|
1 zestawy (10 fiolek)
| Ilość: | |
|---|---|
▎ Badania Vesugena
Tło molekularne
Vesugen jest oznaczeniem handlowym stosowanym w opublikowanej literaturze dla syntetycznego tripeptydu Lys-Glu-Asp (KED). PubChem wymienia kwas lizylo-glutamylo-asparaginowy pod numerem CID 87571363, z sekwencją KED, wzorem cząsteczkowym C15H26N4O8 i masą cząsteczkową około 390,39 g/mol. W opublikowanych badaniach zbadano KED w systemach hodowli komórkowych, zwierzęcych i modelowaniu molekularnym; odkrycia pozostają specyficzne dla warunków eksperymentalnych, w których zostały wygenerowane.[9]
Postęp badań
V.Ch. Khavinson i współpracownicy zbadali Vesugen i peptyd D-7 w tkankowo specyficznych hodowlach komórkowych uzyskanych od młodych i starych zwierząt oraz w hodowlach zdysocjowanych komórek śródbłonka naczyń. Autorzy odnotowali zwiększoną ekspresję białka związanego z proliferacją Ki-67 po ekspozycji na peptyd. Do modelowania możliwych interakcji Vesugen i D-7 z regionem promotora genu MKI67 wykorzystano także analizę dokowania molekularnego. W modelu obliczeniowym oba peptydy zetknęły się z sekwencją CATC w raportowanym regionie rdzenia promotora. Ponieważ ten element badania opierał się na dokowaniu molekularnym, potwierdza on proponowany model interakcji, a nie bezpośrednią eksperymentalną demonstrację wiązania peptydu z genomowym DNA w komórkach.[2]
Vladimir Khavinson i współpracownicy badali peptydy KED i EDR w mysim modelu 5xFAD oraz w powiązanych eksperymentach neuronalnych. KED podawano dootrzewnowo myszom 5xFAD w wieku od 2 do 4 miesięcy zgodnie z protokołem badania. Autorzy podali, że KED ma tendencję do zwiększania neuroplastyczności hipokampa oraz że KED i EDR są powiązane z zachowaniem pomiarów kręgosłupa dendrytycznego w modelu eksperymentalnym. Do zbadania możliwych interakcji zależnych od sekwencji jako proponowanego mechanizmu wykorzystano modelowanie molekularne i dokowanie peptyd-DNA. Obserwacje te wygenerowano w genetycznie zmodyfikowanym modelu myszy i systemach obliczeniowych i nie ustalono skutków u ludzi.[3]
Ryc. 1. W cytowanym badaniu odnotowano pomiary długoterminowego wzmocnienia hipokampa u myszy typu dzikiego i myszy 5xFAD eksponowanych na roztwory fizjologiczne, EDR lub KED.[3]
Rysunek źródłowy pokazuje przebieg w czasie nachylenia fEPSP przed i po indukcji LTP oraz względne nachylenie fEPSP użyte do oszacowania plastyczności. Definicje grup, analizę statystyczną i pełne warunki eksperymentalne podano w oryginalnej publikacji.[3]
NI Chalisova i współpracownicy badali Lys-Glu-Asp w kulturach organotypowych tkanek układu neuroimmunoendokrynnego oraz w modelu asocjacyjnego uczenia się pszczół miodnych. W eksperymentach z kulturami tkankowymi autorzy odnotowali zmiany w markerach związanych z proliferacją i apoptozą, w tym wyższe pomiary Ki-67 i niższe wartości p53 w hodowlach szyszynki, wraz ze zmianami w ekspresji CD5 i CD68. Wielkość niektórych reakcji różniła się pomiędzy kulturami pochodzącymi od młodszych i starszych zwierząt. W publikacji opisano także zmiany w pomiarach uczenia się skojarzeniowego u pszczół miodnych. Odkrycia te opisują kulturę organotypową i modele behawioralne bezkręgowców, a nie wyniki kliniczne.[1]
NS Linkova i współpracownicy zbadali skład komórkowy tkanki limfatycznej szyszynki w hodowli organotypowej i porównali kilka krótkich peptydów. Autorzy podali, że Vilon i Epithalon wpływały na różnicowanie w kierunku wybranych populacji limfocytów, podczas gdy tripeptyd Vesugen nie zmieniał zdolności różnicowania komórek odpornościowych szyszynki, ale był powiązany ze zwiększonym potencjałem proliferacyjnym. Dlatego też badanie wykazało związaną z proliferacją odpowiedź na Vesugen, bez wykazania takich samych efektów różnicowania jak w przypadku peptydów porównawczych.[4]
NA Kraskovskaya i współpracownicy wykorzystali pierwotne neurony hipokampa myszy narażone na warunki synaptotoksyczne związane z amyloidem jako model in vitro. Przy stężeniu podanym w publikacji EDR wiązał się z 71% wzrostem liczby grzybów, podczas gdy KED był związany z około 20% wzrostem w porównaniu ze stanem modelowym. Pomiary te uzyskano w hodowanych neuronach myszy i powinny ograniczać się do systemu eksperymentalnego in vitro opisanego przez autorów.[5]
LS Kozina i współpracownicy ocenili krótkie peptydy regulatorowe Pinealon, Vesugen, Vilon i Epitalon w kilku systemach modelowych in vitro. Autorzy podali, że peptydy nie wykazywały bezpośredniej aktywności przeciwutleniającej w zastosowanych testach, ale zmieniły pomiary peroksydacji lipidów w preparatach ludzkich lipoprotein i zwiększoną stabilność błony erytrocytów przed hemolizą osmotyczną. Odnotowali także zmiany w pomiarach wewnątrzkomórkowych reaktywnych form tlenu i żywotności komórek neuronalnych, przy czym różnice w testowanych systemach były specyficzne dla peptydów. Prace przeprowadzono in vitro i nie ustalono farmakologii ani efektów klinicznych in vivo.[6]
Elena Sakhenberg i współpracownicy zastosowali system transróżnicowania in vitro łączący mikroRNA, czynniki transkrypcyjne i małe cząsteczki, aby wygenerować indukowane komórki neuronowe z mezenchymalnych komórek macierzystych płodu. Na późniejszym etapie procesu dokonano oceny KED, EDR i AEDG. Autorzy podali, że AEDG i KED były powiązane z 15% spadkiem ekspresji p21 i 1,51-2,4-krotnym spadkiem aktywności beta-galaktozydazy w warunkach badania. Peptydy nie zmieniły znacząco ekspresji TUj-1 ani LaminB1. Odkrycia te uzyskano w zmodyfikowanym modelu różnicowania in vitro.[7]
Ryc.2. Morfologia komórek po ekspozycji na krótkie peptydy podczas eksperymentu in vitro z transróżnicowaniem neuronów.[7]
Rysunek źródłowy przedstawia reprezentatywne obrazy mikroskopowe z kontrastem fazowym indukowanych komórek neuronowych w warunkach kontrolnych i po ekspozycji na AEDG, EDR lub KED. Pełne warunki hodowli i metody analityczne podano w oryginalnej publikacji.[7]
Sergio Caputi i współpracownicy badali AED, KED, KE, AEDG i mieszaninę czterech peptydów w ludzkich komórkach macierzystych więzadła przyzębia hodowanych w warunkach podstawowych i neuroindukcyjnych. Stosując analizę immunofluorescencyjną i Western blot, autorzy odnotowali wyższą ekspresję GAP43 i Nestin w wybranych warunkach KED i mieszaniny peptydów. Pomiary MTT wykazały także zależne od peptydu i czasu różnice w proliferacji komórek. Wyniki te uzyskano w hodowanych ludzkich komórkach macierzystych i stanowią raczej odkrycia związane z różnicowaniem in vitro niż dowody skutków neurologicznych u ludzi.[8]
Ryc.3. Pomiary proliferacji MTT odnotowano w ludzkich komórkach macierzystych więzadła przyzębia wystawionych na działanie AEDG, KE, AED, KED lub mieszaniny peptydów.[8]
Dane źródłowe porównują pomiary gęstości optycznej po 24, 48 i 72 godzinach oraz po 1 tygodniu hodowli. Porównania statystyczne i pełne warunki hodowli przedstawiono w oryginalnej publikacji.[8]
Ograniczenia badawcze
Dowody podsumowane powyżej opierają się głównie na kulturach organotypowych, pierwotnych hodowlach neuronów, systemach komórek macierzystych, modelach zwierzęcych i analizach dokowania molekularnego. Podejścia te dotyczą różnych kwestii eksperymentalnych i nie są bezpośrednio zamienne. W szczególności molekularne dokowanie KED z promotorem MKI67 jest modelem obliczeniowym i samo w sobie nie wykazuje bezpośredniego wiązania genomu ani zaangażowania docelowego w żywych komórkach.[2] W cytowanych badaniach nie ustalono również profilu farmakokinetycznego, ogólnoustrojowej biodostępności, długoterminowego bezpieczeństwa ani skuteczności klinicznej preparatu Vesugen/KED u ludzi.
Kolejnym ograniczeniem jest koncentracja dowodów w nakładających się grupach badawczych i ograniczona niezależna replikacja proponowanych mechanizmów bioregulatora peptydowego. KED powodował także różne reakcje w zależności od typu komórek: na przykład Vesugen zwiększył potencjał proliferacyjny bez zmiany różnicowania komórek odpornościowych w hodowlach szyszynki, podczas gdy inne badania wykazały zmiany w markerach neuronów lub komórek macierzystych.[4,7,8] Interpretacja powinna zatem pozostać powiązana z dokładną tożsamością peptydu, modelem, stężeniem i punktem końcowym podanym w każdej publikacji.
COCER Peptides przedstawia Vesugen (KED) wyłącznie do badań laboratoryjnych i zastosowań analitycznych. Nie jest przeznaczony do stosowania u ludzi ani weterynarii. Ten materiał nie jest reprezentowany jako zatwierdzony przez FDA produkt leczniczy, lek, suplement diety, wyrób medyczny ani produkt weterynaryjny. Badania opisane powyżej stanowią podsumowanie ustaleń zgłoszonych w publikacjach stron trzecich i nie stanowią oświadczenia dotyczącego skuteczności klinicznej, bezpieczeństwa, diagnozy, leczenia, profilaktyki ani instrukcji użytkowania.
