توسط Cocer Peptides 
1 ماه پیش
تمام مقالات و اطلاعات محصول ارائه شده در این وب سایت صرفاً برای انتشار اطلاعات و اهداف آموزشی است.
محصولات ارائه شده در این وب سایت منحصراً برای تحقیقات آزمایشگاهی در نظر گرفته شده است. تحقیقات آزمایشگاهی (لاتین: *in glass*، به معنی در ظروف شیشه ای) در خارج از بدن انسان انجام می شود. این محصولات دارویی نیستند، توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تایید نشده اند و نباید برای پیشگیری، درمان یا درمان هر گونه بیماری، بیماری یا بیماری استفاده شوند. ورود این محصولات به بدن انسان یا حیوان به هر شکلی طبق قانون اکیدا ممنوع است.
در زمینه علوم زیستی، سالمندی همواره یکی از موضوعات اصلی تحقیقاتی بوده است. همانطور که تحقیقات در مورد مکانیسم های پیری عمیق تر می شود، نقش نیکوتین آمید آدنین دی نوکلئوتید (NAD +) در فرآیند ضد پیری توجه روزافزونی را به خود جلب کرده است. NAD+ به عنوان یک کوآنزیم درگیر در بسیاری از فرآیندهای فیزیولوژیکی کلیدی در سلولها، ارتباط نزدیکی با فرآیند پیری دارد.
شکل 1 توابع بیولوژیکی NAD. NAD تعادل انرژی، پاسخ استرس و هموستاز سلولی را از طریق سیرتوئین ها، PARP ها و آنزیم های ردوکس مختلف تنظیم می کند.
مروری بر عملکردهای فیزیولوژیکی NAD+
NAD+ یک کوآنزیم است که به طور گسترده در سلول ها وجود دارد و در فرآیندهای فیزیولوژیکی کلیدی مختلف شرکت می کند. در ابتدا به دو شکل در سلول ها وجود دارد: شکل اکسید شده (NAD+) و شکل احیا شده (NADH) که می تواند به یکدیگر تبدیل شوند. این تعادل پویا برای حفظ متابولیسم و عملکرد طبیعی سلولی بسیار مهم است.
1. متابولیسم انرژی: NAD+ نقش اصلی را در تنفس سلولی ایفا می کند. در مسیرهای متابولیسم انرژی مانند گلیکولیز، چرخه اسید تری کربوکسیلیک و فسفوریلاسیون اکسیداتیو، NAD+ به عنوان گیرنده الکترون عمل می کند و الکترون های آزاد شده در طی اکسیداسیون سوبستراهای متابولیک را دریافت می کند تا NADH را تشکیل دهد. متعاقباً، NADH الکترونها را به زنجیره تنفسی میتوکندری منتقل میکند، جایی که فسفوریلاسیون اکسیداتیو آدنوزین تری فسفات (ATP) تولید میکند و انرژی را برای سلول فراهم میکند. این فرآیند تضمین میکند که سلولها میتوانند به طور مداوم انرژی کافی برای حفظ فعالیتهای فیزیولوژیکی طبیعی خود، مانند رشد، تقسیم و ترمیم سلول، به دست آورند.
در طی گلیکولیز، 3-فسفوگلیسرات اتم های هیدروژن را تحت تأثیر 3-فسفوگلیسرات دهیدروژناز به NAD+ انتقال می دهد و NADH و 1،3-دی فسفوگلیسرات را تولید می کند. متعاقباً، NADH الکترون ها را از طریق زنجیره تنفسی در میتوکندری به اکسیژن منتقل می کند و در نهایت آب تولید می کند و سنتز ATP را جفت می کند. این نشان می دهد که NAD + جزء ضروری متابولیسم انرژی سلولی است و تغییرات در غلظت آن به طور مستقیم بر کارایی تولید انرژی تأثیر می گذارد.
2. تعمیر DNA: NAD+ بستری برای خانواده پلی (ADP-ribose) پلیمراز (PARP) است. پس از اینکه PARP مکانهای DNA آسیبدیده را تشخیص داد و به آنها متصل شد، از NAD+ به عنوان بستری برای انتقال گروههای ADP-ribose به خود یا پروتئینهای دیگر استفاده میکند و زنجیرههای پلی (ADP-ribose) (PAR) را تشکیل میدهد. این زنجیرههای PAR میتوانند مجموعهای از پروتئینهای دخیل در ترمیم DNA مانند DNA لیگاز و DNA پلیمراز را جذب و فعال کنند و در نتیجه فرآیند ترمیم DNA را آغاز کنند. هنگامی که سلول ها در معرض آسیب DNA ناشی از عواملی مانند اشعه ماوراء بنفش یا مواد شیمیایی قرار می گیرند، سیستم PARP-NAD+ به سرعت به ترمیم DNA آسیب دیده و حفظ ثبات ژنومی پاسخ می دهد. اگر سطوح NAD+ ناکافی باشد، فعالیت PARP مهار می شود که منجر به کاهش ظرفیت ترمیم DNA، افزایش بی ثباتی ژنومی و تسریع پیری سلولی و شروع بیماری می شود.
3. اصلاح پس از ترجمه پروتئین ها: NAD+ همچنین در واکنش های کاتالیزوری پروتئین های خانواده سیرتوئین شرکت می کند. سیرتوئین ها دسته ای از داستیلازهای وابسته به NAD+ هستند که می توانند تغییرات استیل را از باقی مانده های لیزین روی پروتئین ها حذف کنند. این تغییر استیلاسیون فعالیت، ثبات و محلی سازی درون سلولی پروتئین های متعدد را تنظیم می کند، در نتیجه بر متابولیسم سلولی، پاسخ های استرس، پیری و سایر فرآیندهای فیزیولوژیکی تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، SIRT1 می تواند فعالیت فاکتورهای رونویسی مانند p53 و FOXO را از طریق اصلاح داستیلاسیون تنظیم کند و در نتیجه بر چرخه سلولی، آپوپتوز و فرآیندهای استرس آنتی اکسیدانی تأثیر بگذارد. هنگامی که سلول ها تحت استرس هستند، SIRT1 با مصرف NAD+، p53 را استیله می کند، در نتیجه فعالیت رونویسی p53 را مهار می کند، وقوع آپوپتوز را کاهش می دهد و ظرفیت بقای سلولی را افزایش می دهد.
تغییرات در سطوح NAD+ در طول پیری
مطالعات نشان داده اند که با افزایش سن، سطح NAD+ به تدریج در بافت ها و سلول های متعدد بدن کاهش می یابد. این کاهش در گونههای مختلف از جمله پستانداران، نماتدها و مگسهای میوه مشاهده شده است، که نشان میدهد کاهش سطح NAD+ ممکن است یک پدیده حفاظتشده در فرآیند پیری باشد.
1. تغییرات خاص بافت: میزان و مکانیسم کاهش سطح NAD+ با افزایش سن ممکن است در بافتهای مختلف متفاوت باشد. در عضله اسکلتی، پیری با کاهش فعالیت آنزیم های کلیدی در مسیر بیوسنتزی NAD+ همراه است که منجر به کاهش سنتز NAD+ می شود. بیان و فعالیت آنزیمهای مصرفکننده NAD+ مانند CD38 افزایش مییابد، تخریب NAD+ را تسریع میکند و در نهایت منجر به کاهش قابل توجه سطوح NAD+ در عضله اسکلتی میشود. در کبد، علاوه بر تغییرات ذکر شده در مسیرهای سنتز و تخریب، پیری ممکن است بر فرآیندهای انتقال NAD+ نیز تأثیر بگذارد که منجر به عدم تعادل در توزیع NAD+ درون سلولی و کاهش بیشتر غلظت مؤثر آن میشود.
2. ارتباط با بیماری های مرتبط با سن: کاهش سطح NAD+ ارتباط نزدیکی با شروع و پیشرفت بیماری های مختلف مرتبط با افزایش سن دارد. در بیماریهای قلبی عروقی، کاهش سطح NAD+ سلولهای میوکارد ناشی از افزایش سن منجر به اختلالات متابولیسم انرژی، افزایش استرس اکسیداتیو و آپوپتوز سلولهای میوکارد میشود و در نتیجه اختلال عملکرد قلب را تشدید میکند. در بیماریهای تخریبکننده عصبی مانند بیماری آلزایمر و بیماری پارکینسون، کاهش سطح NAD+ عصبی بر ترمیم DNA و هموستاز پروتئین تأثیر میگذارد و باعث تجمع پروتئینهای نوروتوکسیک و مرگ عصبی میشود. بیماریهای متابولیک مانند دیابت نیز با کاهش سطح NAD+ همراه هستند، زیرا کمبود NAD+ ترشح انسولین و حساسیت به انسولین را مختل میکند و منجر به تنظیم غیرطبیعی گلوکز خون میشود.
مکانیسم هایی که با کاهش سطوح NAD+ باعث پیری می شوند
1. **اختلالات متابولیسم انرژی**: NAD+ نقش کلیدی در متابولیسم انرژی سلولی دارد. با افزایش سن، کاهش سطح NAD+ منجر به اختلال در مسیرهای متابولیسم انرژی و کاهش تولید ATP می شود. این نه تنها بر عملکردهای فیزیولوژیکی سلولی طبیعی تأثیر می گذارد، بلکه باعث ایجاد یک سری پاسخ های جبرانی مانند تکثیر بیش از حد میتوکندری و ناهنجاری های عملکردی می شود. میتوکندری ها نیروگاه های سلولی هستند. هنگامی که NAD + ناکافی است، عملکرد زنجیره تنفسی میتوکندری مختل می شود، که منجر به افزایش تولید گونه های اکسیژن فعال (ROS) در طول انتقال الکترون می شود. ROS بیش از حد می تواند به DNA میتوکندری، پروتئین ها و لیپیدها حمله کند و ساختار و عملکرد میتوکندری را بیشتر مختل کند و یک چرخه معیوب ایجاد کند که پیری سلولی را تسریع می کند.
شکل 2 مکانیسم های پیشنهادی برای چگونگی تاثیر پیری بر متابولیسم NAD. افزایش سن تعادل بین سنتز و تخریب NAD را مختل می کند و منجر به کاهش سطح NAD در بافت های مختلف می شود.
2. تجمع آسیب DNA: به عنوان بستری برای PARP، کاهش سطح NAD+ ظرفیت ترمیم DNA را تضعیف می کند. هنگامی که آسیب DNA نمی تواند به طور موثر به موقع ترمیم شود، منجر به بی ثباتی ژنومی، انباشته شدن تعداد زیادی جهش و ناهنجاری های کروموزومی می شود. این آسیبهای ژنتیکی با عملکردهای فیزیولوژیکی سلولی طبیعی تداخل میکنند و بر تکثیر سلولی، تمایز و آپوپتوز تأثیر میگذارند و در نتیجه پیری سلولی را افزایش میدهند. آسیب DNA همچنین مسیرهای سیگنال دهی مرتبط با پیری را در سلول ها فعال می کند، مانند مسیرهای p53-p21 و p16INK4a-Rb، که باعث افزایش بیشتر پیری سلولی می شود.
3. اختلال در تنظیم مسیرهای سیگنال دهی مرتبط با پیری: پروتئین های خانواده سیرتوئین وابسته به NAD نقش مهمی در تنظیم مسیرهای سیگنال دهی مرتبط با پیری دارند. با کاهش سطح NAD+، فعالیت سیرتوئین مهار می شود که منجر به کاهش تغییرات استیلاسیون پروتئین های هدف پایین دست می شود. کاهش فعالیت SIRT1 باعث میشود که p53 در حالت بسیار استیله باشد و فعالیت رونویسی p53 را افزایش داده و منجر به توقف چرخه سلولی و آپوپتوز شود. به طور همزمان، استیل زدایی ضعیف فاکتور رونویسی FOXO توسط SIRT1 بر مقاومت استرس آنتی اکسیدانی سلول و تنظیم متابولیک تأثیر می گذارد. علاوه بر این، تغییرات در فعالیت سایر اعضای خانواده sirtuin مانند SIRT3 و SIRT6 نیز بر عملکرد میتوکندری، ثبات ژنومی و پاسخهای التهابی تأثیر میگذارد و در مجموع باعث پیشرفت پیری سلولی میشود.
استراتژی های ضد پیری برای افزایش سطح NAD+
با توجه به رابطه نزدیک بین کاهش سطوح NAD+ و افزایش سن، استراتژیهای به تاخیر انداختن پیری با افزایش سطوح NAD+ به یک کانون تحقیقاتی تبدیل شدهاند.
1. تکمیل پیش سازهای NAD+: تکمیل پیش سازهای NAD+ یک روش رایج برای افزایش سطوح NAD+ است. پیش سازهای متداول NAD+ شامل نیکوتین آمید (NAM)، نیکوتین آمید مونونوکلئوتید (NMN) و نیکوتین آمید ریبوزید (NR) است. این پیش سازها را می توان از طریق مسیرهای متابولیکی خاص در سلول ها به NAD+ تبدیل کرد و در نتیجه سطح آن را افزایش داد.
نیکوتین آمید (NAM): NAM شکلی از ویتامین B3 است که می تواند از طریق عمل نیکوتین آمید فسفریبوزیل ترانسفراز (NAMPT) به مونونوکلئوتید نیکوتین آمید (NMN) تبدیل شود که سپس برای سنتز NAD+ استفاده می شود. مکمل NAM با دوز بالا ممکن است بازخورد فعالیت NAMPT را مهار کند و توانایی آن را برای افزایش سطوح NAD+ محدود کند. استفاده طولانی مدت از NAM با دوز بالا ممکن است عوارض جانبی مانند برافروختگی پوست ایجاد کند، اما در دوزهای مناسب، NAM می تواند به طور موثر سطوح NAD+ داخل سلولی را افزایش دهد، متابولیسم انرژی را بهبود بخشد و عملکردهای ترمیم DNA را بهبود بخشد.
مونونوکلئوتید نیکوتین آمید (NMN): NMN یک پیش ساز مستقیم در مسیر بیوسنتزی NAD+ است. مطالعات نشان داده اند که NMN خوراکی به سرعت جذب شده و به NAD+ تبدیل می شود و به طور موثر سطح NAD+ را در بافت های مختلف افزایش می دهد. در آزمایشات حیوانی، مکمل NMN بهبود قابل توجهی را در اختلالات متابولیک مرتبط با سن، اختلال عملکرد قلبی عروقی و بیماری های نورودژنراتیو نشان داده است. به عنوان مثال، در موش های مسن، مکمل NMN توانایی حرکتی را بهبود بخشید، حساسیت به انسولین را افزایش داد، تغییرات پاتولوژیک مرتبط با سن در قلب را کاهش داد و عملکرد شناختی را افزایش داد. علاوه بر این، NMN به ترویج بیوژنز میتوکندری، بهبود عملکرد میتوکندری، و کاهش آسیب ناشی از استرس اکسیداتیو نشان داده شده است.
ریبوزید نیکوتین آمید (NR): NR یکی دیگر از پیش سازهای موثر NAD+ است که می تواند از طریق فسفوریلاسیون توسط نیکوتین آمید ریبوزید کیناز (NRK) به NMN تبدیل شود که سپس برای سنتز NAD+ استفاده می شود. مشابه NMN، مکمل NR می تواند سطوح NAD+ داخل سلولی را افزایش دهد، عملکرد متابولیک را بهبود بخشد و پیری را به تاخیر بیندازد. در موشهای مسن، مکمل NR میتواند مسیرهای متابولیک و پاسخ استرس را بازسازی کند، ظرفیت اتصال کروماتین ژن ساعت شبانهروزی BMAL1 را افزایش دهد، ریتمهای تنفسی میتوکندری و فعالیت شبانهروزی را بازیابی کند، و تا حدی وضعیت فیزیولوژیکی موشهای مسن را به موشهای جوانتر بازگرداند.
شکل 3 مدل مسیر نجات NAD+ و تبدیل ریبوزید نیکوتین آمید (NR) به NAD+ را نشان می دهد.
2. تنظیم آنزیم های متابولیک NAD+:
فعال سازی NAD+ سنتاز: NAMPT آنزیم محدود کننده سرعت در مسیر بیوسنتزی NAD+ است و افزایش فعالیت می تواند سنتز NAD+ را تقویت کند. برخی از ترکیبات طبیعی، مانند رسوراترول و آپیژنین، NAMPT را فعال می کنند و در نتیجه تولید NAD+ را افزایش می دهند. رسوراترول یک ترکیب پلی فنلی است که در پوست انگور، شراب قرمز و سایر گیاهان یافت می شود. این می تواند به طور غیرمستقیم بیان NAMPT را با فعال کردن مسیر سیگنالینگ SIRT1-PGC-1α تنظیم مثبت کند و در نتیجه سطوح NAD+ را افزایش دهد. درمان با رسوراترول متابولیسم انرژی را بهبود می بخشد، آسیب استرس اکسیداتیو را کاهش می دهد و طول عمر را در موش های مسن افزایش می دهد.
مهار آنزیم های مصرف کننده NAD+: CD38 یک آنزیم مصرف کننده NAD+ است که بیان و فعالیت آن با افزایش سن افزایش می یابد و تخریب NAD+ را تسریع می کند. مهار فعالیت CD38 مصرف NAD+ را کاهش می دهد و سطح NAD+ داخل سلولی را حفظ می کند. برخی از ترکیبات مولکولی کوچک، مانند 78c و آپیژنین، گزارش شده است که فعالیت CD38 را مهار می کنند. استفاده از مهارکنندههای CD38 میتواند سطوح NAD+ را افزایش دهد و اختلالات فیزیولوژیکی مرتبط با سن را بهبود بخشد، مانند بهبود عملکرد قلب و بهبود اختلالات متابولیک.
3. مداخلات سبک زندگی: عوامل سبک زندگی نیز به طور قابل توجهی بر سطوح NAD+ تأثیر می گذارد.
ورزش: ورزش منظم مسیر بیوسنتزی NAD+ را تحریک می کند و سطح NAD+ را افزایش می دهد. هم ورزش هوازی و هم تمرین قدرتی می توانند بیان و فعالیت NAMPT را در عضلات اسکلتی افزایش دهند و سنتز NAD+ را تقویت کنند. ورزش همچنین می تواند بیان ژن های مرتبط با متابولیسم NAD+ را تنظیم کند، عملکرد میتوکندری را بهبود بخشد و ظرفیت آنتی اکسیدانی سلولی را افزایش دهد. در افراد مسن، ورزش متوسط می تواند به طور موثری محتوای NAD+ را در عضلات افزایش دهد، قدرت عضلانی و عملکرد حرکتی را بهبود بخشد و روند پیری را کاهش دهد.
محدودیت های غذایی: محدودیت های غذایی، مانند محدودیت کالری (CR) و روزه متناوب (IF)، به طور گسترده به عنوان استراتژی های موثر برای کاهش پیری شناخته می شوند. این الگوهای غذایی اثرات ضد پیری خود را با تنظیم متابولیسم NAD+ اعمال می کنند. CR و IF پروتئین های خانواده سیرتوئین مانند SIRT1 را فعال می کنند و باعث سنتز و استفاده NAD+ می شوند. محدودیت رژیم غذایی همچنین می تواند استرس اکسیداتیو را کاهش دهد، عملکرد متابولیک را بهبود بخشد و خطر بیماری های مرتبط با افزایش سن را کاهش دهد. در آزمایشات حیوانی، محدودیت طولانی مدت کالری می تواند به طور قابل توجهی سطوح NAD+ را افزایش دهد و طول عمر گونه های مختلف را افزایش دهد.
اثرات ضد پیری افزایش سطوح NAD+
1. اثرات ضد پیری در آزمایشهای حیوانی: آزمایشهای متعدد حیوانی تأیید کردهاند که افزایش سطوح NAD+ میتواند به طور قابلتوجهی روند پیری را کند کرده و اختلالات فیزیولوژیکی مرتبط با سن را بهبود بخشد.
بهبود عملکرد متابولیک: در موش های مسن، مکمل NMN یا NR می تواند حساسیت به انسولین را افزایش دهد، سطح گلوکز خون را تنظیم کند و اختلالات متابولیسم لیپید را بهبود بخشد. مکمل NAD + پیش ساز می تواند اکسیداسیون اسیدهای چرب را در بافت چربی افزایش دهد، تجمع چربی را کاهش دهد و خطر بیماری های مرتبط با چاقی را کاهش دهد. افزایش سطح NAD+ همچنین می تواند عملکرد متابولیک کبد را بهبود بخشد، ظرفیت سم زدایی کبد را برای داروها و سموم افزایش دهد و عملکرد فیزیولوژیکی کبد را حفظ کند.
محافظت از عملکرد قلب و عروق: در طول فرآیند پیری، سیستم قلبی عروقی دچار تغییرات ساختاری و عملکردی مانند هیپرتروفی میوکارد و کاهش کشش عروقی می شود. مکمل با پیش سازهای NAD+ می تواند عملکرد انقباض و آرامش قلب را بهبود بخشد، فیبروز میوکارد را کاهش دهد و آسیب استرس اکسیداتیو را کاهش دهد. در مدل های حیوانی، مکمل NMN یا NR می تواند فشار خون را کاهش دهد، عملکرد اندوتلیال عروقی را بهبود بخشد و خطر بیماری قلبی عروقی را کاهش دهد. در مدلهای انفارکتوس میوکارد، افزایش سطح NAD+ میتواند بقا و ترمیم سلولهای میوکارد را افزایش دهد، اندازه انفارکتوس را کاهش دهد و عملکرد قلب را بهبود بخشد.
اثرات محافظت عصبی: در مدل های بیماری های عصبی، افزایش سطح NAD+ اثرات محافظت کننده عصبی قابل توجهی را نشان می دهد. مطالعات نشان داده اند که مکمل NMN یا NR می تواند عملکرد شناختی را بهبود بخشد، التهاب عصبی را کاهش دهد و تجمع پروتئین های نوروتوکسیک را کاهش دهد. در مدلهای موش بیماری آلزایمر، مکملسازی با پیشسازهای NAD+ میتواند تولید بتا آمیلوئید را کاهش دهد، فسفوریلاسیون بیش از حد پروتئین تاو را مهار کند، نورونها را از آسیب محافظت کند و در نتیجه تواناییهای یادگیری و حافظه را بهبود بخشد.
افزایش طول عمر: در موجودات مدل مختلف، افزایش سطح NAD+ باعث افزایش طول عمر می شود. در نماتدها و مگسهای میوه، افزایش سطح NAD+ از طریق دستکاری ژنتیکی یا مکملسازی با پیشسازهای NAD+ میتواند به طور قابل توجهی طول عمر آنها را افزایش دهد. در آزمایشهای موش، مکملسازی طولانیمدت با NMN یا NR نیز روندی به سمت طول عمر طولانی را نشان داد، اگرچه این تأثیر ممکن است در مطالعات مختلف متفاوت باشد. به طور کلی، این یافته ها تأثیر مثبت افزایش سطوح NAD + را بر طول عمر نشان می دهد.
نتیجه گیری
به عنوان یک کوآنزیم ضروری در سلول ها، NAD+ نقشی ضروری در فرآیندهای فیزیولوژیکی کلیدی مانند متابولیسم انرژی، ترمیم DNA و اصلاح پس از ترجمه پروتئین ها ایفا می کند. با افزایش سن، کاهش سطح NAD+ ارتباط نزدیکی با روند پیری و شروع و پیشرفت بیماریهای مختلف مرتبط با افزایش سن دارد. استراتژیهای افزایش سطوح NAD+، مانند مکملسازی پیشسازهای NAD+، تنظیم آنزیمهای متابولیک NAD+ و مداخلات در شیوه زندگی، اثرات ضد پیری قابلتوجهی را در آزمایشهای حیوانی از جمله بهبود عملکرد متابولیک، محافظت از سیستمهای قلبی عروقی و عصبی و افزایش طول عمر نشان دادهاند.
منابع
[1] Chubanava S، Treebak J T. ورزش منظم به طور موثری از کاهش ناشی از افزایش سن در محتوای NAD عضله اسکلتی محافظت می کند[J]. پیری تجربی، 2023,173:112109.DOI:10.1016/j.exger.2023.112109.
[2] Soma M، Lalam S K. نقش مونونوکلئوتید نیکوتین آمید (NMN) در ضد پیری، طول عمر و پتانسیل آن برای درمان شرایط مزمن [J]. گزارشهای زیستشناسی مولکولی، 2022,49(10):9737-9748.DOI:10.1007/s11033-022-07459-1.
[3] Curry A، White D، Cen Y. تنظیمکنندههای مولکول کوچک که آنزیمهای بیوسنتزی NAD(+) را هدف قرار میدهند [J]. Current Medicinal Chemistry, 2022,29(10):1718-1738.DOI:10.2174/0929867328666210531144629.
[4] یوان Y، لیانگ بی، لیو ایکس، و همکاران. هدف قرار دادن NAD+: آیا این یک استراتژی رایج برای به تاخیر انداختن پیری قلب است؟[J]. کشف مرگ سلولی، 2022، 8. https://api.semanticscholar.org/CorpusID:248393418
[5] Levine DC، Hong H، Weidemann BJ، و همکاران. NAD(+) برنامه ریزی مجدد شبانه روزی را از طریق انتقال هسته ای PER2 برای مقابله با پیری [J] کنترل می کند. سلول مولکولی، 2020، 78 (5): 835-849.DOI: 10.1016/j.molcel.2020.04.010.
[6] Fang EF، Hou Y، Lautrup S، و همکاران. افزایش NAD(+) میتوفاژی را بازیابی می کند و پیری تسریع شده را در سندرم ورنر [J] محدود می کند. Nature Communications، 2019، 10(1):5284.DOI:10.1038/s41467-019-13172-8.
[7] Yaku K، Okabe K، Nakagawa T. متابولیسم NAD: مفاهیم در پیری و طول عمر [J]. بررسی های تحقیقات پیری، 2018، 47:1-17.DOI:10.1016/j.arr.2018.05.006.
[8] Chaturvedi P، Tyagi S C. NAD(+): بازیگر بزرگی در بازسازی و پیری عضلات قلبی و اسکلتی [J]. مجله فیزیولوژی سلولی، 2018,233(3):1895-1896.DOI:10.1002/jcp.26014.
محصول فقط برای استفاده تحقیقاتی موجود است:
