|
1kits (10 flesjes)
| Hoeveelheid: | |
|---|---|
▎ GHRP-2- structuur
Bron: PubChem |
Volgorde: AXAWFK Molecuulformule: C 45H 55N 9O6 Moleculair gewicht: 817,98 g/mol CAS-nummer: 158861-67-7 PubChem CID:6918245 Synoniemen: Pralmorelin; pralmorelina; KP-102; pralmoreline |
▎ GHRP-2- onderzoek
Wat is de onderzoeksachtergrond van GHRP-2?
Groeihormoon speelt een cruciale rol in de menselijke groei, ontwikkeling en metabolische balans. Wetenschappers hebben lang gezocht naar stoffen die de secretie ervan effectief kunnen reguleren. Groeihormoon-releasing peptiden (GHRP's), een klasse van synthetische oligopeptiden die de afgifte van groeihormoon stimuleren, zijn een focus van onderzoek geworden.
GHRP-2 bootst de werking van ghreline na door zich te binden aan de ghrelinereceptor, waardoor signaalroutes worden geactiveerd om de afgifte van GH efficiënt te stimuleren. Het demonstreert potentieel bij het diagnosticeren en behandelen van groeihormoondeficiëntie, het ingrijpen bij anorexia en het beschermen tegen orgaanschade, waardoor dieper onderzoek naar de mechanismen en toepassingen ervan wordt gestimuleerd.
Wat is het werkingsmechanisme van GHRP-2?
Regulatie van de secretie van groeihormoon
Werkend op de hypothalamus-hypofyse-as:
GHRP-2 stimuleert de afgifte van groeihormoon (GH) via een unieke, dubbel-complementaire werking die zich richt op zowel de hypothalamus als de hypofyse (Bowers CY). Op hypofyseniveau bindt GHRP-2 aan de groeihormoon-releasing hormoonreceptor (GHS-R). Na binding aan GHS-R initieert GHRP-2 een cascade van intracellulaire signaalgebeurtenissen. Het activeert bijvoorbeeld fosfolipase C (PLC), dat de hydrolyse katalyseert van fosfatidylinositol-4,5-bisfosfaat (PIP2) op het celmembraan tot inositoltrisfosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG). IP3 bevordert de afgifte van calciumionen uit het endoplasmatisch reticulum, terwijl DAG proteïnekinase C (PKC) activeert, wat uiteindelijk leidt tot de afgifte van GH (Roh SG). In een onderzoek met runderhypofysecellen verhoogde GHRP-2 in verschillende concentraties (10⁻⊃1;⊃3; tot 10⁻⁷ M) de GH-secretie significant (P < 0,05), wat wijst op een direct stimulerend effect van GHRP-2 op de GH-secretie door hypofysecellen [1].
Synergetische werking met groeihormoon-releasing hormoon (GHRH):
GHRP-2 vertoont synergetische effecten met GHRH bij het stimuleren van de afgifte van GH. Wanneer ze gelijktijdig worden toegediend aan hypofysecellen, werken ze via verschillende signaalroutes die uiteindelijk samenkomen om de GH-secretie te bevorderen. Studies tonen aan dat GHRH voornamelijk adenylaatcyclase (AC) activeert, waardoor de intracellulaire cAMP-niveaus worden verhoogd om vervolgens proteïnekinase A (PKA) te activeren, waardoor de transcriptie van het GH-gen en de synthese/afgifte van GH worden bevorderd. Omgekeerd oefent GHRP-2 zijn effecten uit via de hierboven beschreven PLC-IP3/DAG-PKC-route. Hun synergetische interactie verhoogt de afgifte van GH aanzienlijk. In experimenten met schapen-hypofysecellen verhoogden zowel GHRH (10 nM) als GHRP-2 (100 nM) individueel de GH-mRNA-niveaus en GH-afgifte op een tijdsafhankelijke manier binnen 0,5-2 uur; dit effect werd aanzienlijk versterkt wanneer het werd gecombineerd [2].
Regulatie van de secretie van groeihormoon:
GHRP-2 stimuleert de afgifte van groeihormoon (GH) via een unieke dubbel-complementaire werking, waarbij het zich tegelijkertijd richt op de hypothalamus en de hypofyse (Bowers CY). Op hypofyseniveau bindt GHRP-2 aan de groeihormoon-releasing hormoonreceptor (GHS-R). Na binding aan GHS-R initieert GHRP-2 een cascade van intracellulaire signaalgebeurtenissen. Het activeert bijvoorbeeld fosfolipase C (PLC), dat de hydrolyse katalyseert van fosfatidylinositol-4,5-bisfosfaat (PIP2) op het celmembraan tot inositoltrisfosfaat (IP3) en diacylglycerol (DAG). IP3 bevordert de afgifte van calciumionen uit het endoplasmatisch reticulum, terwijl DAG proteïnekinase C (PKC) activeert, wat uiteindelijk leidt tot de afgifte van GH (Roh SG). In een onderzoek met runderhypofysecellen verhoogde GHRP-2 in verschillende concentraties (10⁻⊃1;⊃3; tot 10⁻⁷ M) de GH-secretie significant (P < 0,05), wat wijst op een direct stimulerend effect van GHRP-2 op de GH-secretie door hypofysecellen [1].
Therapeutische effecten op anorexia:
Bij patiënten met anorexia verhoogt intranasale toediening van GHRP-2 het hongergevoel en de voedselinname, vermindert de vroege verzadiging en verbetert de symptomen van hypoglykemie. Na 14 maanden toediening van GHRP-2 kwamen de patiënten geleidelijk aan in lichaamsgewicht met 6,7 kg. Het mechanisme kan inhouden dat GHRP-2 werkt als een ghrelinereceptoragonist om de effecten van ghreline na te bootsen, waardoor het eetlustcentrum wordt gemoduleerd en het eetgedrag en de voedingsstatus van patiënten worden verbeterd [3]..
Figuur 1 (A) Veranderingen in lichaamsgewicht, spiermassa en vetmassa na behandeling met groeihormoon-releasing peptide-2 (GHRP-2). Vet- en spiermassa werden geëvalueerd met behulp van de bio-impedantiemethode. Alle parameters namen geleidelijk toe, waarbij het lichaamsgewicht en de dagelijkse energie-inname stegen met respectievelijk -1,5 tot 2,4 kg en 12% tot 36% na ghreline-infusie. (B) Veranderingen in de niveaus van groeihormoon (GH) en insuline-achtige groeifactor 1 (IGF-1) na behandeling met GHRP-2. GH nam af terwijl IGF-1 na 12 maanden toenam. (C) Veranderingen in de voedingsstatus. Retinolbindend eiwit (RBP) en totaal eiwit (TP) stegen snel, waarbij albumine (Alb) na 4 maanden toenam. Deze parameters namen verder toe na 12 maanden. (D) Veranderingen in acylghreline (AG) en des-acylghreline (DAG) niveaus na toediening van GHRP-2. De DAG en AG bij vasten namen toe en de DAG/AG-ratio daalde na 10 maanden. zwart-wit; lichaamsgewicht.
Bron: PubMed [3]
Wat zijn de medische toepassingen van GHRP-2?
Diagnose van tekort aan groeihormoonsecretie: GHRP-2 wordt klinisch gebruikt als diagnostisch middel voor groeihormoontekort. Voor groeihormoondeficiëntie bij volwassenen is de internationale eerstelijnsdiagnostische test de insulinetolerantietest (ITT). Vanwege het potentieel om ernstige bijwerkingen te veroorzaken, is het echter bij sommige patiënten gecontra-indiceerd. Studies hebben voorgesteld om GHRP-2 te gebruiken om groeihormoondeficiëntie bij volwassenen (GHD) te diagnosticeren. Aan de studie namen 77 gezonde proefpersonen en 58 patiënten deel met een piek-GH < 3 μg/l, zoals bepaald door ITT. Alle proefpersonen kregen een intraveneuze injectie van 100 μg GHRP-2, gevolgd door bloedafname gedurende de daaropvolgende 2 uur. GH-niveaus werden gemeten met behulp van een immunoradiometrische test. De resultaten toonden aan dat alle proefpersonen piekserum-GH vertoonden binnen 60 minuten na toediening van GHRP-2. De GH-reactie op GHRP-2 werd niet beïnvloed door geslacht. Hoewel de respons iets lager was bij ouderen en zwaarlijvige personen, bracht dit de GHD-diagnose niet in gevaar. Herhaalde testen toonden een goede reproduceerbaarheid van deze methode aan. Wanneer GHRP-2 wordt gebruikt om GHD te diagnosticeren, komt een grenswaarde van 15 μg/L overeen met de diagnostische waarde van 3 μg/L in de ITT, wat aangeeft dat het instellen van een geschikte grenswaarde voor de serum-GH-concentratie op betrouwbare wijze ernstige groeihormoondeficiëntie diagnosticeert [4]..
Behandeling van anorexia: Voor patiënten met een lange geschiedenis van anorexia kan GHRP-2 een veelbelovend therapeutisch middel zijn. In één onderzoek werd GHRP-2 gedurende een jaar vóór elke maaltijd intranasaal toegediend aan een patiënt met een anorexiageschiedenis van twintig jaar. Hoewel de angst om te eten en het verlangen om mager te worden van de patiënt door eerdere therapieën waren afgenomen, vóór de behandeling, verhinderde gastro-intestinale disfunctie een verhoogde voedselinname en gewichtstoename. Symptomen waren onder meer postprandiaal braken, constipatie, sub-intestinale obstructie en hypoglykemie. Na toediening van GHRP-2 ondervond de patiënt een verhoogde honger en voedselinname, verminderde vroege verzadiging, verbeterden de symptomen van hypoglykemie en nam het lichaamsgewicht geleidelijk toe met 6,7 kg (van 21,1 kg naar 27,8 kg) binnen 14 maanden na aanvang van de behandeling. Vermoeidheid en spierkracht verbeterden, de fysieke en mentale activiteit nam toe en er werden geen significante bijwerkingen waargenomen bij langdurige intranasale toediening. Dit suggereert dat GHRP-2 een effectief therapeutisch middel kan zijn voor patiënten met ernstige chronische anorexia [3]..
Het verlichten van door brandwonden veroorzaakte disfunctie: Na ernstige brandwonden leidt een verhoogde productie van katabole hormonen en inflammatoire cytokines naast verlaagde anabole hormoonspiegels tot metabole hyperactiviteit, verminderde vetvrije massa en spierafbraak. Hoewel verschillende therapieën zoals lichaamsbeweging en het gebruik van anabole hormonen (insuline, groeihormoon, IGF-I of steroïden) zijn voorgesteld of toegepast, blijven hun effecten suboptimaal. Experimentele resultaten geven aan dat het nieuw geïsoleerde anti-cachexia-peptide ghreline gedownreguleerd is bij ratten na verbranding. Exogene ghreline kan het gewichtsverlies herstellen door de voedselinname te verhogen en de spiermassa bij muizen te vergroten. Het vermindert ook aanzienlijk de afbraak van skeletspiereiwitten bij verbrande ratten door de spier-mRNA-expressie van E3-ubiquitineligase, MuRF1 en MAFbx te normaliseren. De korte halfwaardetijd van ghreline beperkt de klinische toepassing ervan. Het synthetische hexapeptide groeihormoon-releasing peptide 2 (GHRP-2) is daarentegen een stabiele en krachtige GHRP-receptoragonist die het lichaamsgewicht bij knaagdieren verhoogt, ontstekingsremmende effecten vertoont bij artritische ratten en het katabole metabolisme bij ernstig zieke patiënten verbetert. GHRP-2 heeft een positieve invloed op het lichaamsgewicht, de voedselinname en de afbraak van skeletspiereiwitten bij verbrande knaagdieren, waardoor door brandwonden veroorzaakte disfunctie wordt verminderd [5].
Conclusie
GHRP-2 activeert de secretie van groeihormoon door relevante signaalroutes te stimuleren via zijn werking op GHS-R binnen de hypothalamus-hypofyse-as. Medisch gezien kan het groeihormoondeficiëntie diagnosticeren en aandoeningen behandelen zoals anorexia, septisch acuut nierletsel en disfunctie na brandwonden, terwijl het ook pijnstillende en antioxiderende effecten vertoont.
Over de auteur
De bovengenoemde materialen zijn allemaal onderzocht, geredigeerd en samengesteld door Cocer Peptides.
Wetenschappelijk tijdschriftauteur
Haruta I is een arts-wetenschapper verbonden aan de afdeling Psychosomatische Interne Geneeskunde van de Graduate School of Medical and Dental Sciences van Kagoshima University in Japan. Haar translationeel onderzoek richt zich op endocriene en metabolische interventies bij ernstige anorexia nervosa. Haruta I wordt vermeld in de referentie van citaat [3].
