Przez Cocer Peptides 
27 dni temu
WSZYSTKIE ARTYKUŁY I INFORMACJE O PRODUKTACH ZNAJDUJĄCE SIĘ NA TEJ STRONIE INTERNETOWEJ SŁUŻĄ WYŁĄCZNIE DO ROZPOZNAWANIA INFORMACJI I CELÓW EDUKACYJNYCH.
Produkty udostępniane na tej stronie przeznaczone są wyłącznie do badań in vitro. Badania in vitro (łac. *w szkle*, czyli w wyrobach szklanych) przeprowadzane są poza organizmem człowieka. Produkty te nie są środkami farmaceutycznymi, nie zostały zatwierdzone przez amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA) i nie wolno ich stosować w celu zapobiegania lub leczenia jakichkolwiek schorzeń, chorób lub dolegliwości. Przepisy prawa surowo zabraniają wprowadzania tych produktów do organizmu człowieka lub zwierzęcia w jakiejkolwiek formie.
Przegląd
Niedobór hormonu wzrostu (GHD) to zaburzenie wzrostu i rozwoju spowodowane niewystarczającym wydzielaniem lub dysfunkcją hormonu wzrostu (GH). GH, hormon peptydowy wydzielany przez przedni płat przysadki mózgowej, odgrywa kluczową rolę we wzroście i rozwoju dzieci. Peptydowa terapia zastępcza, jako podstawowa metoda leczenia GHD, została szeroko przyjęta w praktyce klinicznej.
Rycina 1 Wpływ hormonu wzrostu i innych hormonów na kości.
Fizjologiczne funkcje hormonu wzrostu
(1) Promocja wzrostu i rozwoju
Wzrost szkieletu: GH działa bezpośrednio na płytki wzrostowe kości, stymulując proliferację i różnicowanie komórek chrząstki, promując syntezę i zwapnienie macierzy chrząstki, ułatwiając w ten sposób podłużny wzrost kości. Na przykład podczas wzrostu kości długich GH sprzyja ciągłemu podziałowi komórek chrząstki nasadowej, zwiększając liczbę komórek chrząstki, a tym samym powodując wydłużanie kości.
Wzrost narządów: GH wspomaga także wzrost różnych tkanek i narządów w całym organizmie. Pobudza proliferację komórek mięśniowych i syntezę białek, zwiększając masę mięśniową; wspomaga wzrost i rozwój narządów wewnętrznych, takich jak wątroba i nerki, utrzymując ich normalne funkcje. Na przykład w tkance mięśniowej GH zwiększa ekspresję odpowiednich genów, promując wzrost i przerost włókien mięśniowych.
(2) Regulacja procesów metabolicznych
Metabolizm glukozy: Regulacja metabolizmu glukozy przez GH jest stosunkowo złożona. Może hamować wychwyt i wykorzystanie glukozy w tkankach obwodowych, prowadząc do podwyższonego poziomu glukozy we krwi; może również sprzyjać rozkładowi glikogenu w wątrobie, jeszcze bardziej zwiększając poziom glukozy we krwi. Długotrwałe działanie GH może pośrednio zwiększyć wrażliwość na insulinę poprzez promowanie wydzielania insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1), obniżając w ten sposób poziom glukozy we krwi.
Metabolizm tłuszczów: GH wspomaga rozkład tłuszczu, zwiększając uwalnianie wolnych kwasów tłuszczowych, które dostarczają organizmowi energii. Zmniejsza także odkładanie się tkanki tłuszczowej, pomagając w utrzymaniu prawidłowego rozkładu tkanki tłuszczowej. W niektórych badaniach dzieci z niedoborem hormonu wzrostu (GHD) doświadczyły znacznego zmniejszenia zawartości tkanki tłuszczowej po otrzymaniu terapii zastępczej GH, co jest ściśle powiązane z rolą GH w promowaniu metabolizmu tłuszczów.
Metabolizm białek: GH jest ważnym regulatorem syntezy białek. Ułatwia wnikanie aminokwasów do komórek, przyspiesza syntezę białek i hamuje rozpad białek, zwiększając w ten sposób zawartość białka w organizmie. Podczas wzrostu i rozwoju dziecka efekt ten pomaga w utrzymaniu prawidłowego wzrostu i naprawy tkanek, takich jak mięśnie i kości.
Niedobór hormonu wzrostu u dzieci
(1) Patogeneza
Czynniki wrodzone: U niektórych pacjentów z GHD przyczyną są czynniki genetyczne. Niektóre mutacje genów mogą wpływać na syntezę, wydzielanie lub procesy działania GH. Typowe wady genetyczne obejmują mutacje w genie hormonu wzrostu (GH1), które mogą prowadzić do upośledzenia syntezy GH; mutacje w genach związanych z rozwojem przysadki mózgowej, takich jak PROP1 i POU1F1, mogą wpływać na prawidłowy rozwój przedniego płata przysadki mózgowej, powodując niewystarczające wydzielanie GH.
Czynniki nabyte: Czynniki nabyte, takie jak guzy mózgu, infekcje i urazy, mogą również powodować GHD. Guzy mózgu, takie jak czaszkogardlaki, mogą uciskać przysadkę mózgową lub podwzgórze, wpływając na wydzielanie GH; infekcje wewnątrzczaszkowe, takie jak zapalenie mózgu lub zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, mogą uszkodzić komórki neuroendokrynne przysadki mózgowej lub podwzgórza, prowadząc do nieprawidłowego wydzielania GH; uraz głowy, zwłaszcza obejmujący uszkodzenie szypułki przysadki mózgowej lub podwzgórza, może również zakłócić szlaki regulacyjne wydzielania GH, prowadząc do GHD.
Czynniki idiopatyczne: Część pacjentów z GHD nie ma możliwej do zidentyfikowania przyczyny i klasyfikuje się ich jako cierpiących na idiopatyczny GHD. U tych pacjentów mogą występować łagodne nieprawidłowości w funkcjonowaniu podwzgórza i przysadki mózgowej, ale nie są one na tyle poważne, aby uzasadniać ostateczne rozpoznanie. Obecnie uważa się, że idiopatyczny GHD może być powiązany z zaburzeniami neuroprzekaźnika podwzgórzowego lub funkcji neuroregulacyjnych.
(2) Objawy kliniczne
Opóźnienie wzrostu: Jest to najbardziej widoczna manifestacja kliniczna GHD. Tempo wzrostu dziecka jest znacznie wolniejsze niż u rówieśników, a roczne tempo wzrostu często jest mniejsze niż 5 cm. W miarę starzenia się dziecka różnica wzrostu w stosunku do rówieśników stopniowo wzrasta, a niski wzrost staje się coraz bardziej widoczny. Na przykład, podczas gdy normalne dzieci rosną około 5–7 cm rocznie przed okresem dojrzewania, pacjenci z GHD mogą rosnąć jedynie 2–3 cm.
Proporcjonalna budowa ciała: Chociaż dzieci z GHD są niskiego wzrostu, ich budowa ciała jest zazwyczaj proporcjonalna. Różni się to od niskiego wzrostu rodzinnego, w którym dzieci mogą wykazywać nieproporcjonalną długość kończyn. Dzieci z GHD często mają dziecięcą twarz i stosunkowo dużą głowę, która jest nieproporcjonalna do wielkości ciała. U niektórych dzieci z GHD mogą również występować nieprawidłowości metaboliczne, takie jak zwiększona zawartość tkanki tłuszczowej i zmniejszona masa mięśniowa; u niektórych może wystąpić opóźniony rozwój płciowy, charakteryzujący się opóźnionym początkiem dojrzewania i opóźnionym rozwojem wtórnych cech płciowych; dodatkowo u dzieci z GHD mogą występować problemy neurologiczne, takie jak trudności w nauce i deficyty uwagi, które są związane z wpływem hormonu wzrostu na rozwój neurologiczny.
(3) Metody
Badania laboratoryjne
Test stymulacji hormonu wzrostu: Ponieważ GH jest wydzielany impulsowo, losowe pobieranie krwi w celu pomiaru poziomu GH nie może dokładnie odzwierciedlać stanu jego wydzielania. Dlatego wymagany jest test stymulacji hormonem wzrostu. Powszechnie stosowane leki stymulujące obejmują insulinę, argininę i klonidynę. Podając lek stymulujący, obserwuje się reakcję wydzielania GH. Ogólnie rzecz biorąc, pik GH poniżej 10 μg/l wskazuje na częściowy niedobór GH, a pik GH poniżej 5 μg/l oznacza całkowity niedobór GH.
Pomiar insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1) i białka wiążącego insulinopodobny czynnik wzrostu-3 (IGFBP-3): Poziomy IGF-1 i IGFBP-3 są ściśle powiązane z wydzielaniem GH i są stosunkowo stabilne, na które nie wpływa wydzielanie pulsacyjne. U dzieci z GHD poziomy IGF-1 i IGFBP-3 są zazwyczaj poniżej normalnego zakresu dla ich wieku. Na poziom IGF-1 wpływają również takie czynniki, jak wiek i stan odżywienia, dlatego należy je kompleksowo uwzględnić podczas diagnozy.
Peptydowa terapia zastępcza
Wybór leku do terapii zastępczej hormonem wzrostu
Rekombinowany ludzki hormon wzrostu (rhGH): rhGH jest obecnie najszerzej stosowanym lekiem peptydowym w leczeniu GHD w praktyce klinicznej. Jest produkowany przy użyciu technologii inżynierii genetycznej, o sekwencji aminokwasów identycznej z naturalnym GH. rhGH jest dostępny w różnych postaciach, w tym w postaci zastrzyków z liofilizowanego proszku i zastrzyków na bazie wody. W niektórych badaniach zastosowanie wodnych roztworów rekombinowanego ludzkiego hormonu wzrostu w leczeniu dzieci z GHD przyniosło dobre wyniki terapeutyczne, ze znacznym wzrostem tempa wzrostu pacjentów.
Długo działający hormon wzrostu: Aby poprawić przestrzeganie zaleceń przez pacjenta, opracowano długo działający hormon wzrostu. Długo działające hormony wzrostu powstają poprzez chemiczną modyfikację rhGH w celu wydłużenia jego okresu półtrwania w organizmie, zmniejszając w ten sposób częstotliwość zastrzyków. Rekombinowany ludzki hormon wzrostu modyfikowany glikolem polietylenowym (PEG-rhGH) wymaga tylko jednego wstrzyknięcia tygodniowo, co znacznie zmniejsza obciążenie pacjentów związane z wstrzyknięciami. PEG-rhGH wykazuje podobną skuteczność i bezpieczeństwo jak codzienne zastrzyki rhGH w leczeniu dzieci z GHD.
Postęp badań nad innymi lekami peptydowymi: Oprócz rhGH i jego długo działających preparatów, obecnie opracowywanych jest kilka nowych leków peptydowych. Na przykład niektóre substancje peptydowe, które promują wydzielanie GH lub wzmagają działanie GH, mogą pojawić się jako nowe możliwości leczenia GHD.
(2) Wyniki leczenia
Przyrost wzrostu: Przyrost wzrostu jest najbardziej bezpośrednim wskaźnikiem oceny skuteczności terapii zastępczej hormonem wzrostu. Regularnie mierząc wzrost dziecka, obliczając tempo wzrostu i porównując go z poziomem sprzed leczenia. Generalnie w ciągu pierwszych 6–12 miesięcy leczenia tempo wzrostu wzrostu ulega znacznemu przyspieszeniu, po czym następuje stopniowa stabilizacja. W badaniach u pacjentów z GHD leczonych hormonem wzrostu przez 6 miesięcy zaobserwowano wzrost tempa wzrostu z 3 cm rocznie przed leczeniem do 8 cm rocznie.
Zmiany wieku kostnego: Wiek kostny jest ważnym wskaźnikiem dojrzewania szkieletu. Terapia hormonem wzrostu może mieć pewien wpływ na wiek kostny. Podczas leczenia należy regularnie mierzyć wiek kostny, aby obserwować tempo wzrostu wieku kostnego. Wzrost wieku kostnego powinien pokrywać się ze wzrostem wzrostu, aby uniknąć przedwczesnego postępu wieku kostnego prowadzącego do przedwczesnego zamknięcia płytek wzrostowych, co mogłoby mieć wpływ na ostateczny wzrost osoby dorosłej.
Poziomy IGF-1: Poziomy IGF-1 są ważnym wskaźnikiem biochemicznym służącym do oceny skuteczności terapii hormonem wzrostu. Po terapii hormonem wzrostu poziom IGF-1 zazwyczaj wzrasta i jest ściśle skorelowany ze skutecznością leczenia. Ogólnie rzecz biorąc, utrzymywanie poziomu IGF-1 na górnej granicy normy lub nieco powyżej normy wskazuje na dobrą skuteczność leczenia.
Oprócz monitorowania zmian wskaźników fizycznych należy także ocenić wpływ terapii hormonem wzrostu na jakość życia dziecka. Obejmuje to stan psychiczny dziecka, jego umiejętności społeczne i wyniki w nauce. Po skutecznej terapii hormonem wzrostu poprawia się pewność siebie dziecka, zwiększa się aktywność społeczna, poprawiają się wyniki w nauce i znacznie poprawia się jakość życia.
Wniosek
Niedobór hormonu wzrostu u dzieci to poważna choroba, która znacząco wpływa na wzrost i rozwój, ma złożone mechanizmy leżące u podstaw i różnorodne objawy kliniczne. Peptydowa terapia zastępcza, w szczególności terapia zastępcza hormonem wzrostu, stała się podstawową metodą leczenia GHD.
Źródła
[1] Verrico A, Crocco M, Casalini E i in. LGG-40. Substytucja hormonu wzrostu u dzieci leczonych wemurafenibem z powodu glejaka niskiego stopnia [J]. Neuro-Oncology, 2022,24(Suplement_1):i97.DOI:10.1093/neuonc/noac079.352.
[2] Sävendahl L, Battelino T, Højby RM i in. Skuteczna substytucja GH somapacytanem podawanym raz w tygodniu w porównaniu z codziennym GH u dzieci z GHD: 3-letnie wyniki na podstawie REAL 3[J]. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 2022,107(5):1357-1367.DOI:10.1210/clinem/dgab928.
[3] Caballero-Villarraso J, Aguado R, Cañete MD i in. Hormonalna terapia zastępcza u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu: wpływ na profil odpornościowy [J]. Archives of Physiology and Biochemistry, 2021,127(3):245-249.DOI:10.1080/13813455.2019.1628070.
[4] Wang C., Huang H., Zhao C. i in. Wpływ terapii zastępczej pegylowanym, rekombinowanym ludzkim hormonem wzrostu na metabolizm glukozy i lipidów u dzieci z niedoborem hormonu wzrostu [J]. Annals of Palliative Medicine, 2021, 10(2):1809-1814.DOI:10.21037/apm-20-871.
[5] Witkowska-Sędek E, Stelmaszczyk-Emmel A, Kucharska AM i in. Związek między witaminą D i usieciowanym telopeptydem na końcu karboksylowym kolagenu typu I u dzieci podczas terapii zastępczej hormonem wzrostu. [J]. Postępy w medycynie eksperymentalnej i biologii, 2018,1047:53-60. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:27770255.
