
3.2.1 تنظیم فعالیت آمیگدال
آمیگدال نقش مهمی در پردازش عاطفی و رفتار اجتماعی دارد. دوزهای متعدد درمان اکسی توسین داخل بینی (4 هفته، 24 IU روزانه) منجر به کاهش مداوم در فعالیت مغز در آمیگدال دو طرفه شد که حتی پس از دوره درمان واقعی ادامه داشت و تا 4 هفته و 1 سال پس از درمان ادامه داشت. علاوه بر این، شرکتکنندگانی که کاهش شدیدتری در فعالیت آمیگدال داشتند، بهبودهای رفتاری بیشتری را نشان دادند، بهویژه در دلبستگی اجتنابی و عملکرد اجتماعی. این نشان می دهد که اکسی توسین ممکن است با تنظیم فعالیت آمیگدال، پردازش عاطفی و رفتار اجتماعی را در افراد مبتلا به اوتیسم بهبود بخشد.
3.2.2 افزایش توانایی تشخیص عاطفی
برخی از مطالعات نشان می دهد که اکسی توسین ممکن است به افراد مبتلا به اوتیسم کمک کند تا احساسات را بهتر تشخیص دهند. آزمایشات رفتاری شامل وظایفی مانند تشخیص حالات چهره نشان داد که تجویز اکسی توسین باعث بهبود دقت تشخیص عاطفی در شرکت کنندگان می شود.
3.3 تأثیرات بر رفتارهای تکراری و کلیشه ای
برخی از مطالعات نشان می دهد که اکسی توسین ممکن است تأثیر مفیدی بر رفتارهای تکراری و کلیشه ای در افراد مبتلا به اوتیسم داشته باشد. در مطالعه ای روی موش های بالغ، پس از چهار هفته درمان با اکسی توسین، رفتارهای تکراری تا 30 درصد کاهش یافت و این اثر تا چهار هفته پس از قطع درمان ادامه داشت. در مطالعات انسانی، استفاده از اکسی توسین (24 واحد بینالمللی هر دو روز به مدت شش هفته) در کودکان مبتلا به اوتیسم منجر به بهبودهای آماری قابلتوجهی در نمرات مقیاس رفتار تکراری - اصلاح شده (RBS) شد که نشاندهنده کاهش رفتارهای تکراری و کلیشهای است.
4. کاربرد اکسی توسین در درمان اوتیسم
پیشرفت تحقیقات بالینی
مطالعات تک دوز
بسیاری از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده (RCTs) اثرات تکدوز اکسیتوسین را بررسی کردهاند. مطالعات متعددی که شامل افراد عصبی و اوتیستیک میشود، نشان دادهاند که تجویز تک دوز اکسیتوسین در مقایسه با دارونما اثرات مفید قابلتوجهی دارد. در برخی از مطالعات، اکسی توسین داخل بینی تک دوز عملکرد را در وظایف اجتماعی خاص در میان بیماران اوتیستیک بهبود بخشید، مانند افزایش تماس چشمی و افزایش توجه به محرک های اجتماعی.
مطالعات طولانی مدت چند دوز
نتایج مطالعات در مورد استفاده طولانی مدت از اکسی توسین در دوزهای متعدد تا حدودی متناقض است. برخی از مطالعات اثرات مثبتی را نشان داده اند. در مطالعه ای بر روی کودکان مبتلا به اوتیسم، چهار هفته تجویز اکسی توسین مزمن (12 واحد بین المللی دو بار در روز) سیستم اکسی توسین درون زا را تحریک کرد، همانطور که با افزایش قابل توجه سطح اکسی توسین بزاقی 24 ساعت پس از آخرین تجویز اسپری داخل بینی نشان داد. علاوه بر این، کاهش متیلاسیون DNA ژن گیرنده اکسی توسین (OXTR) مشاهده شد که بیانگر افزایش بیان گیرنده است و با بهبود احساس امنیت همراه بود. در یک کارآزمایی 24 هفته ای فاز 2 کنترل شده با دارونما، کودکان و نوجوانان مبتلا به اوتیسم 3 تا 17 ساله روزانه 48 واحد بین المللی اکسی توسین داخل بینی دریافت کردند. نتایج تفاوت معنی داری بین گروه اکسی توسین و گروه دارونما در معیار پیامد اولیه، امتیاز خرده مقیاس کناره گیری اجتماعی اصلاح شده (ABC-mSW) نشان نداد.
5. نتیجه گیری
هورمون اکسی توسین نقش خاصی را در درمان اوتیسم نشان داده است و به طور بالقوه اثرات مثبتی بر عملکرد اجتماعی، پردازش هیجانی و رفتارهای کلیشه ای تکراری در افراد مبتلا به اوتیسم دارد.
منابع
[1] Szabó J، Mlynár M، Feješ A، و همکاران. اکسی توسین داخل بینی در مدل حیوانی ژنتیکی اوتیسم [J]. روانپزشکی مولکولی، 2024،29(2):342-347.DOI:10.1038/s41380-023-02330-6.
[2] Moerkerke M، Daniels N، Tibermont L، و همکاران. تجویز مزمن اکسی توسین سیستم اکسی توسینرژیک را در کودکان مبتلا به اوتیسم تحریک می کند [J]. Nature Communications، 2024,15(1):58.DOI:10.1038/s41467-023-44334-4.
[3] Hu L، Du X، Jiang Z، و همکاران. درمان اکسی توسین برای علائم اصلی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز [J]. مجله اروپایی فارماکولوژی بالینی، 2023،79(10):1357-1363.DOI:10.1007/s00228-023-03545-w.
[4] Sikich L، Kolevzon A، King BH، و همکاران. اکسی توسین داخل بینی در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم [J]. مجله پزشکی نیوانگلند، 2021،385(16):1462-1473.DOI:10.1056/NEJMoa2103583.
[5] Tanaka A، Furubayashi T، Arai M، و همکاران. تحویل اکسی توسین به مغز برای درمان اختلال طیف اوتیسم با استفاده از بینی.[J]. داروسازی مولکولی، 2018، 15 3:1105-1111.
[6] Agarikano OP N. اکسی توسین در مدل های حیوانی اختلال طیف اوتیسم [J]. نوروبیولوژی رشدی، 2017، 77. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:44632900
[7] Munesue T، Minabe Y. [نقش احتمالی اکسی توسین در اختلال طیف اوتیسم]. [J]. Seishin Shinkeigaku Zasshi = Psychiatria Et Neurologia Japonica, 2016,118 6:399-409.
[8] ژائو اف، ژانگ اچ، وانگ پی، و همکاران. اکسی توسین و سروتونین در تعدیل عملکرد عصبی: زیربنای عصبی بیولوژیکی رفتار مرتبط با اوتیسم [J]. مرزها در علوم اعصاب، جلد 16 - 2022.
محصول فقط برای استفاده تحقیقاتی موجود است:
