▎ GHK CU تحقیقات
پیشینه تحقیق GHK CU چیست؟
در دهه 1970، دانشمندان آمریکایی با بررسی اثرات پلاسمای انسان بر بافتهای گروههای سنی مختلف، مشاهدات دقیقی انجام دادند. هنگامی که پلاسمای افراد جوان به بافت کبد افراد مسن اضافه شد، بافت کبد مسن شروع به تولید موثر پروتئین های خاصی مانند پروتئین بافت جوان کرد. پس از تجزیه و تحلیل عمیق، در سال 1973، او با موفقیت GHK CU را از سرم انسانی جدا کرد. این کمپلکس توسط یک تری پپتید متشکل از گلیسین، هیستیدین و لیزین که محکم به یون مس متصل شده اند، تشکیل می شود. تحقیقات بیشتر نشان داد که GHK CU به طور طبیعی در فرآیندهای فیزیولوژیکی انسان در بزاق، خون و ادرار وجود دارد. سطوح غلظت آن ارتباط نزدیکی با سن دارد: در پلاسمای افراد 20 ساله به حدود 200 نانوگرم در میلی لیتر می رسد، اما در سن 60 سالگی به شدت به حدود 80 نانوگرم در میلی لیتر کاهش می یابد.
تحقیقات بعدی برای گسترش مرزهای درک GHK CU ادامه دارد. در اوایل دهه 1980، محققان کشف کردند که بدن انسان GHK را در محل های آسیب آزاد می کند و به طور جسورانه نقش بالقوه آن را به عنوان یک سیگنال کلیدی اولیه برای ترمیم پوست فرض کردند. از آن زمان، تحقیقات گسترده ای بر نقش GHK CU در بازسازی بافت، به ویژه در بازسازی پوست متمرکز شده است. GHK CU سنتز کلاژن، الاستین و گلیکوزآمینوگلیکان ها را تحریک می کند و در عین حال فعالیت متالوپروتئینازها و مهارکننده های آنها را تنظیم می کند. اثرات مثبتی در ضد التهاب، دفاع آنتی اکسیدانی و رگزایی دارد و به تدریج به موضوع تحقیقات در زمینه های مختلف از جمله بیوشیمی، پوست و پزشکی بازساختی تبدیل می شود.
مکانیسم اثر GHK CU چیست؟
ترویج بهبود زخم
تکثیر و مهاجرت سلولی: GHK CU تکثیر و مهاجرت سلول های مختلف از جمله فیبروبلاست های پوست و سلول های اندوتلیال را تحریک می کند. به عنوان مثال، در محل زخم پوست، سنتز اجزای ماتریکس خارج سلولی مانند کلاژن و الاستین را توسط فیبروبلاست ها تسریع می کند و پشتیبانی ساختاری برای بهبود زخم فراهم می کند. به طور همزمان، سلول های اندوتلیال را جذب می کند تا به سمت زخم مهاجرت کنند و باعث تشکیل عروق خونی جدید می شود. این مواد مغذی و اکسیژن کافی را به زخم می رساند و روند بهبود را تسریع می کند [1].
تنظیم فاکتورهای رشد: این کمپلکس بیان و آزادسازی فاکتورهای رشد متعدد، مانند تبدیل فاکتور رشد β (TGF-β) و فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) را تعدیل می کند. با در نظر گرفتن VEGF به عنوان مثال، GHK CU ترشح آن را تقویت می کند، که به نوبه خود تکثیر سلول های اندوتلیال عروقی و رگ زایی را تحریک می کند - فرآیندهای حیاتی برای بهبود زخم [1].
اثرات ضد التهابی
مهار واسطه های التهابی: GHK CU تولید و انتشار چند واسطه التهابی، از جمله فاکتور نکروز تومور-α (TNF-α) و اینترلوکین-1β (IL-1β) را سرکوب می کند. این واسطه ها نقش کلیدی در پاسخ های التهابی دارند. با مهار بیان آنها، GHK CU شدت و مدت التهاب را کاهش می دهد و در نتیجه آسیب بافتی را کاهش می دهد [2].
تعدیل سلول های ایمنی: همچنین عملکرد سلول های ایمنی را تنظیم می کند. با تعدیل پلاریزاسیون ماکروفاژها به سمت ماکروفاژهای ضد التهابی، انتشار واسطه های التهابی را کاهش می دهد و باعث ترمیم بافت می شود [2].
ترمیم DNA
فعال سازی مسیرهای ترمیم: GHK CU مسیرهای ترمیم DNA داخل سلولی را فعال می کند. هنگامی که سلول ها توسط عوامل مختلف درون زا یا برون زا آسیب می بینند، یک سری مکانیسم های ترمیم DNA را آغاز می کنند. GHK CU ترمیم DNA آسیب دیده را با تنظیم فعالیت آنزیم های ترمیم کننده مرتبط مانند DNA پلیمراز و لیگاز ترویج می کند و در نتیجه ثبات ژنومی را حفظ می کند [2].
محافظت آنتی اکسیدانی: دارای ظرفیت آنتی اکسیدانی است که آسیب DNA ناشی از گونه های اکسیژن فعال (ROS) را کاهش می دهد. ROS می تواند باعث شکستن رشته DNA و اکسیداسیون باز شود. با حذف ROS، GHK CU به طور غیرمستقیم از DNA در برابر آسیب محافظت می کند و شرایط مطلوبی را برای ترمیم DNA ایجاد می کند [1].
تنظیم کننده دیابت سلولی
ترویج دیابت انرژی: با توجه به متابولیسم انرژی سلولی، GHK CU ممکن است بر عملکرد میتوکندری تأثیر بگذارد. میتوکندری ها به عنوان نیروگاه های سلولی عمل می کنند و GHK CU ممکن است با تنظیم فعالیت آنزیم های مرتبط با میتوکندری - مانند آنزیم هایی که در چرخه اسید تری کربوکسیلیک و فسفوریلاسیون اکسیداتیو دخیل هستند - کارایی تولید انرژی سلولی را افزایش دهد و در نتیجه نیازهای انرژی را در طی فرآیندهای سلولی مانند رشد و ترمیم برآورده کند [2].
تنظیم کننده سنتز مواد: GHK CU همچنین سنتز مواد حیاتی درون سلولی را تعدیل می کند. همانطور که قبلا ذکر شد، سنتز اجزای ماتریکس خارج سلولی مانند کلاژن و الاستین را تقویت می کند. علاوه بر این، سنتز و متابولیسم مواد درون سلولی مانند پروتئین ها و لیپیدها را تحت تأثیر قرار می دهد و در نتیجه عملکردهای فیزیولوژیکی سلولی طبیعی را حفظ می کند [2]..
کاربردهای GHK CU چیست؟
بهبود زخم: GHK CU دارای توانایی بهبود زخم است. آنژیوژنز را تحریک می کند، مواد مغذی و اکسیژن کافی را به محل زخم می رساند و در نتیجه ترمیم و بازسازی بافت را تسریع می کند. GHK CU همچنین از عملکرد فیبروبلاست های پوستی پشتیبانی می کند و سنتز کلاژن، الاستین و گلیکوزامینوگلیکان ها را تقویت می کند. این به ساخت یک ماتریکس خارج سلولی سالم کمک می کند و روند بهبود زخم را تسریع می کند. در مطالعه Pickart L در مورد آسیب های پوستی، درمان با فرمولاسیون های حاوی GHK CU به طور قابل توجهی سرعت بهبود زخم را تسریع کرد و کیفیت بهبود را بهبود بخشید [2].
اثرات ضد التهابی: با مهار مسیرهای پیام رسانی مرتبط با التهاب، پاسخ های التهابی را کاهش می دهد. در هر دو مدل موش آسیب حاد ریه (ALI) ناشی از لیپوپلیساکارید (LPS) و آزمایشهای آزمایشگاهی با ماکروفاژهای RAW 264.7، تیمار GHK CU تولید گونههای فعال اکسیژن (ROS) را کاهش داد، فعالیت سوپراکسید دیسموتاز (SOD) را افزایش داد، و تولید فاکتورهای التهابی -αF را کاهش داد. اینترلوکین-6 (IL-6)، که با مهار مسیرهای سیگنالینگ NF-κB p65 و p38 MAPK به دست می آید. بنابراین، GHK CU پتانسیل درمانی را برای بیماری های مرتبط با التهاب مانند ALI / سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) نشان می دهد [3].
محافظت سلولی: اثرات محافظتی سلولی متعددی را نشان می دهد. در بیماری انسداد مزمن ریه (COPD)، بافت ریه را محافظت و ترمیم می کند و در عین حال عملکرد فیبروبلاست COPD را بازیابی می کند. همچنین مولکولهایی مانند NFκB را که اعتقاد بر این است که بیماریهای پیری را تسریع میکنند، مهار میکند و پتانسیل ضد پیری را نشان میدهد. علاوه بر این، فعالیت های ضد اضطراب، ضد درد و ضد پرخاشگری را نشان می دهد و عملکردهای پاکسازی سلولی را از طریق سیستم پروتئازوم فعال می کند و محافظت سلولی جامعی را ارائه می دهد [2] .
ترمیم DNA: GHK CU در فرآیندهای ترمیم DNA داخل سلولی شرکت می کند، به حفظ ثبات ژنومی کمک می کند و آسیب شناسی سلولی و مشکلات پیری ناشی از آسیب DNA انباشته را کاهش می دهد. این امر از پیشگیری و درمان بیماری های مرتبط با آسیب DNA پشتیبانی می کند [2].
نتیجه گیری
به عنوان یک کمپلکس تری پپتید-مس درون زا، GHK CU فعالیت بیولوژیکی چند بعدی را نشان می دهد. با فعال کردن مسیرهای سیگنالینگ مانند PI3K/Akt و MAPK/ERK، تکثیر فیبروبلاست، رگزایی و سنتز ماتریکس خارج سلولی را ترویج میکند و نقش مهمی در بهبود زخم بازی میکند. همچنین عملکردهای ضد التهابی، آنتی اکسیدانی و تعدیل کننده ایمنی را نشان می دهد، آسیب التهابی بافت را کاهش می دهد و به ترمیم تروما و مداخله بیماری التهابی کمک می کند.
درباره نویسنده
مطالب ذکر شده در بالا همگی توسط Cocer Peptides تحقیق، ویرایش و گردآوری شده اند.
نویسنده مجله علمی
لورن پیکارت یک بیوشیمیدان مشهور و بنیانگذار شرکت بیولوژی پوست بود که در مطالعه پپتیدهای مس و کاربردهای آنها در سلامت و پیری پوست تخصص داشت. او پپتید مس GHK CU را در سال 1973 طی تحقیقات دکترای خود در دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو کشف کرد. این کشف منجر به توسعه پپتیدهای مسی جوان کننده پوست و تأسیس Skin Biology Inc. در سال 1994 شد. کار او به طور قابل توجهی به درک بیولوژی پوست و توسعه درمان های ضد پیری کمک کرده است. تحقیقات Pickart همچنان بر حوزه پوست و پزشکی بازساختی تأثیر می گذارد. لورن پیکارت در مرجع استناد [2] ذکر شده است.
