|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ Thymogeenstructuur
Bron: PubChem |
Volgorde: EW Molecuulformule: C 16H 19N 3O5 Moleculair gewicht: 333,34 g/mol CAS-nummer: 38101-59-6 PubChem-CID: 100094 Synoniemen: Oglufanide |
▎ Thymogeenonderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van Thymogen?
Sinds de jaren zestig hebben kernorganen van het dierlijke immuunsysteem – zoals beenmerg, thymus en milt – aanzienlijke wetenschappelijke aandacht getrokken vanwege hun potentieel om bioactieve verbindingen te produceren die de immuunfunctie beïnvloeden en medicinale beloftes inhouden. Halverwege de jaren zestig ontdekten onderzoekers een component in acetonextracten van de kalfthymus die een significante biologische activiteit vertoonde die in staat was onderdrukte immuunreacties bij muizen te herstellen. Vervolgens ontstonden vergelijkbare verbindingen zoals thymosine, thymopeptide en T-activator, die in de medische praktijk slechts beperkt werden toegepast als breedspectrum-immuunstimulantia van de eerste generatie.
Daaropvolgend diepgaand onderzoek naar thymosinecomponent 5 bracht wetenschappers ertoe de eerste peptidehormonen te ontdekken die de immuunsysteemfunctie van zoogdieren reguleren, waaronder thymosine α1 (bevat 28 aminozuurresiduen), thymosine β4 (bevat 43 residuen) en thymosine bèta (bevat 49 residuen). Te midden van deze onderzoeksgolf ontstond Thymogen. Thymogen is een kort peptide dat uitsluitend bestaat uit twee aminozuren (glutaminezuur-tryptofaan, Glu-Trp), waarvan de werkzame stof het mononatriumzout van L-α-glutamine - L-tryptofaan mononatriumzout is, identiek aan de natuurlijke verbinding die chromatografisch geïsoleerd is uit het thymusextract. De unieke moleculaire structuur en potentiële immunomodulerende eigenschappen hebben geleid tot voortdurend wetenschappelijk onderzoek naar de werkingsmechanismen ervan op het gebied van immuunregulatie, weefselherstel en cellulaire signaalroutes, met als doel preventie en behandeling van verschillende ziekten te bereiken.
Wat is het werkingsmechanisme van Thymogen?
Immuunregulatie:
Activering van immuunreceptoren en signaalroutes: Studies tonen aan dat Thymogen immuun-TLR/RLR-receptoren en hun signaalfactorgenen activeert. In kweken van THP-1 monocytenleukemiecellen en gezond donorbloed stimuleert Thymogen de expressie van endosomale TLR3/7/8/9-receptoren, cytoplasmatische sensoren RIG1/MDA5 en signaalfactoren NFκB1 en MAVS [1] . Dit geeft aan dat Thymogen de immuunrespons van het lichaam moduleert en de immuunafweercapaciteiten verbetert door deze cruciale immuungerelateerde receptoren en signaalroutes te activeren. NFκB1 neemt bijvoorbeeld deel aan ontstekingsreacties en immuunregulatie; De stimulatie van de signaalfactorgenen door Thymogen helpt relevante immuunreacties te initiëren ter verdediging tegen invasie van pathogenen.
Modulatie van cytokinesecretie: In de bovengenoemde celkweeksystemen induceert Thymogen de secretie van inflammatoire cytokines TNF-α en IL-1β. Cytokinen spelen cruciale communicatie- en regulerende rollen in het immuunsysteem. TNF-α en IL-1β zijn betrokken bij het initiëren en moduleren van ontstekingsreacties. Hun verhoogde secretie geeft aan dat Thymogen de immuunrespons van het lichaam kan sturen in de richting van de verdediging van pathogenen door de secretie van cytokines te reguleren [1].
Regulatie van genexpressie: Componenten van Thymogen, zoals het EW-dipeptide (dwz Thymogen zelf), kunnen genexpressie moduleren. Het reguleert de synthese van heat shock-eiwitten, cytokines, fibrinolyse, senescentiegenen en andere factoren, evenals cellulaire processen, waaronder differentiatie, proliferatie en apoptose. Heat shock-eiwitten spelen bijvoorbeeld een cruciale rol bij cellulaire stressreacties. De regulatie van de synthese door Thymogen helpt cellen zich beter aan te passen aan veranderingen in de omgeving en schade te weerstaan [2].
Antivirale effecten:
Directe antivirale activiteit: In vitro-experimenten tonen aan dat Thymogen-spray lokale antivirale activiteit vertoont tegen SARS-CoV-2 bij een virale titer van 5,2 log TCID50 in Vero CCL81-celculturen. Dit gebeurt door directe interactie met het virus, waardoor processen zoals adsorptie, invasie en replicatie worden beïnvloed, waardoor virale infectie en overdracht worden geremd [3]..
Verbeterde immuungemedieerde indirecte antivirale effecten: Vanwege zijn immuunmodulerende eigenschappen activeert Thymogen immuunreceptoren en signaalroutes, reguleert het de cytokinesecretie en verbetert het de immuunafweercapaciteiten van het lichaam. Het bestrijdt indirect virale infecties door de algehele immuunfunctie te versterken. Geactiveerde immuuncellen kunnen bijvoorbeeld virusgeïnfecteerde cellen effectiever herkennen en elimineren, waardoor antivirale effecten worden bereikt [1].
Figuur 1 TRH-TSH-T3-feedbacklus [3].
Celreparatie en regeneratie:
Antioxiderende effecten: Bij experimenten met acuut giftig leverletsel onderdrukt Thymogen oxidatieve peroxidatiereacties. Wanneer het werd toegediend na door koolstoftetrachloride geïnduceerd leverletsel, verlaagde Thymogen de concentraties malondialdehyde (MDA), wat aangeeft dat het in staat is om door oxidatieve stress geïnduceerde cellulaire schade te verminderen. Dit gebeurt omdat oxidatieve stress overmatige vrije radicalen genereert die intracellulaire biomoleculen aanvallen, zoals lipiden, eiwitten en DNA, wat leidt tot cellulaire schade en disfunctie. De antioxiderende eigenschappen van Thymogen beschermen cellen tegen schade door vrije radicalen [5].
Stimulatie van celregeneratie: Op dezelfde manier stimuleert Thymogen in modellen voor acuut toxisch leverletsel de reparatieve regeneratie van hepatocyten. Dit gebeurt waarschijnlijk door het reguleren van de expressie van genen die geassocieerd zijn met celproliferatie, differentiatie en apoptose. Het bevordert bijvoorbeeld de proliferatie van hepatocyten, waardoor het herstel en de regeneratie van beschadigd leverweefsel wordt versneld om de normale leverfunctie te herstellen [5]..
Effecten op het mineraal-, pigment- en lipidenmetabolisme: In onderzoeken naar gedomesticeerde elanden met hoefblessures heeft het opnemen van Thymogen in behandelingsprotocollen voor ernstig gewonde elanden een grotere normalisatie van het mineraalmetabolisme mogelijk gemaakt, terwijl verstoringen in het pigment- en lipidenmetabolisme tot een minimum werden beperkt. Dit geeft aan dat Thymogen de metabolische processen van mineralen, pigmenten en lipiden beïnvloedt door sleutelpunten in relevante metabolische routes te reguleren, waardoor het metabolische evenwicht behouden blijft [6]..
Effecten op het eiwit-, stikstof- en koolhydraatmetabolisme: Bij castratie-experimenten met beren verzachtte Thymogen de intensiteit van pathologische katabole faseveranderingen aanzienlijk en vergemakkelijkte het de normalisatie van biochemische indicatoren tijdens de laatste experimentele fase. Dit wijst op het regulerende effect van Thymogen op het eiwit-, stikstof- en koolhydraatmetabolisme, waardoor mogelijk de metabolische stabiliteit behouden blijft door de activiteit of genexpressie van relevante metabolische enzymen te beïnvloeden [6]..
Wat zijn de toepassingen van Thymogen?
Antiviraal veld: In onderzoeken gericht op het nieuwe coronavirus werd bij experimenten met Vero CCL81-celculturen Thymogen®-spray vergeleken met de antiseptische Miramistin®-oplossing om hun lokale antivirale activiteit tegen SARS-CoV-2 te onderzoeken. De resultaten toonden geen toxische effecten op Vero-cellen bij de onderzochte concentraties. Bovendien vertoonde Thymogen®-spray in een reeks experimenten lokale antivirale activiteit tegen SARS-CoV-2 bij een virale titer van 5,2 log TCID50. Dit wijst op een aanzienlijk potentieel voor Thymogen®-neusspray als actueel middel voor de preventie en behandeling van COVID-19 [3].
Behandeling van leverziekte: In onderzoeken naar acute toxische leverziekte induceerde continue intraperitoneale toediening van tetrachloorkoolstof gedurende 5 dagen hepatische steatose, verminderde katalase-activiteit en verhoogde malondialdehyde-niveaus. Toediening van Thymogen en zijn structurele analogen (verkregen door het hechten van het aminozuur D-Ala aan de N- of C-terminus van het peptidemolecuul) remde oxidatieve peroxidatiereacties en stimuleerde het herstel en de regeneratie van hepatocyten. Hiervan vertoonden de analogen van Thymogen meer uitgesproken hepatotrope en antioxiderende effecten vergeleken met Thymogen. Het effect was het meest uitgesproken toen het aminozuur werd toegevoegd aan de C-terminus van het molecuul. Dit toont aan dat Thymogen en zijn analogen positieve effecten uitoefenen bij het herstel van leverschade [5]..
Immunomodulatie en infectietherapie: Het peptidegeneesmiddel thymaline kan worden toegepast bij verschillende aandoeningen die verband houden met immuundisfunctie, virale en bacteriële infecties, normalisatie van regeneratie, immunosuppressie en hematopoëtische onderdrukking na chemotherapie en radiotherapie. Een van de componenten ervan, het EW-dipeptide (dwz het medicijn Thymogen), reguleert genexpressie, heat shock-eiwitsynthese, cytokines, fibrinolyse, senescentiegenen en cellulaire differentiatie, proliferatie en apoptose. Thymogen is effectief tegen verschillende virale infecties en vertoont therapeutische werkzaamheid bij de uitgebreide behandeling van COVID-19 veroorzaakt door een coronavirusinfectie [2].
Conclusie
Thymogen vertoont multidimensionale biologische activiteit. Het handhaaft de immuunhomeostase en verbetert het anti-infectieuze vermogen door immuun-TLR/RLR-receptoren te activeren, de cytokinesecretie te reguleren (bijv. TNF-α, IL-1β) en de functie van de immuuncellen te moduleren. Het toont in vitro antivirale activiteit aan tegen SARS-CoV-2. Bovendien beperkt het de schade door oxidatieve stress te onderdrukken en het herstel/regeneratie van weefselcellen (bijvoorbeeld hepatocyten) te stimuleren. terwijl het het mineraal-, pigment- en lipidenmetabolisme reguleert om het metabolische evenwicht te behouden. Het kan helpen bij de preventie en behandeling van COVID-19, leverschade herstellen en worden gebruikt voor preoperatieve immuunconditionering bij oudere kankerpatiënten om postoperatieve complicaties te verminderen en de hersteltijd te verkorten. Dit maakt het gunstig voor interventies bij immuungerelateerde ziekten en weefselherstel.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur
Kim H is een onderzoeker die zich richt op het gebied van de botbiologie en de fysiologische functies van schildklierhormonen. Hun onderzoek concentreert zich voornamelijk op de regulerende rol van schildklierhormonen in biologische processen die verband houden met de ontwikkeling van het skelet, met een focus op het verkennen van de onderliggende moleculaire en cellulaire mechanismen. Kim H gebruikt vaak een combinatie van experimentele methoden, zoals moleculaire biologietechnieken en biologische modelsystemen, om diepgaande onderzoeken uit te voeren, met als doel het theoretische begrip van de interactie tussen endocriene factoren en de gezondheid van het skelet te verrijken. Kim H wordt vermeld in de referentie van citaat [4].
