کمبود هورمون رشد در کودکان و درمان جایگزین پپتید

توسط Cocer Peptides       27 روز پیش

تمام مقالات و اطلاعات محصول ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای انتشار اطلاعات و اهداف آموزشی است.  

محصولات ارائه شده در این وب سایت منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است. تحقیقات آزمایشگاهی (لاتین: *in glass*، به معنی در ظروف شیشه ای) خارج از بدن انسان انجام می شود. این محصولات دارویی نیستند، توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده اند و نباید برای پیشگیری، درمان یا درمان هر گونه بیماری، بیماری یا بیماری استفاده شوند. ورود این محصولات به بدن انسان یا حیوان به هر شکلی طبق قانون اکیدا ممنوع است.

نمای کلی

کمبود هورمون رشد (GHD) یک اختلال رشد و تکامل است که به دلیل ترشح ناکافی یا اختلال در عملکرد هورمون رشد (GH) ایجاد می شود. GH، یک هورمون پپتیدی که از غده هیپوفیز قدامی ترشح می شود، نقش مهمی در رشد و تکامل کودکان دارد. درمان جایگزینی پپتید، به عنوان درمان اولیه برای GHD، به طور گسترده در عمل بالینی پذیرفته شده است.

شکل 1 اثر هورمون رشد و سایر هورمون ها بر استخوان.

عملکردهای فیزیولوژیکی هورمون رشد

(1) ارتقاء رشد و توسعه

رشد اسکلتی: GH مستقیماً بر روی صفحات رشد استخوان ها تأثیر می گذارد، تکثیر و تمایز سلول های غضروفی را تحریک می کند، سنتز و کلسیفیکاسیون ماتریکس غضروف را تقویت می کند و در نتیجه رشد طولی استخوان را تسهیل می کند. به عنوان مثال، در طول رشد استخوان‌های بلند، GH باعث تقسیم مداوم سلول‌های غضروف اپی‌فیز، افزایش تعداد سلول‌های غضروفی و ​​در نتیجه افزایش طول استخوان می‌شود.

رشد اندام ها: GH همچنین باعث رشد بافت ها و اندام های مختلف در سراسر بدن می شود. تکثیر سلول های عضلانی و سنتز پروتئین را تحریک می کند و توده عضلانی را افزایش می دهد. رشد و توسعه اندام های داخلی مانند کبد و کلیه ها را افزایش می دهد و عملکرد طبیعی آنها را حفظ می کند. به عنوان مثال، در بافت عضلانی، GH بیان ژن های مربوطه را تنظیم می کند و باعث رشد و هیپرتروفی فیبرهای عضلانی می شود.

(2) تنظیم فرآیندهای متابولیک

متابولیسم گلوکز: تنظیم متابولیسم گلوکز توسط GH نسبتاً پیچیده است. این می تواند جذب بافت محیطی و استفاده از گلوکز را مهار کند و منجر به افزایش سطح گلوکز خون شود. همچنین می تواند تجزیه گلیکوژن کبد را تقویت کند و سطح گلوکز خون را بیشتر کند. عملکرد طولانی مدت GH می تواند به طور غیرمستقیم حساسیت به انسولین را با افزایش ترشح فاکتور رشد شبه انسولین 1 (IGF-1) افزایش دهد و در نتیجه سطح گلوکز خون را کاهش دهد.

متابولیسم چربی: GH تجزیه چربی را افزایش می دهد و باعث افزایش ترشح اسیدهای چرب آزاد برای تامین انرژی بدن می شود. همچنین تجمع بافت چربی را کاهش می دهد و به حفظ توزیع طبیعی چربی بدن کمک می کند. در برخی از مطالعات، کودکان مبتلا به کمبود هورمون رشد (GHD) پس از دریافت درمان جایگزینی GH، کاهش قابل توجهی در محتوای چربی بدن را تجربه کردند، که ارتباط نزدیکی با نقش GH در ارتقای متابولیسم چربی دارد.

متابولیسم پروتئین: GH تنظیم کننده مهم سنتز پروتئین است. ورود اسیدهای آمینه به سلول ها را تقویت می کند، سنتز پروتئین را تسریع می کند و از تجزیه پروتئین جلوگیری می کند و در نتیجه محتوای پروتئین بدن را افزایش می دهد. در طول رشد و نمو دوران کودکی، این اثر به حفظ رشد طبیعی و ترمیم بافت هایی مانند ماهیچه ها و استخوان ها کمک می کند.

کمبود هورمون رشد در کودکان

(1) پاتوژنز

عوامل مادرزادی: برخی از بیماران GHD ناشی از عوامل ژنتیکی هستند. برخی جهش‌های ژنی می‌توانند بر سنتز، ترشح یا فرآیندهای عمل GH تأثیر بگذارند. نقص های ژنتیکی رایج شامل جهش در ژن هورمون رشد (GH1) است که می تواند منجر به اختلال در سنتز GH شود. جهش در ژن‌های مرتبط با رشد هیپوفیز، مانند PROP1 و POU1F1، می‌تواند بر رشد طبیعی غده هیپوفیز قدامی تأثیر بگذارد و در نتیجه ترشح GH ناکافی باشد.

عوامل اکتسابی: عوامل اکتسابی مانند تومورهای مغزی، عفونت ها و تروما نیز می توانند باعث GHD شوند. تومورهای مغزی، مانند کرانیوفارنژیوم، می توانند غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس را تحت فشار قرار دهند و بر ترشح GH تأثیر بگذارند. عفونت های داخل جمجمه ای مانند آنسفالیت یا مننژیت می توانند به سلول های عصبی غدد درون ریز غده هیپوفیز یا هیپوتالاموس آسیب برسانند و منجر به ترشح غیر طبیعی GH شوند. ضربه به سر، به ویژه آنهایی که شامل آسیب به ساقه هیپوفیز یا هیپوتالاموس است، ممکن است مسیرهای تنظیمی ترشح GH را مختل کرده و منجر به GHD شود.

عوامل ایدیوپاتیک: بخشی از بیماران GHD هیچ علت قابل شناسایی ندارند و به عنوان دارای GHD ایدیوپاتیک طبقه بندی می شوند. این بیماران ممکن است ناهنجاری های خفیفی در عملکرد هیپوتالاموس-هیپوفیز داشته باشند، اما این ناهنجاری ها به اندازه کافی شدید نیستند که تشخیص قطعی را تضمین کنند. در حال حاضر اعتقاد بر این است که GHD ایدیوپاتیک ممکن است با اختلال در انتقال دهنده عصبی هیپوتالاموس یا عملکرد تنظیم کننده عصبی همراه باشد.

(2) تظاهرات بالینی

تاخیر در رشد: این برجسته ترین تظاهرات بالینی GHD است. سرعت رشد قد کودک به طور قابل توجهی کندتر از همسالان است و نرخ رشد سالانه اغلب کمتر از 5 سانتی متر است. با افزایش سن، تفاوت قد با همسالان به تدریج افزایش می یابد و کوتاهی قد به طور فزاینده ای آشکار می شود. به عنوان مثال، در حالی که کودکان عادی قبل از بلوغ تقریباً 5 تا 7 سانتی متر در سال رشد می کنند، بیماران GHD ممکن است تنها 2 تا 3 سانتی متر رشد کنند.

اگرچه بدن متناسب: کودکان مبتلا به GHD از نظر قد کوتاه هستند، بدن آنها معمولاً متناسب است. این با کوتاهی قد خانوادگی که در آن کودکان ممکن است طول اندام نامتناسبی را نشان دهند، متفاوت است. کودکان مبتلا به GHD اغلب ظاهری کودکانه دارند، با سر نسبتا بزرگی که با اندازه بدن آنها نامتناسب است. برخی از کودکان مبتلا به GHD ممکن است دارای ناهنجاری های متابولیکی مانند افزایش درصد چربی بدن و کاهش توده عضلانی باشند. برخی ممکن است دچار تاخیر در رشد جنسی شوند که مشخصه آن تاخیر در شروع بلوغ و تاخیر در رشد ویژگی های جنسی ثانویه است. علاوه بر این، کودکان مبتلا به GHD ممکن است مشکلات عصبی مانند مشکلات یادگیری و کمبود توجه داشته باشند که به تأثیر هورمون رشد بر رشد عصبی مربوط می شود.

(3) روش ها

تست های آزمایشگاهی

تست تحریک هورمون رشد: از آنجایی که GH در نبض ترشح می شود، نمونه گیری تصادفی خون برای اندازه گیری سطوح GH نمی تواند وضعیت ترشح آن را به طور دقیق منعکس کند. بنابراین، آزمایش تحریک هورمون رشد ضروری است. داروهای تحریک کننده رایج شامل انسولین، آرژنین و کلونیدین هستند. با تجویز داروی محرک، پاسخ ترشح GH مشاهده می شود. به طور کلی، پیک GH زیر 10 میکروگرم در لیتر نشان دهنده کمبود نسبی GH و پیک GH زیر 5 میکروگرم در لیتر نشان دهنده کمبود کامل GH است.

فاکتور رشد شبه انسولین-1 (IGF-1) و پروتئین اتصال دهنده فاکتور رشد شبه انسولین-3 (IGFBP-3) اندازه گیری: سطوح IGF-1 و IGFBP-3 ارتباط نزدیکی با ترشح GH دارند و نسبتاً پایدار هستند و تحت تأثیر ترشح ضربانی قرار نمی گیرند. در کودکان مبتلا به GHD، سطوح IGF-1 و IGFBP-3 معمولاً کمتر از محدوده طبیعی برای سن آنها است. سطوح IGF-1 نیز تحت تأثیر عواملی مانند سن و وضعیت تغذیه است، بنابراین این موارد باید به طور جامع در هنگام تشخیص در نظر گرفته شوند.

درمان جایگزین پپتید

انتخاب دارو برای درمان جایگزینی هورمون رشد

هورمون رشد انسانی نوترکیب (rhGH): rhGH در حال حاضر پرمصرف ترین داروی پپتیدی برای درمان GHD در عمل بالینی است. این با استفاده از فناوری مهندسی ژنتیک، با توالی اسید آمینه یکسان با GH طبیعی تولید می شود. rhGH در فرمولاسیون های مختلفی از جمله تزریق پودر خشک شده با انجماد و تزریق بر پایه آب موجود است. در برخی از مطالعات، استفاده از محلول‌های آبی هورمون رشد انسانی نوترکیب برای درمان کودکان مبتلا به GHD، نتایج درمانی خوبی را به همراه داشته است و میزان رشد قد بیماران را افزایش می‌دهد.

هورمون رشد طولانی مدت: برای بهبود سازگاری بیمار، هورمون رشد طولانی مدت ساخته شد. هورمون های رشد طولانی مدت با تغییر شیمیایی rhGH برای افزایش نیمه عمر آن در بدن تولید می شوند و در نتیجه دفعات تزریق را کاهش می دهند. هورمون رشد انسانی نوترکیب اصلاح شده با پلی اتیلن گلیکول (PEG-rhGH) تنها به یک تزریق در هفته نیاز دارد که به طور قابل توجهی بار تزریق را بر روی بیماران کاهش می دهد. PEG-rhGH اثربخشی و ایمنی مشابهی را با تزریق روزانه rhGH در درمان کودکان مبتلا به GHD نشان می دهد.

پیشرفت تحقیقات در مورد سایر داروهای پپتیدی: علاوه بر rhGH و فرمولاسیون طولانی اثر آن، چندین داروی پپتیدی جدید در حال حاضر در دست توسعه هستند. به عنوان مثال، برخی از مواد پپتیدی که باعث افزایش ترشح GH یا افزایش عملکرد GH می شوند، ممکن است به عنوان گزینه های درمانی جدید برای GHD ظاهر شوند.

(2) نتایج درمان

افزایش قد: افزایش قد مستقیم ترین شاخص برای ارزیابی اثربخشی درمان جایگزینی هورمون رشد است. با اندازه گیری منظم قد کودک، محاسبه سرعت رشد قد و مقایسه آن با سطوح قبل از درمان. به طور کلی، در 6 تا 12 ماه اول درمان، سرعت رشد قد به طور قابل توجهی تسریع می شود و به دنبال آن تثبیت تدریجی می شود. در مطالعات، بیماران GHD تحت درمان با هورمون رشد به مدت 6 ماه، نرخ رشد قد خود را از 3 سانتی متر در سال قبل از درمان به 8 سانتی متر در سال افزایش دادند.

تغییرات سن استخوانی: سن استخوان یک شاخص مهم بلوغ اسکلتی است. درمان با هورمون رشد ممکن است تأثیر خاصی بر سن استخوان داشته باشد. در طول درمان، سن استخوان باید به طور منظم اندازه گیری شود تا سرعت رشد سن استخوانی مشاهده شود. رشد سن استخوانی باید با رشد قد هماهنگ باشد تا از پیشرفت زودرس استخوانی که منجر به بسته شدن زودهنگام صفحات رشد می شود، جلوگیری شود که می تواند بر قد نهایی بزرگسالان تأثیر بگذارد.

سطوح IGF-1: سطح IGF-1 یک شاخص بیوشیمیایی مهم برای ارزیابی اثربخشی درمان با هورمون رشد است. به دنبال درمان با هورمون رشد، سطح IGF-1 معمولاً افزایش می‌یابد و ارتباط نزدیکی با اثربخشی درمان دارد. به طور کلی، حفظ سطح IGF-1 در حد بالایی محدوده طبیعی یا کمی بالاتر از محدوده طبیعی نشان دهنده اثربخشی خوب درمان است.

علاوه بر نظارت بر تغییرات شاخص های فیزیکی، تأثیر هورمون درمانی بر کیفیت زندگی کودک نیز باید مورد ارزیابی قرار گیرد. این شامل وضعیت روانی، مهارت های اجتماعی و عملکرد تحصیلی کودک می شود. پس از درمان موثر هورمون رشد، اعتماد به نفس کودک بهبود می یابد، فعالیت های اجتماعی افزایش می یابد، عملکرد تحصیلی بهبود می یابد و کیفیت زندگی به طور قابل توجهی افزایش می یابد.

نتیجه گیری

کمبود هورمون رشد در کودکان یک وضعیت جدی است که به طور قابل توجهی بر رشد و نمو تأثیر می گذارد، با مکانیسم های زیربنایی پیچیده و تظاهرات بالینی متنوع. درمان جایگزینی پپتید، به ویژه درمان جایگزینی هورمون رشد، به درمان اولیه برای GHD تبدیل شده است.

منابع

[1] Verrico A، Crocco M، Casalini E، و همکاران. LGG-40. جایگزینی هورمون رشد در کودکان تحت درمان با Vemurafenib برای گلیوما درجه پایین [J]. Neuro-Oncology, 2022,24(Supplement_1):i97.DOI:10.1093/neuonc/noac079.352.

[2] Sävendahl L، Battelino T، Højby RM، و همکاران. جایگزینی موثر GH با Somapacitan یک بار در هفته در مقابل GH روزانه در کودکان مبتلا به GHD: نتایج 3 ساله از REAL 3 [J]. مجله بالینی غدد درون ریز و دیابت، 2022،107(5):1357-1367.DOI:10.1210/clinem/dgab928.

[3] Caballero-Villarraso J، Aguado R، Cañete MD، و همکاران. درمان جایگزینی هورمون در کودکان مبتلا به کمبود هورمون رشد: تأثیر بر پروفایل ایمنی [J]. Archives of Physiology and Biochemistry, 2021,127(3):245-249.DOI:10.1080/13813455.2019.1628070.

[4] وانگ سی، هوانگ اچ، ژائو سی، و همکاران. تأثیر درمان جایگزینی هورمون رشد انسانی نوترکیب پگیله بر متابولیسم گلوکز و لیپید در کودکان مبتلا به کمبود هورمون رشد [J]. Annals of Palliative Medicine, 2021,10(2):1809-1814.DOI:10.21037/apm-20-871.

[5] Witkowska-Sedek E، Stelmaszczyk-Emmel A، Kucharska AM، و همکاران. ارتباط بین ویتامین D و تلوپپتید کربوکسی ترمینال پیوند متقابل کلاژن نوع I در کودکان در طول درمان جایگزینی هورمون رشد.[J]. پیشرفت در پزشکی تجربی و زیست شناسی، 2018، 1047:53-60. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:27770255.