|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ Retatrutide-structuur
Bron: PubChem |
Volgorde: YA⊃1;QGTFTSDYSI-L⊃2;LDKK⁴AQA⊃1;AFIEYLLEGGPSSGAPPPS⊃3; Molecuulformule: C 221H 342N 46O68 Moleculair gewicht: 4731 g/mol CAS-nummer: 2381089-83-2 PubChem klantnummer: 171390338 Synoniemen:LY3437943 |
▎ Retatrutide-onderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van Retatrutide?
De onderzoeksachtergrond van Retatrutide hangt nauw samen met de steeds ernstiger wordende mondiale problemen van obesitas en metabolisme, evenals met de beperkingen van bestaande therapeutische medicijnen: obesitas en metabolisme vormen een ernstige bedreiging voor de volksgezondheid, waarbij de mondiale obesitaspopulatie naar verwachting in 2035 4,005 miljard zal bereiken en het aantal metabolismepatiënten zal toenemen tot 592 miljoen, resulterend in aanzienlijke mondiale gezondheidszorguitgaven als gevolg van metabolisme. Multi-target receptoragonistpeptiden zijn naar voren gekomen als een oplossing die in staat is obesitas te voorkomen, het metabolisme te behandelen en de toxische bijwerkingen van bestaande medicijnen te vermijden, waardoor ze een trend zijn geworden in de ontwikkeling van obesitas- en metabolismebehandelingen.
Wat is het werkingsmechanisme van Retatrutide?
Regulering van het energiemetabolisme door middel van multireceptoractivatie
Retatrutide is een drievoudige receptoragonist die zich richt op de glucose-afhankelijke insulinetropische polypeptidereceptor (GIPR), glucagonachtige peptide-1-receptor (GLP-1R) en glucagonreceptor (GCGR). Het activeert tegelijkertijd deze drie receptoren en reguleert het energiemetabolisme via meerdere routes.
GIPR-agonistische werking:
GIP is een intestinaal insuline-afscheidend hormoon dat wordt uitgescheiden door de K-cellen in de darmen en dat vrijkomt na de maaltijd. Retatrutide activeert de GIPR, bevordert de insulinesecretie, verbetert de insulinegevoeligheid en helpt daardoor het lichaam effectiever glucose te absorberen en te gebruiken, waardoor de bloedsuikerspiegel wordt verlaagd. Bovendien kan GIP het vetmetabolisme beïnvloeden door de adipocytfunctie te reguleren en de vetophoping te verminderen [1].
GLP-1R-agonistactiviteit:
GLP-1 is een peptidehormoon dat wordt uitgescheiden door L-cellen in de darmen. Na activering van GLP-1R produceert Retatrutide verschillende gunstige effecten. Het kan de insulinesecretie op een glucoseconcentratie-afhankelijke manier stimuleren, waardoor de bloedsuikerspiegel wordt verlaagd. Het kan de maaglediging vertragen, de verzadiging vergroten en de voedselinname verminderen. GLP-1R-agonisme kan ook inwerken op het centrale zenuwstelsel, waardoor de eetlust en de energiebalans worden gereguleerd, waardoor gewichtsverlies wordt bevorderd [2].
GCGR-agonistische effecten:
Glucagon verhoogt doorgaans de bloedsuikerspiegel, maar onder invloed van Retatrutide veroorzaakt GCGR-agonisme verschillende effecten. Het bevordert de glycogenolyse en gluconeogenese in de lever. Door de gecombineerde effecten van Retatrutide ervaart het lichaam geen simpele verhoging van de bloedsuikerspiegel, maar reguleert het in plaats daarvan het energiemetabolisme om de vetafbraak te verhogen, waardoor gewichtsverlies en een verbeterd metabolisme worden bereikt. GCGR-agonisme kan ook het lipidenmetabolisme in de lever beïnvloeden, waardoor de accumulatie van levervet wordt verminderd [3].
Effecten op diabetesgerelateerde fysiologische processen
Door gelijktijdig op de bovengenoemde drie receptoren in te werken, beïnvloedt Retatrutide meerdere fysiologische processen die verband houden met het metabolisme.
Bloedglucoseregulatie:
Door GIPR en GLP-1R te activeren om de insulinesecretie te bevorderen en GCGR op de juiste manier te reguleren, kan Retatrutide de bloedsuikerspiegel verlagen. Het hypoglycemische effect is uitgesproken wanneer de bloedglucose verhoogd is, terwijl het onwaarschijnlijk is dat hypoglykemie ontstaat wanneer de bloedglucose normaal is, wat gunstig is voor de bloedglucoseregulatie bij diabetespatiënten [4]..
Gewichtsbeheersing:
Retatrutide vertoont een aanzienlijke werkzaamheid bij gewichtsbeheersing. Door GLP-1R te activeren, vertraagt het de maaglediging, verhoogt het de verzadiging en vermindert het de voedselinname; door het vetmetabolisme te reguleren, bevordert het de vetafbraak en het energieverbruik, waardoor gewichtsverlies wordt bereikt. Klinische onderzoeken hebben aangetoond dat patiënten met obesitas of overgewicht die met Retatrutide worden behandeld, gedurende een bepaalde periode een aanzienlijk gewichtsverlies ervaren [5,6].
Lipidenregulatie:
Behandeling met retatrutide verbetert de lipidenprofielen van patiënten. Het verlaagt de niveaus van triglyceriden (TG), lipoproteïne-cholesterol met lage dichtheid (LDL-C) en lipoproteïne-cholesterol met zeer lage dichtheid (VLDL-C), terwijl het ook apolipoproteïnen reguleert, zoals het verlagen van de niveaus van apolipoproteïne B (apoB) en apolipoproteïne C-III (apoC-III), waardoor het aantal lipoproteïnedeeltjes geassocieerd met atherosclerose wordt verminderd en de cardiovasculaire gezondheid wordt bevorderd [7]..
Verbeterd lipidenmetabolisme in de lever:
Bij patiënten met niet-alcoholische leververvetting (NAFLD) die gepaard gaat met metabole disfunctie, vermindert Retatrutide het vetgehalte in de lever aanzienlijk. In relevante klinische onderzoeken vertoonden patiënten die werden behandeld met verschillende doses Retatrutide een significante relatieve vermindering van het levervetgehalte vergeleken met de uitgangssituatie, wat erop wijst dat Retatrutide een positief regulerend effect heeft op het levervetmetabolisme, wat gunstig is voor het verbeteren van de leverfunctie [3]..
Figuur 1 Werkingsmechanismen van Retatrutide [8].
Wat zijn de toepassingen van Retatrutide?
Obesitas behandeling:
Obesitas is een belangrijk mondiaal volksgezondheidsprobleem geworden, nauw verbonden met het ontstaan en de progressie van verschillende chronische ziekten. Retatrutide heeft een significante werkzaamheid aangetoond bij de behandeling van obesitas. Zwaarlijvige patiënten die met Retatrutide werden behandeld, ondervonden een opmerkelijke vermindering van het lichaamsgewicht. In een 48 weken durende fase 2-obesitasstudie ondervonden patiënten die werden behandeld met 8 mg en 12 mg Retatrutide een gewichtsvermindering van respectievelijk 22,8% en 24,2%. In een ander dubbelblind, gerandomiseerd, placebogecontroleerd fase 2-onderzoek ondervonden patiënten in verschillende dosisgroepen een verschillende mate van gewichtsverlies na 24 weken en 48 weken. De 12 mg-groep bereikte een gewichtsverlies van 24,2% na 48 weken, terwijl de placebogroep slechts een vermindering van -2,1% zag. Retatrutide vermindert effectief het lichaamsgewicht bij zwaarlijvige patiënten, waardoor een nieuw en krachtig hulpmiddel wordt geboden voor de behandeling van zwaarlijvigheid. Retatrutide-therapie voor obesitas vermindert niet alleen het lichaamsgewicht, maar kan ook andere gezondheidsproblemen verbeteren die verband houden met obesitas, zoals het verlichten van gewrichtsbelasting en het verlichten van symptomen van aan obesitas gerelateerde gewrichtsziekten door middel van gewichtsverlies; Gewichtsvermindering kan ook helpen bij het verbeteren van obesitasgerelateerde complicaties zoals slaapapneu [3,6].
Type 2 metabolismebehandeling:
Type 2-metabolisme is een veel voorkomende chronische stofwisselingsstoornis die wordt gekenmerkt door insulineresistentie en onvoldoende insulinesecretie. Retatrutide heeft potentiële toepassingswaarde bij de behandeling van type 2-metabolisme. Het stimuleert de insulinesecretie door de GLP-1-receptor te activeren, verbetert de insulineresistentie en verlaagt de bloedsuikerspiegel. De gewichtsverlagende effecten ervan helpen ook de toestand van patiënten met type 2-metabolisme te verbeteren, aangezien obesitas een belangrijke risicofactor is voor type 2-metabolisme, en gewichtsverlies de insulinegevoeligheid kan verhogen, wat verder helpt bij de controle van de bloedglucose. In onderzoeken bij patiënten met type 2-metabolisme leidde Retatrutide tot aanzienlijk gewichtsverlies en een opmerkelijke verlaging van de hemoglobine A1c (HbA1c)-waarden, waarbij de HbA1c met 1,64% daalde in vergelijking met placebo. Dit geeft aan dat Retatrutide niet alleen effectief de bloedsuikerspiegel reguleert, maar ook de algehele toestand van patiënten met type 2-metabolisme verbetert via meerdere mechanismen, waaronder gewichtsverlies, waardoor hun levenskwaliteit verbetert [6]..
Behandeling van niet-alcoholische leververvetting (NAFLD):
NAFLD is een door metabolische stress geïnduceerde leverbeschadiging die nauw verband houdt met insulineresistentie en genetische gevoeligheid en een spectrum van aandoeningen omvat, waaronder niet-alcoholische eenvoudige leververvetting, niet-alcoholische steatohepatitis en gerelateerde cirrose. Retatrutide vertoont veelbelovend potentieel bij de behandeling van NAFLD. In een gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek met deelnemers met metabole dysfunctie-geassocieerde leververvetting en een levervetgehalte van ≥10%, was na 24 weken de gemiddelde relatieve verandering in het levervetgehalte ten opzichte van de uitgangswaarde significant verschillend tussen de doseringsgroepen van Retatrutide: -81,4% in de 8 mg-groep, -82,4% in de 12 mg-groep en +0,3% in de placebogroep. Dit geeft aan dat Retatrutide het vetgehalte in de lever effectief kan verlagen, wat van aanzienlijk belang is voor het verbeteren van de leverpathologie van NAFLD-patiënten. Het is veelbelovend als nieuwe behandelingsoptie voor NAFLD, waardoor de ziekteprogressie mogelijk wordt vertraagd en het risico op ernstige complicaties zoals cirrose wordt verminderd [3]..
Conclusie
Retatrutide vertoont veelbelovend potentieel bij het verbeteren van de leverpathologische status van NAFLD-patiënten, door middel van meerdere mechanismen, waaronder het reguleren van het energiemetabolisme, het verbeteren van de insulineresistentie, ontstekingsremmende effecten en het moduleren van het lipidenmetabolisme.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur
Rosenstock, J is een uitmuntend wetenschapper wiens carrière nauw verbonden is met verschillende prestigieuze instellingen, waaronder het University of Texas Southwestern Medical Center, de University of Texas Dallas en het Canadian VIGOR Centre. Zijn onderzoek omvat tal van vakgebieden, zoals endocrinologie en diabetes, algemene en interne geneeskunde, cardiovasculair systeem en cardiologie, farmacologie en farmacie, en onderzoek en experimentele geneeskunde. Zijn opmerkelijke bijdragen aan de academische gemeenschap hebben hem brede erkenning opgeleverd, zoals blijkt uit zijn herhaalde selectie als ‘hooggeciteerde onderzoeker op het gebied van de klinische geneeskunde’ van 2017 tot 2024, wat zijn belangrijke positie en diepgaande invloed in klinisch medisch onderzoek benadrukt. Rosenstock J wordt vermeld in de referentie van citaat [4].
