|
1 zestawy (10 fiolek)
| Ilość: | |
|---|---|
▎ Struktura retatrutid
Źródło: PubChem |
Sekwencja: YA⊃1;QGTFTSDYSI-L⊃2;LDKK⁴AQA⊃1;AFIEYLLEGGPSSGAPPPS⊃3; Wzór cząsteczkowy: C 221H 342N 46O68 Masa cząsteczkowa: 4731 g/mol Numer CAS: 2381089-83-2 Numer identyfikacyjny PubChem: 171390338 Synonimy: LY3437943 |
▎ Badania retatrutidów
Jakie jest doświadczenie badawcze Retatrutid?
Otyłość jest obecnie jednym z głównych problemów zdrowia publicznego. Otyłość może prowadzić do różnych problemów zdrowotnych, takich jak metabolizm typu 2, choroby układu krążenia, nadciśnienie, dyslipidemia i niealkoholowe stłuszczenie wątroby. Wraz ze stałym wzrostem częstości występowania otyłości rośnie zapotrzebowanie na nowe terapie, które mogą skutecznie kontrolować masę ciała i poprawiać stan zdrowia [1] . Chociaż modyfikacje stylu życia, takie jak zwiększenie aktywności fizycznej i ograniczenie spożycia pokarmu, są głównymi metodami kontrolowania masy ciała, długoterminowe utrzymanie utraty wagi pozostaje wyzwaniem dla wielu chorych dorosłych. Retatrutid jest nowym potrójnym agonistą receptora, który działa na receptor glukagonopodobny peptydu-1 (GLP-1R), zależny od glukozy receptor polipeptydu insulinotropowego (GIPR) i receptor glukagonu (GCGR). Ten wieloreceptorowy mechanizm działania daje mu wyjątkowe korzyści w odchudzaniu. W porównaniu z lekami odchudzającymi działającymi na pojedynczy receptor, Retatrutid może w bardziej kompleksowy sposób regulować procesy metaboliczne organizmu [1] . Retatrutid osiąga utratę wagi poprzez regulację wielu receptorów hormonalnych. Ma nie tylko znaczny wpływ na utratę wagi, ale także ma stosunkowo łagodne skutki uboczne ze strony przewodu pokarmowego. Ponadto, w porównaniu z innymi nowymi lekami odchudzającymi, Retatrutid, jako potrójny agonista receptorów, ma silniejsze działanie odchudzające i ma szerszy zakres odpowiednich populacji.
Jaki jest mechanizm działania Retatrutidu?
Mechanizm działania leku Retatrutid wynika głównie z jego agonistycznego działania na wiele receptorów. Po pierwsze, jego agonistyczne działanie na receptor glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1R) zwiększa wydzielanie insuliny, hamuje wydzielanie glukagonu, obniża poziom glukozy we krwi, a jednocześnie opóźnia opróżnianie żołądka, zwiększa uczucie sytości i zmniejsza spożycie pokarmu [2] . Po drugie, jego agonistyczny wpływ na zależny od glukozy receptor polipeptydu insulinotropowego (GIPR) może promować wydzielanie insuliny, zwiększać wykorzystanie glukozy oraz wpływać na metabolizm tłuszczów, hamując lipolizę i promując syntezę tłuszczu [2] . Co więcej, chociaż agonistyczny wpływ leku Retatrutid na receptor glukagonu (GCGR) zwykle sprzyja glikogenolizie i glukoneogenezie w wątrobie, zwiększając poziom glukozy we krwi, pod działaniem leku Retatrutid ten efekt zwiększenia stężenia glukozy we krwi jest równoważony przez działanie pozostałych dwóch receptorów. Jednocześnie sprzyja lipolizie i ogranicza gromadzenie się tkanki tłuszczowej [2] . Ten wielokierunkowy sposób działania może być skuteczniejszy w leczeniu otyłości niż agoniści pojedynczego receptora.
Poprzez jednoczesną aktywację tych trzech receptorów, Retatrutid może wywierać różnorodne metaboliczne skutki regulujące i wywierać działanie terapeutyczne w przypadku otyłości i chorób pokrewnych. W zakresie regulacji poziomu glukozy we krwi, dzięki aktywacji GLP-1R i GIPR promujących wydzielanie insuliny i hamujących wydzielanie glukagonu oraz kompensowanej przez działanie dwóch pozostałych receptorów aktywacji GCGR, Retatrutid może skutecznie regulować poziom glukozy we krwi, co ma ogromne znaczenie w leczeniu metabolizmu typu 2 [1, 2] . Jeśli chodzi o zmniejszenie gromadzenia się tłuszczu, aktywacja GCGR sprzyja lipolizie i zmniejsza gromadzenie się tłuszczu. Jednocześnie aktywacja GLP-1R zwiększa uczucie sytości i zmniejsza spożycie pokarmu, dodatkowo ograniczając syntezę tłuszczu [1, 2] . Ponadto Retatrutid korzystnie wpływa także na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby. Może zmniejszyć zawartość tłuszczu w wątrobie i poprawić jej funkcjonowanie. Randomizowane, podwójnie ślepe badanie kontrolowane placebo wykazało, że średnia względna zmiana zawartości tłuszczu w wątrobie w grupie leczonej Retatrutidem po 24 tygodniach była znacząco niższa niż w grupie placebo [3]..
HbA1c, masa ciała, ciśnienie krwi i lipidy Dane są średnimi najmniejszych kwadratów (ze słupkami błędów pokazującymi SE) ze zbioru analizy skuteczności, jeśli nie wskazano inaczej.
Źródło: PubMed [4]
Jak dokładnie Retatrutid reguluje metabolizm glukozy po aktywacji trzech receptorów?
Retatrutid reguluje poziom glukozy we krwi poprzez wiele mechanizmów, w tym aktywację receptorów GLP-1 i GIP, stymulację wydzielania insuliny, hamowanie wydzielania glukagonu, opóźnianie opróżniania żołądka, regulację metabolizmu tłuszczów i zmniejszenie poziomu ANGPTL3/8. W zakresie regulacji poziomu glukozy we krwi Retatrutid działa na receptory GLP-1 i GIP, pobudzając wrażliwość komórek β trzustki na glukozę, syntetyzując i uwalniając insulinę, a następnie promując wychwyt i wykorzystanie glukozy przez tkanki, osiągając efekt obniżenia poziomu glukozy we krwi [4, 5] . W badaniu pacjentów z metabolizmem typu 2 Retatrutid wykazał istotny wpływ na redukcję hemoglobiny glikowanej (HbA1c), co w dużym stopniu czerpie ze swojej roli w stymulacji insuliny wydzielanie (Rosenstock J, 2023). Jednocześnie aktywacja receptora GLP-1 może hamować wydzielanie glukagonu przez komórki α trzustki, zapobiegając zbyt wysokiemu poziomowi glukozy we krwi. W badaniach klinicznych zaobserwowano, że u pacjentów stosujących Retatrutid spadł poziom glukagonu, co w efekcie pomaga w utrzymaniu stabilnego poziomu glukozy we krwi [4, 5] . Aktywacja receptorów GLP-1 i GIP może również opóźnić tempo opróżniania żołądka, spowolnić trawienie i wchłanianie pokarmu oraz zmniejszyć gwałtowny wzrost poposiłkowego poziomu glukozy we krwi. Badania wykazały, że czas opróżniania żołądka u pacjentów leczonych Retatrutidem ulega znacznemu wydłużeniu po jedzeniu, zmniejszając tym samym szczytową wartość poposiłkowego stężenia glukozy we krwi [4]..
Regulacja metabolizmu tłuszczów przez Retatrutid wpływa także pośrednio na metabolizm glukozy. Na przykład w badaniach na otyłych pacjentach stwierdzono, że Retatrutid może zmniejszać poziom trójglicerydów (TG), cholesterolu o niskiej gęstości (LDL) i lipoprotein o bardzo małej gęstości (VLDL) [2, 6] . Ta poprawa metabolizmu lipidów może być związana z poprawą wrażliwości na insulinę, przyczyniając się w ten sposób do kontroli poziomu glukozy we krwi. W szczególności po leczeniu lekiem Retatrutid zwiększa się stężenie kwasu 3-hydroksymasłowego (3-HB) w osoczu, czemu towarzyszy wzrost stężenia 3-hydroksybutyrylokarnityny (C 4OH), stosunku acetylokarnityny do wolnej karnityny (C 2/C 0) i średniołańcuchowej acylokarnityny, co wskazuje na wzmożoną lipolizę w tkance tłuszczowej i zwiększoną zależność od utleniania tłuszczów.
Retatrutid może także zmniejszać całkowitą zawartość dihydroceramidów (DhCers), a zmiana ta wiąże się z poprawą wrażliwości na insulinę, zmniejszeniem stłuszczenia wątroby i ogólnoustrojowym stanem zapalnym [6] . Jednocześnie Retatrutid może również zmniejszać stężenie kompleksu ANGPTL3/8 w surowicy pacjentów z metabolizmem typu 2, regulującego metabolizm glukozy [7] . ANGPTL3/8 jest najskuteczniejszym krążącym inhibitorem lipazy lipoproteinowej (LPL), a jego poziom w surowicy jest bezpośrednio powiązany ze stężeniem TG i cholesterolem lipoprotein o małej gęstości (LDL-C). Retatrutid zmniejsza poziom ANGPTL3/8, który może regulować metabolizm glukozy poprzez redukcję lipoprotein bogatych w triglicerydy [7] .
W jakich aspektach Retatrutid wykazuje swoje działanie?
Znaczący efekt utraty wagi:
W wielu badaniach klinicznych Retatrutid wykazał znaczące działanie odchudzające. Na przykład w badaniu klinicznym z udziałem 338 dorosłych [2] u pacjentów leczonych różnymi dawkami Retatrutidu zaobserwowano znaczną utratę masy ciała po 48 tygodniach. Wśród nich pacjenci w grupie dawki 12 mg odnotowali utratę masy ciała o 24,2%, a u dużego odsetka pacjentów uzyskano utratę masy ciała w różnym stopniu. Na przykład wśród pacjentów otrzymujących dawki 4 mg, 8 mg i 12 mg odpowiednio 92%, 100% i 100% pacjentów straciło 5% lub więcej masy ciała. W innym badaniu [8] dwa randomizowane, kontrolowane badania z udziałem 353 pacjentów z metabolizmem typu 2 wykazały, że w porównaniu z placebo Retatrutid może znacząco zmniejszyć masę ciała pacjentów o 11,89 kg i obniżyć poziom hemoglobiny glikowanej (HbA1C). Ponadto w badaniu przeprowadzonym z udziałem dorosłych pacjentów z otyłością bez cukrzycy Retatrutid spowodował utratę masy ciała o 24,2% u pacjentów, a u 83% pacjentów utrata masy ciała o 15% lub więcej po 48 tygodniach. Wyniki te wskazują, że Retatrutid ma ogromny potencjał w utracie wagi.
Leczenie metabolizmu typu 2 :
Retatrutid wykazuje również pewien potencjał w leczeniu metabolizmu typu 2. W niektórych badaniach klinicznych Retatrutid wykazał zmniejszenie stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c) i zależną od dawki utratę masy ciała. Na przykład w jednym badaniu z udziałem pacjentów z metabolizmem typu 2 Retatrutid wykazał znaczący wpływ na kontrolę poziomu glukozy we krwi, zmniejszając hemoglobinę glikowaną o 1,64% w porównaniu z placebo [4, 8] . Ponadto, w randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu fazy 2, prowadzonym w grupach równoległych, z użyciem placebo i substancją czynną, modele zwierzęce z metabolizmem typu 2 wykazały znaczne zmniejszenie poziomu hemoglobiny glikowanej i zależną od dawki utratę masy ciała po leczeniu Retatrutidem [4] . Można to przypisać wszechstronnemu działaniu leku na GLP-1, GCGR i GIPR, które poprawiają metabolizm glukozy i bilans energetyczny.
Poprawa czynników ryzyka sercowo-naczyniowego:
Retatrutid może nie tylko zmniejszyć masę ciała, ale także złagodzić czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, takie jak profil lipidowy w surowicy i stężenie hemoglobiny glikowanej. Wskazuje to na ścisły związek patofizjologiczny między otyłością a chorobami układu krążenia, a Retatrutid może poprawiać stan układu krążenia u otyłych pacjentów na wiele sposobów. Na przykład zmniejszenie poziomów innych niż HDL-C, apoB i LDLP może zmniejszyć ryzyko miażdżycy; obniżenie poziomu hemoglobiny glikowanej może poprawić kontrolę poziomu glukozy we krwi u pacjentów z metabolizmem, zmniejszając w ten sposób ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych [8-10] .
Leczenie niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD):
Retatrutid to nowy peptyd, będący potrójnym agonistą receptora, którego celem jest receptor glukagonu (GCGR), zależny od glukozy receptor polipeptydu insulinotropowego (GIPR) i receptor glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1R). Badania wykazały, że Retatrutid ma potencjał w leczeniu niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby. W jednym badaniu przeprowadzono randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie trwające 48 tygodni z udziałem uczestników ze stłuszczeniową chorobą wątroby związaną z dysfunkcjami metabolicznymi i zawartością tłuszczu w wątrobie ≥10%. Wyniki wykazały, że po 24 tygodniach średnie zmiany w zawartości tłuszczu w wątrobie w stosunku do wartości wyjściowych u uczestników leczonych różnymi dawkami Retatrutidu (1 mg, 4 mg, 8 mg i 12 mg) wyniosły odpowiednio -42,9%, -57,0%, -81,4% i -82,4%, podczas gdy w grupie placebo wyniosły +0,3% [3] . Wskazuje to, że Retatrutid może mieć znaczący wpływ terapeutyczny na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby.
Podsumowując, jako nowy potrójny agonista receptorów, Retatrutid wykazuje ogromny potencjał w leczeniu otyłości i chorób pokrewnych. Może aktywować receptor glukagonu, zależny od glukozy receptor polipeptydu insulinotropowego i receptor glukagonopodobnego peptydu-1, kompleksowo regulując metabolizm organizmu na wielu płaszczyznach, poprawiając kontrolę poziomu glukozy we krwi, redukując masę ciała i regulując metabolizm lipidów. Pojawienie się leku Retatrutid otwiera nowe możliwości leczenia pacjentów z otyłością, metabolizmem typu 2 i innymi chorobami. Oczekuje się, że przełamie ograniczenia tradycyjnych leków z pojedynczym agonistą receptora, zapewni potężniejszą broń do rozwiązywania coraz poważniejszych problemów otyłości i chorób metabolicznych, będzie promować dalszy rozwój pokrewnych dziedzin medycyny, poprawić jakość życia pacjentów i zmniejszyć społeczne obciążenie medyczne.
O Autorze
Wszystkie wyżej wymienione materiały zostały zbadane, zredagowane i opracowane przez Cocer Peptides.
Autor czasopisma naukowego
Rosenstock J jest niezwykle wpływowym naukowcem w dziedzinie medycyny, ściśle współpracującym z takimi instytucjami, jak Centrum Medyczne Uniwersytetu Teksasu i Uniwersytet Teksasu w Dallas. Prowadzi także badania w ośrodkach takich jak Canadian VIGOR Center i Veloc Clin Res Ctr Med City. Jego badania obejmują endokrynologię i metabolizm, układ sercowo-naczyniowy i kardiologię, farmakologię i medycynę eksperymentalną, ze szczególnym uwzględnieniem metabolizmu, otyłości i powiązanych metod leczenia i opracowywania leków. J Rosenstock odniósł znaczący sukces w medycynie klinicznej, zdobywając tytuł najczęściej cytowanego badacza w latach 2017–2024. Podkreśla to duży wpływ i szerokie uznanie jego pracy. Dzięki współpracy z wieloma instytucjami badawczymi z powodzeniem przełożył wyniki badań podstawowych na zastosowania kliniczne, przynosząc korzyści pacjentom z chorobami metabolicznymi i sercowo-naczyniowymi oraz przyczyniając się do rozwoju nauk medycznych. Rosenstock J jest wymieniony w odnośniku cytatu [4].
