|
1 zestawy (10 fiolek)
| Ilość: | |
|---|---|
▎ GHRP-2 Struktura
Źródło: PubChem |
Sekwencja: AXAWFK Wzór cząsteczkowy: C 45H 55N 9O6 Masa cząsteczkowa: 817,98 g/mol Numer CAS: 158861-67-7 PubChem CID: 6918245 Synonimy: Pralmorelin；pralmorelina；KP-102；pralmorelina |
▎ GHRP-2 Badania nad
Jakie jest tło badawcze GHRP-2?
Hormon wzrostu odgrywa kluczową rolę we wzroście, rozwoju i równowadze metabolicznej człowieka. Naukowcy od dawna poszukiwali substancji zdolnych skutecznie regulować jego wydzielanie. W centrum badań znalazły się peptydy uwalniające hormon wzrostu (GHRP), klasa syntetycznych oligopeptydów stymulujących uwalnianie hormonu wzrostu.
GHRP-2 naśladuje działanie greliny poprzez wiązanie się z receptorem greliny, aktywując szlaki sygnałowe w celu skutecznej stymulacji uwalniania GH. Wykazuje potencjał w diagnozowaniu i leczeniu niedoboru hormonu wzrostu, interwencji w anoreksji i ochronie przed uszkodzeniem narządów, stymulując głębsze badania nad jego mechanizmami i zastosowaniami.
Jaki jest mechanizm działania GHRP-2?
Regulacja wydzielania hormonu wzrostu
Działając na oś podwzgórze-przysadka:
GHRP-2 stymuluje uwalnianie hormonu wzrostu (GH) poprzez unikalne, podwójne działanie uzupełniające, ukierunkowane zarówno na podwzgórze, jak i przysadkę mózgową (Bowers CY). Na poziomie przysadki GHRP-2 wiąże się z receptorem hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHS-R). Po związaniu się z GHS-R, GHRP-2 inicjuje kaskadę wewnątrzkomórkowych zdarzeń sygnalizacyjnych. Na przykład aktywuje fosfolipazę C (PLC), która katalizuje hydrolizę 4,5-bisfosforanu fosfatydyloinozytolu (PIP2) na błonie komórkowej do trifosforanu inozytolu (IP3) i diacyloglicerolu (DAG). IP3 promuje uwalnianie jonów wapnia z siateczki śródplazmatycznej, podczas gdy DAG aktywuje kinazę białkową C (PKC), ostatecznie prowadząc do uwolnienia GH (Roh SG,). W badaniu na komórkach przysadki bydlęcej wykazano, że GHRP-2 w różnych stężeniach (10⁻⊃1;⊃3; do 10⁻⁷ M) znacząco zwiększał wydzielanie GH (P < 0,05), co wskazuje na bezpośredni stymulujący wpływ GHRP-2 na wydzielanie GH przez komórki przysadki mózgowej [1].
Synergistyczne działanie z hormonem uwalniającym hormon wzrostu (GHRH):
GHRP-2 wykazuje działanie synergistyczne z GHRH w stymulowaniu uwalniania GH. Podawane jednocześnie do komórek przysadki mózgowej, działają poprzez odrębne szlaki sygnałowe, które ostatecznie zbiegają się, promując wydzielanie GH. Badania wskazują, że GHRH aktywuje przede wszystkim cyklazę adenylanową (AC), podnosząc wewnątrzkomórkowe poziomy cAMP, aby następnie aktywować kinazę białkową A (PKA), promując w ten sposób transkrypcję genu GH i syntezę/uwalnianie GH. I odwrotnie, GHRP-2 wywiera swoje działanie poprzez opisany powyżej szlak PLC-IP3/DAG-PKC. Ich synergiczne oddziaływanie znacząco zwiększa wydzielanie GH. W doświadczeniach z komórkami przysadki mózgowej owiec, zarówno GHRH (10 nM), jak i GHRP-2 (100 nM) indywidualnie zwiększały poziomy mRNA GH i uwalnianie GH w sposób zależny od czasu w ciągu 0,5–2 godzin; efekt ten został znacznie wzmocniony w połączeniu [2].
Regulacja wydzielania hormonu wzrostu:
GHRP-2 stymuluje uwalnianie hormonu wzrostu (GH) poprzez unikalne, podwójne działanie uzupełniające, jednocześnie oddziałując na podwzgórze i przysadkę mózgową (Bowers CY). Na poziomie przysadki GHRP-2 wiąże się z receptorem hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHS-R). Po związaniu się z GHS-R, GHRP-2 inicjuje kaskadę wewnątrzkomórkowych zdarzeń sygnalizacyjnych. Na przykład aktywuje fosfolipazę C (PLC), która katalizuje hydrolizę 4,5-bisfosforanu fosfatydyloinozytolu (PIP2) na błonie komórkowej do trifosforanu inozytolu (IP3) i diacyloglicerolu (DAG). IP3 promuje uwalnianie jonów wapnia z siateczki śródplazmatycznej, podczas gdy DAG aktywuje kinazę białkową C (PKC), ostatecznie prowadząc do uwolnienia GH (Roh SG,). W badaniu na komórkach przysadki bydlęcej wykazano, że GHRP-2 w różnych stężeniach (10⁻⊃1;⊃3; do 10⁻⁷ M) znacząco zwiększał wydzielanie GH (P < 0,05), co wskazuje na bezpośredni stymulujący wpływ GHRP-2 na wydzielanie GH przez komórki przysadki mózgowej [1].
Efekty terapeutyczne w leczeniu anoreksji:
U pacjentów z anoreksją donosowe podanie GHRP-2 zwiększa uczucie głodu i spożycie pokarmu, zmniejsza wczesne uczucie sytości i łagodzi objawy hipoglikemii. Po 14 miesiącach podawania GHRP-2 pacjenci stopniowo przybierali na wadze 6,7 kg. Mechanizm może obejmować działanie GHRP-2 jako agonisty receptora greliny, naśladującego działanie greliny, modulując w ten sposób ośrodek apetytu i poprawiając zachowania żywieniowe pacjentów i stan odżywienia [3]..
Rycina 1 (A) Zmiany masy ciała, masy mięśniowej i masy tłuszczowej po leczeniu peptydem uwalniającym hormon wzrostu-2 (GHRP-2). Do oceny masy tkanki tłuszczowej i mięśniowej wykorzystano metodę bioimpedancji. Wszystkie parametry stopniowo rosły, po wlewie greliny masa ciała i dzienne spożycie energii wzrosły odpowiednio o –1,5 do 2,4 kg i 12% do 36%. (B) Zmiany w poziomach hormonu wzrostu (GH) i insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1) po leczeniu GHRP-2. Po 12 miesiącach GH spadł, podczas gdy IGF-1 wzrósł. (C) Zmiany w stanie odżywienia. Poziom białka wiążącego retinol (RBP) i białka całkowitego (TP) szybko rósł, a albumina (Alb) wzrastała po 4 miesiącach. Parametry te uległy dalszemu zwiększeniu po 12 miesiącach. (D) Zmiany w poziomach acyloghreliny (AG) i des-acyloghreliny (DAG) po podaniu GHRP-2. Na czczo DAG i AG wzrosły, a stosunek DAG/AG spadł po 10 miesiącach. czarno-biały; masa ciała.
Źródło: PubMed [3]
Jakie są zastosowania medyczne GHRP-2?
Rozpoznanie niedoboru wydzielania hormonu wzrostu: GHRP-2 jest klinicznie stosowany jako środek diagnostyczny w przypadku niedoboru hormonu wzrostu. W przypadku niedoboru hormonu wzrostu u dorosłych międzynarodowym badaniem diagnostycznym pierwszego rzutu jest test tolerancji insuliny (ITT). Jednakże, ze względu na możliwość wywoływania poważnych działań niepożądanych, u niektórych pacjentów jest on przeciwwskazany. W badaniach zaproponowano zastosowanie GHRP-2 do diagnozowania niedoboru hormonu wzrostu (GHD) u dorosłych. Do badania włączono 77 zdrowych ochotników i 58 pacjentów ze szczytowym stężeniem GH < 3 µg/l określonym metodą ITT. Wszyscy badani otrzymali dożylny zastrzyk 100 µg GHRP-2, a następnie przez kolejne 2 godziny pobierano próbki krwi. Poziom GH mierzono za pomocą testu immunoradiometrycznego. Wyniki wykazały, że u wszystkich pacjentów maksymalny poziom GH w surowicy występował w ciągu 60 minut po podaniu GHRP-2. Reakcja GH na GHRP-2 nie była zależna od płci. Chociaż odpowiedzi były nieco słabsze u osób starszych i otyłych, nie miało to wpływu na rozpoznanie GHD. Powtórzone badania wykazały dobrą powtarzalność tej metody. W przypadku stosowania GHRP-2 do diagnozowania GHD wartość odcięcia wynosząca 15 μg/l odpowiada wartości diagnostycznej 3 μg/l w ITT, co wskazuje, że ustawienie odpowiedniego punktu odcięcia stężenia GH w surowicy wiarygodnie diagnozuje poważny niedobór hormonu wzrostu [4].
Leczenie anoreksji: W przypadku pacjentów z długą historią anoreksji GHRP-2 może stanowić obiecujący środek terapeutyczny. W jednym badaniu podawano donosowo GHRP-2 przed każdym posiłkiem przez rok pacjentowi z 20-letnią historią anoreksji. Przed leczeniem, chociaż strach pacjenta przed jedzeniem i pragnienie bycia szczupłym zmniejszyły się dzięki wcześniejszym terapiom, zaburzenia żołądkowo-jelitowe zapobiegały zwiększonemu przyjmowaniu pokarmu i przyrostowi masy ciała. Objawy obejmowały wymioty poposiłkowe, zaparcia, niedrożność podjelitową i hipoglikemię. Po podaniu GHRP-2 pacjent odczuwał wzmożenie głodu i przyjmowania pokarmu, zmniejszenie wczesnej sytości, poprawę objawów hipoglikemii i stopniowy wzrost masy ciała o 6,7 kg (z 21,1 kg do 27,8 kg) w ciągu 14 miesięcy od rozpoczęcia leczenia. Poprawiło się zmęczenie i siła mięśni, wzrosła aktywność fizyczna i umysłowa, a przy długotrwałym podawaniu donosowym nie zaobserwowano żadnych znaczących skutków ubocznych. Sugeruje to, że GHRP-2 może być skutecznym środkiem terapeutycznym dla pacjentów z ciężką przewlekłą anoreksją [3].
Łagodzenie dysfunkcji wywołanych oparzeniami: Po ciężkich oparzeniach zwiększona produkcja hormonów katabolicznych i cytokin zapalnych wraz z obniżonym poziomem hormonów anabolicznych prowadzi do nadpobudliwości metabolicznej, zmniejszenia beztłuszczowej masy ciała i zaniku mięśni. Chociaż zaproponowano lub zastosowano różne terapie, takie jak ćwiczenia fizyczne i stosowanie hormonów anabolicznych (insuliny, hormonu wzrostu, IGF-I lub sterydów), ich działanie pozostaje suboptymalne. Wyniki eksperymentów wskazują, że poziom nowo wyizolowanego peptydu przeciw kacheksji, greliny, ulega obniżeniu u szczurów po oparzeniu. Egzogenna grelina może przywrócić utratę wagi poprzez zwiększenie spożycia pokarmu i zwiększenie masy mięśniowej u myszy. Znacząco zmniejsza również degradację białek mięśni szkieletowych u szczurów oparzonych poprzez normalizację ekspresji mRNA w mięśniach ligazy ubikwitynowej E3, MuRF1 i MAFbx. Krótki okres półtrwania greliny ogranicza jej zastosowanie kliniczne. Natomiast syntetyczny heksapeptyd peptyd uwalniający hormon wzrostu 2 (GHRP-2) jest stabilnym i silnym agonistą receptora GHRP, który zwiększa masę ciała u gryzoni, wykazuje działanie przeciwzapalne u szczurów z zapaleniem stawów i poprawia metabolizm kataboliczny u krytycznie chorych pacjentów. GHRP-2 pozytywnie wpływa na masę ciała, spożycie pokarmu i rozkład białek mięśni szkieletowych u poparzonych gryzoni, łagodząc dysfunkcje wywołane oparzeniami [5].
Wniosek
GHRP-2 aktywuje wydzielanie hormonu wzrostu poprzez stymulację odpowiednich szlaków sygnałowych poprzez działanie na GHS-R w osi podwzgórze-przysadka mózgowa. Z medycznego punktu widzenia może diagnozować niedobór hormonu wzrostu i leczyć takie schorzenia, jak anoreksja, septyczne ostre uszkodzenie nerek i dysfunkcja pooparzeniowa, a także wykazuje działanie przeciwbólowe i przeciwutleniające.
O Autorze
Wszystkie wyżej wymienione materiały zostały zbadane, zredagowane i opracowane przez Cocer Peptides.
Autor czasopisma naukowego
Haruta I jest klinicystą-naukowcem związanym z Katedrą Psychosomatycznych Chorób Wewnętrznych na Wyższej Szkole Nauk Medycznych i Stomatologicznych Uniwersytetu Kagoshima w Japonii. Jej badania translacyjne koncentrują się na interwencjach endokrynologicznych i metabolicznych w ciężkiej jadłowstręcie psychicznym. Haruta I wymieniona jest w odnośniku cytatu [3].
